ஈழத்தமிழர் அகதியல்லர் – இந்துக்கள் | அகரமுதல்வன்

எனது அம்மம்மா ஒரு சைவ வைதீகவாதி. அவள் எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பாள். ‘இந்தியா எங்களைக் கைவிடாது. இந்தியா எங்களைக் கைவிடாது.’ எப்படி இவ்வாறு நம்பிக்கையாகச் சொல்கிறாய் என்று கேட்டால், ‘அங்குதான் இந்துக்களின் அதிக இதயம் துடிக்கிறது’ என்பாள். அம்மம்மா இறந்துபோவதற்கு ஓராண்டிற்கு முன்னால் முள்ளிவாய்க்கால் இனப்படுகொலைக் களத்தில் ஒரு பதுங்குகுழியில் இருமிக்கொண்டு சொன்னாள். ‘இந்தியா எங்களைக் கைவிட்டுவிட்டது.’ இப்போது நான் ‘இந்தியா எங்களைக் கைவிடாது’ என ஒவ்வொரு ஈழத்தமிழ் அகதியாகவும் நின்றுகொண்டு சொல்கிறேன். ஒருபொழுதும் அம்மம்மா பதுங்குகுழியில் இருந்து சொன்னதைப் போலச் சொல்லுமளவிற்கு இன்றைய இந்திய அரசாங்கம் எம்மைக் கைவிடாது என மனந்துணிகிறேன்.


(Image thanks: IndiaToday.in)

பிரதமர் மோடியின் இந்திய அரசினால் கொண்டுவரப் பட்டிருக்கும் குடியுரிமைச் சட்டத் திருத்தம் தொடர்பாக இந்தியாவில் அகதியாக வாழ்ந்து வருகிற ஈழத்தமிழர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்திருக்கின்றனர். அதேவேளையில் ஈழத்தமிழர்கள் இந்துக்கள் தானென்று இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் எழுந்த ஒவ்வொரு குரலும் அதிர்ச்சி அடைந்த மக்களுக்கு ஒருவித ஆறுதலையும் நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் வழங்கியுள்ளது. ஈழத்தமிழர்களை இந்துக்கள் என்கிற அடையாளத்திற்குள் சேர்ப்பது தொடர்பாக அல்லது அந்த அடையாளத்தை முன்னிறுத்துவதை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள் கூட இன்று ஈழத்தமிழர்கள் இந்துக்கள் தானென அடையாளம் வழங்கும் விநோதமான திருப்பம் அரசியல் வெளியில் நிகழ்ந்திருக்கிறது. இப்படியொரு அதிர்ச்சிகரமான நிகழ்வின் விளைவு இந்தியப்பரப்பில் ஈழத்தமிழர்களை இந்துக்கள் என அடையாளம் காட்டியிருப்பதானது சுட்டிக்காட்டப்படவேண்டிய ஒன்று. ஈழத்தமிழர் அகதியல்லர்இந்துக்கள் என்பதை இந்தியாவின் எதிர்கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அனைவரும் கூறியிருக்கும் இந்த உரைகள் மிக முக்கியமானவை.

ஈழத்தமிழர்கள் தமது சொந்தநாட்டில் நிகழ்ந்த இனப்பகைமையினாலும் வன்முறை யுத்தத்தினாலும்தான் புலம்பெயர்ந்து இந்தியாவிற்கு வந்தனரே அல்லாமல் மதப்பிரச்சினையால் அல்ல என இந்தியளவில் வெளியான ஒருவரின் கருத்தை வாசித்ததும் மனம் பதைபதைத்தது. பெளத்த வெறிகொண்ட தேரவாத பெளத்த சிந்தனையால் உருவாக்கப்பட்ட அரசபடையினரால் பல்லாயிரக்கணக்கான அப்பாவித்தமிழர்கள் (இந்துக்கள்) இலங்கைத்தீவில் கொல்லப்பட்டனர். ஆயின் இங்கே நிகழ்ந்திருப்பது இந்துக்கள் மீதான பெளத்தத்தின் ஒன்றுதிரட்டப்பட்ட படுகொலை அன்றி வேறெதுவும் இல்லை. அப்படியாக புத்தனின் கோரப்பற்களிலிருந்து உயிர்தப்பி இந்திய மண்ணிற்குள் அடைக்கலம் தேடிய ஈழ இந்துக்களை இன்றைய இந்திய அரசு கைவிடாது என்றுதான் ஈழத்தமிழ் அகதிகள் நம்புகின்றனர். கடந்தகாலத்தில் (காங்கிரஸ் ஆட்சியில்) தனது ஒட்டுமொத்தமான நலன்களின் பொருட்டு ஈழத்தமிழ் மக்களின் பிரச்சினையை கண்டும் காணாது இருந்ததைப் போல இன்றைய அரசசும் இருந்துவிடக் கூடாது என்பதும் ஈழத்தமிழர்களின் விருப்பமாக இருக்கிறது.

எனவே இந்தக் குடியுரிமை திருத்தச் சட்டத்தில் ஈழத்தமிழர்களுக்குக் குடியுரிமை அளிக்கப்படாதது தொடர்பாக இந்துத்துவஈழஆதரவு என்ற ஒரு புள்ளியில் இயங்கும் சக்திகள் தமது மனக்கிடக்கையை வெளிப்படுத்தவேண்டும். இந்தியாவில் வாழுகிற ஈழ அகதிகளுக்கு குடியுரிமை வழங்கவேண்டியதன் தார்மீகமான பொறுப்பை அதிகாரத்திலுள்ள கொள்கை வகுப்புவாதிகளுக்கு எடுத்துரைக்க வேண்டிய கடமை நான் மேற்கூறியவர்களுக்கே இருக்கிறது. இந்தச் சட்டத் திருத்தம் கொண்டுவரப்பட்டதன் பிறகு முகாமிலிருக்கும் ஒரு ஈழத்தமிழ் அகதி அழுதுகொண்டே

இருபது வருஷமாய் இந்த அகதி முகாமிற்குள்ள வாழ்ந்திட்டு இருக்கிறன். என்ர பிள்ளையள், என்ர பிள்ளையளோட பிள்ளையள் என்று ரெண்டு தலைமுறை அகதி முகாமிற்குள்ளேயே வாழ்ந்திட்டு இருக்கு. அகதி முகாமிற்குள்ளேயே ரெண்டு கோவில் கட்டியிருக்கிறம். தமிழ் பேசக்கூடிய இந்து அகதியாக இருந்தும் இந்தியாவில் குடியுரிமை இல்லை என்று கேள்விப்பட்டு மனம் நொந்து போனோம். காங்கிரஸ் ஆட்சியிலேதான் நாங்கள் பயந்து போயிருந்தோம். மோடி ஆட்சிக்கு வரவேண்டுமென விரும்பிய கோடிக்கணக்கான இந்திய மக்களைப் போல முகாமில் வாழும் நாங்களும் விரும்பினோம். ஆனால் அவரின் ஆட்சியில் இப்படியொரு அறிவிப்பை ஏன் சொல்லியிருக்கினம் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் இந்த முடிவை இந்த அரசாங்கம் மறுபரீசீலனைக்கு உட்படுத்தி ஈழத்தமிழ் அகதிகளுக்கு இந்துக்கள் என்கிற அடிப்படையில் குடியுரிமை வழங்குமென நம்புகிறோம் என்கிறார்.

இப்படியானதொரு நம்பிக்கையையே ஈழத்தமிழ் அகதிகள் ஒவ்வொருவரும் கொண்டிருக்கின்றனர். பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் ஆட்சி ஈழத்தமிழர் பிரச்சினைக்கு தமிழ்மக்கள் விரும்பக்கூடிய தீர்வைப் பெற்றுத்தந்து விடுமென நம்புகின்றனர். இந்துக்களாகிய ஈழத்தமிழ் மக்களைக் கொன்று நரபலி ஆடிய பெளத்த ஆட்சியாளர்களின் அதிகாரக் களமாக இன்னும் தீவிரம் பெற்றிருக்கும் இலங்கை அரசியலையும் அதன் இந்திய எதிர்ப்புவாதத்தையும் அறிந்துகொள்ளுமளவிற்கு இந்தியஇந்துத்துவகொள்கைசார் அறிவுஜீவிகள் இல்லையோ என்கிற மனக்குறை என்னைப்போன்ற ஈழத்தமிழர்களுக்கு இருக்கவே செய்கிறது.

ஏனெனில் இந்தக் குடியுரிமை மசோதா கொண்டுவரப்பட்டு இந்தியளவில் எதிர்ப்பும்ஆதரவும் ஒருசேர எழுந்திருக்கும் இந்நேரத்தில் விவாதிக்கப்படும் கருத்துக்களில் மிகமோசமான புத்திபூர்வமற்ற கருத்துகள் ஏராளமானவை. அதிலொன்று ஈழத்தமிழ் அகதிகள் இந்திய நிலவெளிக்குள் புலம்பெயரக் காரணமாக இருந்தது இனரீதியான முரண்பாடுகளே அன்றி மதரீதியான ஒடுக்குதல் இல்லையெனக் கூறுவதேயாகும். இதுவொரு அடிமுட்டாள்தனமான அரசியல் பார்வை. மேலும் கழுத்தைச் சுற்றிக் கண்ணில் கொத்தநிற்கும் பாம்பைக் கயிறென நினைக்கும் விபரீதமான புரிதல்.

இலங்கைத்தீவில் தொடர்ந்து நடந்துவரும் தமிழ்சிங்கள இன முறுகலை சரியாகப் புரிந்துகொள்ள விரும்புகிற இந்தியர்கள் மிகக்குறைவானவர்களே. ஏனெனில் அவர்களுக்கு இதுவொரு அண்டைநாட்டுச் செய்தி. ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. இலங்கைத்தீவில் தமிழ்மக்கள் நூறாண்டு காலமாக பெளத்த சிங்கள ஆட்சியாளர்களால் கொல்லப்பட்டதற்கும்இனப்படுகொலை செய்யப்பட்டதற்கும் காரணம் ஈழத்தமிழர்கள் இந்துக்கள் என்கிற ஒற்றைக்காரணமே. இந்துக்கள் என்றால் இந்தியாவின் நீட்சியாக இலங்கைத்தீவை அபகரிக்கவந்தவர்கள் என்பதே தேரவாத பெளத்தர்களின் கொலைச்சிந்தனையாக இருக்கிறது. சோகம் என்னவெனில் பாகிஸ்தானில் சிறுபான்மையாக இருக்கிற இந்துக்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் இந்தக்குடியுரிமை மசோதா ஏன் ஈழத்தமிழ் இந்துக்களை ஏற்றுக்கொள்ள முன்வரவில்லை? அப்படியெனில் ஈழத்தமிழ் இந்துக்களை சிங்கள பெரும்பான்மைவாத பெளத்தத்தின் நரபலிக்கு விட்டுக்கொடுத்துவிட இன்றைய இந்தியாவும் தயாராக இருக்கிறதா?

குடியுரிமை மசோதாவை எதிர்த்து நாடாளுமன்றத்தில் பேசிய அனைவரும் ஈழத்தமிழர்கள் இந்துக்கள் எனக் குறிப்பிட்டதனை நான் இங்கு சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன். இப்படியொரு கருத்தினை தமிழகத்தில் புலம்பெயர்ந்து வாழும் ஈழத்தமிழர் ஒருவர் சொல்லியிருந்தால் அவருக்கு மிக சுலபமாக இந்துத்துவவாதி பட்டம் வழங்கப்பட்டிருக்கும். ஆனால் இன்று முற்போக்குச் சக்திகளாக சொல்லப்படும் அனைவரும் ஈழத்தமிழர்கள் இந்துக்கள் என இந்தியாவின் நாடாளுமன்றத்தில் சத்தமாக ஆற்றுகிற உரைகள் ஒருவிதத்தில் மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றது. இலங்கைத்தீவு என்பது பெளத்த நாடுஅது பெளத்தர்களுக்கே சொந்தமானது என சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் மீண்டும் மீண்டும் கூறிவரும் நிலையில் அங்குள்ள சிறுபான்மை இனமான தமிழ்மக்கள் இந்துக்கள் என்கிற வகையில் அடக்குமுறைக்கு உள்ளாவதை இன்னும் இந்தியாவின் இந்துத்துவக் கரிசனம் கொண்ட கண்கள் உற்றுப் பார்க்கவில்லையோ?

முள்ளிவாய்க்கால் இனப்படுகொலைக்குப் பின்னர் தமிழர் நிலங்களில் இருந்த இந்துக் கோவில்களை இடித்தழித்து அதே இடத்தில புத்தவிகாரையைக் கட்டியெழுப்பி வருகிற அநீதிகளை இந்துத்துவர்களின் இணையத்தளமான ஸ்வராஜ்யா (SWARAJYA) செய்தியாக ஆவணப்படுத்தியதை இங்கு சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன். இந்துக்களின் வணக்கஸ்தலங்களையே இடித்துப்புதைக்கும் செயலென்பது மதரீதியான ஒடுக்குதல்கள் இல்லையா? ஆக இலங்கைத்தீவினுடைய அரசியல் மையங்கொண்டிருக்கும் இனப்பிரச்சினை என்கிற பதத்தின் அடியாழத்தில் மறைத்துவைக்கப்பட்டிருக்கும் பெளத்தஇந்து மோதலை வரலாற்றின் குகையிலிருந்து கண்டுணர்ந்தால் இப்படியொரு முடிவு இந்திய அதிகாரமட்டத்தில் எட்டப்பட்டிருக்காது என்பது எனது துணிபு.

இந்தப் பின்னணியில் ஈழத்தமிழ் அகதிகளுக்கு வழங்கப்படவேண்டிய குடியுரிமை சார்ந்து மிகுந்த கவனம் கொண்டிருந்த முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதா தனது சட்டமன்ற தீர்மானத்தில் இரட்டைக் குடியுரிமை சார்ந்து வெளியிட்ட அறிக்கை மிகவும் முக்கியமானதொரு நிலைப்பாடு. அதனைக் கருத்தில் கொண்டேனும் இந்த அடிப்படை வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணப்படவேண்டுமென்பதே ஒவ்வொரு ஈழ அகதியினதும் எதிர்பார்ப்பு. இந்தியாவிற்கும் ஈழத்தமிழர்களுக்கும் வரலாற்று ரீதியாக இருக்கும் மதரீதியானஅரசியல் ரீதியானபண்பாட்டு ரீதியான உறவுகள் குறித்து ஒரு கருத்தியல் பிரசாரத்தினை இந்துத்துவ சக்திகள் முன்னெடுக்க வேண்டும். ஒரு பண்பாட்டுச் செழுமை வாய்ந்த ஈழத்தமிழினத்தை குடியுரிமை அற்ற அகதிகளாக இந்திய நிலத்தில் ஆக்கிவைப்பதன் மூலம் கேள்விக்குட்படுத்தப்படுவது இந்து தர்மமும் கூடத்தான். ஆக திபெத்திய பெளத்தனை குடியுரிமை உள்ளவனாக ஆக்கும் இந்திய நாடுஈழத்தமிழனை ஏன் புறங்கை கொண்டு தட்டுகிறது? என்கிற வினாவை ஒவ்வொரு இந்திய மனமும் தனக்குள் கேட்பதன் வாயிலாக ஈழத்தமிழர்களுக்குக் குடியுரிமை வழங்க அரசிடம் வேண்டுகோள் வைக்கமுடியுமென நம்புகிறேன்.

இந்திய இறைமையும் ஈழப் போராட்டமும் – அகரமுதல்வன்



இலங்கைத்தீவில் நிகழ்ந்து வருகிற தமிழ் – சிங்கள இனப்பிரச்சினையென்பது வெறும் இனப்பிரச்சினை மட்டுமல்ல. அதன் பின்னணியில் தேரவாத பெளத்தமதத்தின் பெருந்தேசியவாத கோட்பாடு அச்சாக இருக்கிறது. இலங்கை அரசினால் படுகொலை செய்யப்பட்ட அனைத்து அப்பாவித்தமிழ் மக்களையும் பெளத்த மதமே கொன்றது. ஈழத்தில் உள்ள தமிழர்கள் என்போர் இந்துக்கள். அவர்கள் பெளத்த மதத்தின் எதிரிகள். இந்தியாவின் நீட்சியாக இந்தத்தீவில் மிச்சமிருப்பவர்கள், ஈழத்தில் உள்ள தமிழர்களை அழிக்காமல் போனால் இலங்கைத்தீவும் இந்தியாவின் (இந்துக்களின்) வசம் ஆகிவிடுமென ஒவ்வொரு சிங்கள ஆட்சியாளர்களும் தமது ஆட்சிக்காலத்தில் நரபலி ஆடுகிறார்கள்.

இங்கே கூறப்படும் பெளத்த – இந்து வரலாற்றுப் பகையை சிங்கள – தமிழ் இனப்பிரச்சனையோடு புரிந்துகொள்ளும் இந்தியர் சிலரைத்தான் காணமுடிகிறது. மாறாக ஈழத்தமிழர்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தையும் அவர்களின் அரசியல்பூர்வமான அலைக்கழிவுகளையும் மிகவும் கொச்சைப்படுத்திப் பேசவல்ல எத்தனையோ பேரை சந்தித்திருக்கிறேன். இந்திய இறைமையை நேசிக்கவல்லவர்கள் ஈழத்தமிழரின் போரட்டத்தையும் ஆதரிக்கவேண்டியவர்கள் எனும் கூற்றை அவர்கள் நம்பமறுப்பதும் உண்டு. இலங்கைத்தீவில் ஈழத்தமிழர்களுக்கான விடுதலை என்பது தென்னாசிய பிராந்திய அளவில் என்றென்றைக்கும் இந்தியாவிற்கு ஒரு பாதுகாப்பு அரண் என்பதை இந்திய அரசியல் புத்திஜீவிகள் புரியமறுப்பது வேதனை தருகிறது. இதன் இன்னொரு பக்கத்தில் ஈழத்தமிழ் ஆதரவு சக்திகளாக இந்திய நிலவெளியில் இருக்கும் சில அரசியல் கட்சிகள் – அமைப்புகள் உள்நாட்டு அரசியலின்பால் இந்திய வெறுப்புவாதத்தைப் பேசுவதும் நான் மேற்கூறிய அவர்களின் நிலைப்பாடுகளுக்கு காரணமாக அமையலாம். ஆனால் இந்த நொண்டிச்சாட்டை காரணம் காட்டி தமது வரலாற்றுப் பொறுப்பிலிருந்து இந்திய இறைமையாளர்கள் நழுவமுடியாது.

இரண்டாயிரத்து ஒன்பதாம் ஆண்டில் முள்ளிவாய்க்காலில் நிகழ்ந்த மாபெரும் மனிதப்படுகொலையை அடுத்து இலங்கையின் அரசியல் களமானது பல்வேறு காட்சிகளை அரங்கேற்றியிருக்கிறது. இலங்கையின் ஆட்சியாளர்களுக்கு யுத்த வெற்றி அளித்த மகிழ்ச்சி ஒருபுறமெனினும் யுத்தக்குற்றச்சாட்டு இன்னொரு புறத்தில் நின்று மிரட்டியது. ஆனால் சிங்கள ராஜதந்திரிகள் அதனை சர்வதேச தளத்தில் சரியாக எதிர்கொண்டு வெற்றியும் கண்டனர். நிகழ்ந்த யுத்தத்தின் உண்மைத்தன்மையை அறிய சர்வதேச விசாரணை வேண்டுமென மனிதஉரிமை ஆர்வலர்கள் உலக அரங்கில் குரலெழுப்பியபோது படுகொலையின் ராஜதந்திரிகள் உள்ளக விசாரணைக் குழு அமைத்து அந்தப் பொறியிலிருந்தும் தமது நவீன பெளத்த சிங்கள மன்னரான மஹிந்த ராஜபக்ச உட்பட அனைவரையும் காப்பாற்றினர்.

இலங்கையின் நவீன சிங்கள பெளத்த வரலாற்றில் இத்தனை லட்சம் தமிழர்களை (இந்துக்களை) முள்ளிவாய்க்காலில் அழித்த மஹிந்த ராஜபக்சவே புதிய துட்டகாமினியென* எத்தனையோ பிக்குகள் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிவருகின்றனர். பெளத்த சிங்களவர்களின் கருத்துப்படியே மஹிந்த ராஜபக்ச துட்டகாமினி என்றால் ஈழத்தமிழர்களின் நவீன வரலாற்றில் சோழநாட்டைச் சேர்ந்த எல்லாளமன்னன்* பிரபாகரன் அன்றி வேறு எவர். ஆக பிரபாகரனையும் அவரது படைபலங்களையும் வெற்றிகொண்டு அவர் தேசத்து மக்களைக் கொன்றுகுவிப்பதானது இந்துக்களான சோழ வம்சத்தை வீழ்த்துவதற்கு நிகரானது என தேரவாத பெளத்தமனம் தனது வெற்றிவாத உரைகளில் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆயின் இப்படியொரு நேரடியான பச்சைப்படுகொலை முள்ளிவாய்க்காலில் நிகழும் போது இந்திய இறைமையாளர்கள் அதற்கு எதிராக ஏன் அணிதிரளவில்லை? அவர்களை எது தடுத்தது?

இவ்வளவு வெளிப்படையாக உலகின் பல்வேறு ஆயுத சக்திகளை ஒன்று திரட்டி இந்து சமுத்திரத்தில் கொல்லப்பட்ட லட்சோப லட்ச தமிழ் மக்களின் நீதிக்காக ஏன் அவர்கள் குரல் எழுப்பவில்லை? சைவ சமயத்தின் நால்வர்களில் இருவரான சம்பந்தரும், சுந்தரரும் பாடிய திருக்கேதீஸ்வரத்தையும், திருக்கோணேஸ்வரத்தையும் கொண்டிருக்கும் அந்த மண்ணில் கோவிலை வழிபடும் உரிமைகூட இன்று தமிழர்களுக்கு இல்லாமல் போயிருப்பது குறித்து ஏன் இங்குள்ள ஆதீனங்கள் கூட பேசுவதில்லை. இந்த மர்மமோ என்னை நெடுநாளாய் தீண்டிக்கொண்டேயிருக்கிறது.

இன்றைய சூழலில் ஈழத்தமிழர்களுக்கு நிம்மதியான ஒரு வாழ்வு கிடைத்து விட்டதாக ஊடகங்கள் சில செய்திகள் வெளியிட்டு வருவதைக் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது. மஹிந்த ராஜபக்ச நவீன துட்டகாமினியாக தேர்தலில் தோல்வியுற்று ரணில் – மைத்திரி அரசு பதவிக்கு வருகையில் இலங்கைத்தீவெங்கும் சமாதானமும் அமைதியும் திரும்பியதாகப் பல உலகநாடுகளின் தலைவர்கள் வாழ்த்தினார்கள். அதற்கு ஏற்ப புதிய அரசு தன்னைத்தானே  ‘நல்லிணக்க அரசு’ என அழைத்துக்கொண்டது. தமிழர்களுக்கு அரசியல் தீர்வைப் பெற்றுத்தருவதில் தமக்கு எந்தத் தடையுமில்லையென தேர்தல் பிரசார மேடைகளில் முழங்கிய ரணில் – மைத்திரி ஆகிய இருவரும் தேர்தல் முடிவுகளுக்கு பின்னர் தமிழர்களுக்கு அரசியல் தீர்வா என அதிர்ச்சியடைந்தனர். ஒரு புத்த பிக்கு மிக அண்மையில் பேசிய காணொளி ஒன்று வெளியானது. (தமிழர்கள்) நீங்கள் இந்துக்கள்தானே, இந்தியாவிற்கே போங்கள் என்கிறார். கோவிலுக்குரிய காணிகளில்* விகாரைகளை ஒருபுறம் பிக்குகள் எழுப்புகின்றனர். மறுபுறம் இந்து மயானங்களை அழித்து மசூதிகளை எழுப்புகின்றனர் இலங்கை அரசின் கூட்டாளிகளான இஸ்லாமிய அரசியல்வாதிகள்.

மாபெரும் போரழிவுக்குப் பின்னர் வறுமையும் வாழ்வின் மீதான பிடிப்பின்மையும் உளவியல் சிதைவுகளும் சனங்களின் மத்தியில் நிரம்பிக்கிடகின்றன. அப்படியானதொரு சூழலைத் தமக்கு சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் ஏராளமான கிறிஸ்துவ சபைகள் மதமாற்ற நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுகின்றன. போரினால் அதிகமாக பாதிக்கப்பட்ட கிராமங்களை இலக்குவைத்து நடக்கும் இந்தச் செயற்பாட்டை அருவருக்க வேண்டியிருக்கிறது.

கிளிநொச்சியை ஒட்டிய கிராமமொன்றில் வாழும் எனது பள்ளித்தோழி, எறிகணை வீச்சில் இரண்டு கால்களையும் இழந்தாள். அவளைச் சந்தித்த மதமாற்ற ஊழியர்கள் உரையாடிய விதத்தை என்னோடு பகிர்ந்திருந்தாள். ஆண்டவர் ஒருவரே மீட்பர். அவரே எம்மை இந்த பாதாளத்திலிருந்து ஒளிவீசும் மலைக்குக் கூட்டிச்செல்வார் என பிரசங்கித்திருக்கிறார்கள். அவளோ அவர்களைத் திட்டிப் பேசி வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றியிருக்கிறாள்.

யுத்த காலத்திற்குப் பின்னரான இந்தக்கால கட்டத்தில் தமிழர்கள் எதிர்கொண்டிருக்கும் இப்படியொரு மும்முனைச்சிக்கலை கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். சைவக் கோவில்களை அழித்து விகாரைகளும், மசூதிகளும் எழும்பியாடும் இந்தப் பேரழிவையாவது தடுக்கவேண்டாமா? நாதியற்று நிற்கும் ஈழத்தமிழர்களை நான் கூறும் இந்து வேரினால் கூட சொந்தம் கொண்டாட முடியாதா? ஈழத்தமிழர் விடயத்தில் கடந்தகாலத்தின் காங்கிரஸ் இந்தியா கொண்டிருந்த நிலைப்பாட்டையா நிகழ்கால பா.ஜ.க இந்தியா பேணப்போகிறது?

ஈழத்தமிழ் அறிவுப்புலத்திற்கும் – இந்திய அறிவுப்புலத்திற்குமான ஒரு விரிவான உறவாடல் அரசியல் ரீதியாக உருவாகாமல் இருப்பது ஆபத்தானது. ஈழத்தமிழர்களையும் அவர்களின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளையும், உரிமைக்கான அபிலாஷைகளையும் இந்திய நிலவெளியெங்கும் எடுத்தியம்ப வேண்டிய கடமை ஒவ்வொருவருக்கும் உண்டு. ஆனால் இங்கு அதற்கான சாத்தியங்கள் மிகச்சவாலாக இருக்கிறது. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் மீது கட்டியெழுப்பபட்டிருக்கும் பொய்களும், புனைகதைகளும், அவதூறுகளும் ஏராளமானவை. மேலும் இந்திய இறைமைக்கு எதிரானவரே பிரபாகரன் என்ற பொய்யான பிம்பமும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. தமிழ்நாடு – இந்தியா எனும் உள்நாட்டு அரசியல் வாக்குவாதங்களில் ஈழ அரசியல் பேசப்படுவதும் இதற்குக் காரணமாக இருக்கிறது. பிரபாகரனின் அரசியல் நிலைப்பாடு இந்திய இறைமைக்கு எதிராக இருந்ததாக வரலாற்றில் ஓரிடமும் இருந்ததில்லை. ராஜீவ்காந்தியின் அமைதிப்படை காலகட்டத்தில் நடந்த இந்திய – புலிகள் மோதல் கூட அந்த நிலைப்பாட்டில் தோன்றியதில்லை என்பது யாவரும் அறிந்தவொன்று. நான் மேற்கூறிய கருத்தினை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களின் 2008ம் ஆண்டு மாவீரர் தின உரையின் சிறிய பகுதியை கீழே இணைக்கிறேன்.

“எமது விடுதலை இயக்கமும் சரி, எமது மக்களும் சரி என்றுமே உலக நாடுகளுடனும், எமது அண்டை நாடான இந்தியாவுடனும் நட்புறவை வளர்த்துச் செயற்படவே விரும்புகிறோம். இதற்கான புறநிலைகளை உருவாக்கி, நட்புறவுப் பாலத்தை வளர்த்து விடவே சித்தமாக இருக்கிறோம். எமது நல்லெண்ணெத்தை வெளிப்படுத்தி, காத்திரமான உறவுகளைக் கட்டியெழுபுவதற்குக் காத்து நிற்கிறோம். எம்மை தடை செய்துள்ள நாடுகள், எமது மக்களது அபிலாசைகளையும் ஆழமான விருப்பங்களையும் புரிந்துகொண்டு எம்மீதான தடையை நீக்கி எமது நீதியான போராட்டத்தை அங்கீகரிக்க வேண்டுமென அன்போடு வேண்டிக்கொள்கிறேன்.

இன்று இந்தியத்தேசத்திலே பெரும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து வருகின்றன. அங்கு அடங்கிக் கிடந்த எமது போராட்ட ஆதரவுக்குரல்கள் இன்று மீளவும் ஓங்கி ஒலிக்கின்றன. எமது போராட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்கின்ற ஏதுநிலைகள் வெளிப்படுகின்றன. கனிந்து வருகின்ற இந்தக் கால மாற்றத்திற்கு ஏற்ப இந்தியப் பேரரசுடனான அறுந்துபோன எமது உறவுகளை நாம் மீளவும் புதுப்பித்துக் கொள்ள விரும்புகிறோம். அன்று இந்தியா கைக்கொண்ட நிலைப்பாடுகளும் அணுகுமுறைகளும் தலையீடுகளும் ஈழத்தமிழருக்கும் அவர்களது போராட்டத்திற்கும் பாதகமாக அமைந்தன.

இனவாத சிங்கள அரசு தனது கபடநாடகங்களால் எமது விடுதலை இயக்கத்திற்கும் முன்னைய இந்திய ஆட்சிப்பீடத்திற்கும் இடையே பகைமையை வளர்த்துவிட்டது. இந்தப் பகைப்புலத்தில் எழுந்த முரண்பாடுகள் மேலும் முற்றிப் பெரும் போராக வெடித்தது. இதன் ஒட்டுமொத்த விளைவாக எமது மக்கள் பெரும் அழிவுகளைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. நாம் எமது இலட்சியத்தில் உறுதியாக நின்ற காரணத்தினால்தான் எமது இயக்கத்திற்கும் இந்திய அரசிற்கும் பிணக்கு ஏற்பட்டது. எனினும் இந்தியாவை நாம் ஒருபோதும் பகை சக்தியாகக் கருதியதில்லை. இந்தியாவை எமது நட்புச்சக்தியாகவே எமது மக்கள் என்றும் கருதுகிறார்கள். எமது தேசியப் பிரச்சினை விடயத்தில் இந்தியப் பேரரசு ஒரு சாதகமான நிலைப்பாட்டை எடுக்கும் எனப் பெரிதும் எதிர்பார்க்கிறார்கள். ”

இந்த உரையின் கடைசிவரியில் கூறப்படுவதைப் போல இந்தியப் பேரரசு சாதகமான முடிவுகளை எடுக்குமென எதிர்பார்த்த – எதிர்பார்க்கும் ஈழத்தின் மூன்றாவது தலைமுறையாய் நானிருக்கிறேன். இப்போதும் இந்தியத் தேசம் ஈழத்தமிழர்களுக்கு சாதகமான முடிவுகளை எடுக்காது போனால் இலங்கைத்தீவில் மிச்சமிருக்கும் தமிழர்களும் தமது பண்பாட்டு அடையாளங்களோடு அழிக்கப்பட்டு விடுவார்கள்.

மேலும் தனது தென்முனையிலும் ஒரு பீஜிங்கை எதிர்கொள்ளவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் இந்தியாவிற்கு இன்றே தோன்றியிருக்கிறது. இராணுவ ரீதியாக புலிகள் தோற்கடிக்கப்பட்ட பின் சிங்களவர்களிடமிருந்து இலங்கைத்தீவை சீனா கைப்பற்றியது. இந்து சமுத்திரத்தின் கேந்திரமுக்கியத்துவம் வாய்ந்த பிராந்தியமாகக் காணப்படும் திருகோணமலையை சீனா தனது வசமாக்கியுள்ளது. அம்பாந்தோட்டையில் பிரமாண்ட துறைமுகத்தை அமைத்துள்ளது. இந்தியப்பெருங்கடலை தனது ஆளுகைக்குள் கொண்டுவர விரும்பும் சீனப்பேரரசுவிற்கு ஆதரவான இலங்கை – பெளத்த சிங்கள ஆட்சியாளர்களை இந்தியா எவ்வாறு நேச சக்தியாக கருதுகிறதோ?

இன்றைக்கு தென்னிலங்கையில் சீனாவின் நிதியுதவியினால் நிறுவப்பட்டிருக்கும் தாமரைக்கோபுரம் வெறுமென உயரத்தில் மட்டுமே கவனம் கொள்ளப்படவேண்டியதில்லை. சீனாவின் ஆதிக்கத்தையும் தனது இந்தியப் பெருங்கடல் கண்காணிப்பையும் அது வெளிப்படையாக உணர்த்தி நிற்கிறது. பெளத்த அரசுகள் ஒன்றுபட்டு இந்தியப்பெருங்கடலின் அரசியலை தென்னாசியாவில் நிர்மாணிக்க துடிக்கின்றன. இது உட்புறமாக மட்டுமல்ல வெளிப்புறமாகவும் இந்தியாவிற்கான அச்சுறுத்தலாக அமைகிறது. மேலும் இந்தியாவின் நேரடியான அரசியல் – இராணுவ எதிரியான பாகிஸ்தானோடு இலங்கைக்கு இருக்கும் நெருக்கம் இந்திய – பாகிஸ்தான் யுத்தகால வரலாற்றிலேயே இருக்கிறது. இந்தியாவைத் தாக்கவல்ல பாகிஸ்தானிய போர்க்கப்பல்கள் இலங்கைக் கடற்பரப்பில் நிறுத்திவைக்கப்பட்டதை இந்தியர்கள் மறந்தாலும் இந்திய நவீன வரலாறு மறக்காது. எதிரிக்கு எதிரி நண்பன் என்கிற வகையில் இந்தப் பிராந்தியத்தில் சீனா – பாகிஸ்தான் உறவு கூட இந்தியாவிற்கு எதிரான புள்ளியில் வலுப்படுத்தப்படலாம்.

ஆனால் இலங்கைத்தீவிலுள்ள அனைத்து கேந்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்களும் தமிழர்களுக்குச் சொந்தமானது. அப்படியான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவர்களை அதிகாரமற்று அல்லற்படும் நிலைக்கு காலம் இட்டுச்சென்று இருக்கிறது. புலிகளுக்கு எதிரான இறுதி யுத்தத்தில் பங்கெடுப்பதற்கு இந்திய காங்கிரஸ் அரசுக்குத் தனிப்பட்ட பகைமையிருந்ததைப் போலவே பாகிஸ்தானுக்கும் இருந்தது. யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து புலிகள் இயக்கத்தினரால் இஸ்லாமியர்கள் ஒரேநாளில் வெளியேற்றப்பட்ட சம்பவத்தை இலங்கை அரசாங்கம் பாகிஸ்தானின் காதில் மிகவலுவாகச் சொன்னது. அதாவது தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் என்பது ஒரு இந்துத் தீவிரவாத அமைப்பு, இந்திய நீட்சி கொண்டவர்கள். அவர்கள் முஸ்லிம்களுக்கு எதிரானவர்கள், அவர்களை அழிக்கவேண்டுமென கொழும்பு மீண்டும் மீண்டும் ராஜதந்திர வலியுறுத்தலைச் செய்தது. பாகிஸ்தானையும் இந்தியாவையும் ஒரே குடையின் கீழ் திரட்டி ஒரு யுத்தவெற்றியைப் பெற்ற சிங்கள பெளத்த சாதுரியத்தை எண்ணிப்பார்ப்பது சிவனின் அடியையும் முடியையும் காணத்துடிப்பது மாதிரியாகிவிடும்.

இந்த சம்பவங்களின் நீட்சியாகவே பாகிஸ்தானின் இன்றைய பிரதமர் தனது இரண்டு உரைகளில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளை இந்துத் தீவிரவாத இயக்கமென அடையாளப்படுத்துகிறார். இம்ரான்கானின் இந்தக்கூற்றில் இருக்கக் கூடிய அடையாளப்படுத்தல் எந்த நோக்கம் கொண்டது என்பனை நிதானித்துக் கண்டடையவேண்டியுள்ளது.

உலகம் பூராக மனித உயிர்களை அச்சுறுத்திவருகிற இஸ்லாமிய பயங்கரவாதத்தை எதன் பொருட்டும் ‘புலிகள் இந்துத் தீவிரவாதிகள்’ என்று சொல்லி நீர்த்துப்போகச் செய்யமுடியாது. இந்த ஆண்டின் ஏப்ரல் மாதத்தில் நிகழ்ந்த ஐ.எஸ்.ஐ.எஸ் அமைப்பினரின் உயிர்த்த ஞாயிறு குண்டுவெடிப்புத் தாக்குதலின் பிறகே இம்ரான்கான் இவ்வாறு குறிப்பிடுவதைத் தொடங்கியிருக்கிறார். புலிகளிற்குப் பிறகான ஒட்டுமொத்த இலங்கைத்தீவின் அரசியலில் ஈழத்தமிழர்களும் இல்லை, இந்தியாவும் இல்லை என்பது உறுதிசெய்யப்பட்டுவிட்டது. இலங்கையின் கிழக்கு மாகாணம் கிட்டத்தட்ட முஸ்லிம் நாட்டைப் போன்று பச்சைநிறத்தினால் சூழப்பட்டுள்ளது. இதன் பின்னணியில் வைத்தே உயிர்த்த ஞாயிறு குண்டுத்தாக்குதலை அணுகவேண்டும். தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளை அழிப்பதற்கு இலங்கை அரசினால் உருவாக்கப்பட்ட மறைமுக ஜிகாத்துக்கள் ஒரே நாளில் இலங்கையை குண்டுகளால் கோரமாக உலுக்கினர். வீடு வீடாகத் தேடி ஆயுதக்கிடங்குகளை கண்டுபிடித்தனர்.

இந்தச் சம்பவத்தை கூர்ந்து அவதானித்தால் இலங்கைத்தீவில் தமிழர்களின் கதி என்னவென்று விளங்கும். ஒருபுறம் சீன – சிங்கள பவுத்த ஆதிக்கம். இன்னொரு புறம் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத எழுச்சி – மறுபுறம் கிறிஸ்துவ மதமாற்ற நடவடிக்கைகள் என ஒரு குழம்பிய சித்திரம் போல ஆகியிருக்கிறது. 


(கொலம்ப மேதாலங்க தேரர்)

சென்ற மாதத்தின் இறுதி நாட்களில் முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் நிகழ்ந்திருக்கும் ஒரு சம்பவம் இங்கு சுட்டிக்காட்டப்படவேண்டியது. தமிழர்களின் பிரதேசமான முல்லைத்தீவு மாவட்டத்திலுள்ளது நீராவியடிப்பிள்ளையார் கோவில். அந்தக் கோவில் வளாகத்திலேயே மக்களின் எதிர்ப்புக்கு மத்தியில் புத்தவிகாரை கட்டப்பட்டது. ‘குருகந்த புராண ரஜமகா’ என்று அந்த விகாரைக்குப் பெயரிடப்பட்டது. இந்த ஆக்கிரமிப்பு நடவடிக்கையில் ஈடுபட்ட பெளத்த பிக்குவான கொலம்ப மேதாலங்க தேரர் புற்றுநோய் காரணமாக கொழும்பில் காலமானார். ஆனால் அவரின் உடலை நீராவியடிப் பிள்ளையார் கோவில் வளாகத்திலேயே எரியூட்டப்படவேண்டுமென சிங்களப் பவுத்த பெருந்தேசியவாத பிக்குகள் முல்லைத்தீவிற்குப் படையெடுத்தனர். தமிழ்ச் சனங்கள் அதனை ஏற்க மறுத்தனர். நாம் வணங்கும் கோவில் வளாகத்தில் எப்படி எரியூட்ட முடியுமென வாதாடினார்கள். நீதிமன்றம் எரியூட்டுவதற்கு வேறொரு இடத்தைப் பரிந்துரைத்து தீர்ப்பு வழங்கியது. ஆனால் தேரவாத பெளத்தத்தின் மகாவம்சம் மனவுலகம் அதனை ஏற்க மறுத்து, கோவிலை ஒட்டியுள்ள அதே சூழலில் அந்தப் பிக்குவின் உடலை எரியூட்டுகிறது.

நான் குறிப்பிடும் இந்தக் களேபரங்கள் இணையத்தில் காணொளியாகவே இருக்கிறது. ஆனால் இதற்கு எந்தக் குரலையும் காட்டாது மழையில் நனைந்த கோழியைப் போல ஒதுங்கி நிற்கிறது நல்லிணக்க அரசு. பிக்குகள் சனங்களை மிரட்டுகின்றனர். சனங்களை நோக்கி சிங்களத்தில் வசைபாடுகின்றனர். ஆகம – பாஷவ – ரட்ட (ஒருமதம், ஓர் இனம், ஓர் அரசு) என்று மிரட்டுகின்றனர். இந்துக்கள் வணங்கக்கூடிய எத்தனை ஆலயங்கள் இலங்கைத்தீவு எங்கும் அழிக்கப்பட்டிருக்கிறது என இந்துத்துவர்கள் கணக்கெடுத்தால் இதன் கோரமுகம் புரியும்.

இன்றைய இந்தியப் பேரரசு இப்படியான காரியங்கள் நடப்பதைத் தடுக்கவேண்டும். இந்த அரசினால் முடியாது போனால் எந்த அரசினாலும் முடியாது என்பது எனது கருத்து. நாம் கேட்பது நிம்மதியான வாழ்க்கையைத்தானே அன்றி வானின் நட்சத்திரங்களை அல்ல. நாம் கேட்பது எங்கள் பூர்விக நிலத்தை – எங்கள் கடலை – எங்கள் காற்றை – எங்கள் கடவுளரை – எங்கள் கோவிலை – எங்கள் புன்னகையை – எங்கள் அச்சமின்மையை – எங்கள் விடுதலையை!

இதன்பொருட்டு மேற்கூறியவற்றின் வந்தடைவாக ஈழத்தமிழர் விடயம் சார்ந்து இந்திய அறிவுஜீவிகள் ஒரு சரியான புரிதலுக்கு வரவேண்டும். எழுமாத்திரமாக ஒரு பொழுதும் ஈழத்தை அணுகாதிருப்பதும் ஒருவகையில் ஈழத்தமிழருக்கு செய்யும் உதவியாகவே நான் பொருள் கொள்வேன். அறிவார்ந்த புத்திபூர்வமான சக்திகள் ஒன்றாக சேர்ந்து ஈழத்தமிழர் பிரச்சினையை இந்திய நிலவெளியெங்கும் அறிமுகப்படுத்தவேண்டும் என்பதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.

*துட்டகாமினி- ஒரு சிங்கள மன்னன்.

 *எல்லாளன் – சைவத் தமிழ் மன்னன்