கருப்பர் கூட்டமும் தமிழ்நாட்டுக் கட்சிகளும் | ஓகை நடராஜன்

கருப்பர் கூட்டம் என்ற ஒரு கூட்டம், அதைக் கும்பல் என்று கூடச் சொல்லலாம், சிலகாலமாக இந்துக்கள் மனதைப் புண்படுத்துவதற்காக யூடியூப் காணொளி தளத்தை நடத்தி வந்திருக்கிறது. அன்மையில் கந்தசஷ்டி கவசத்தை ஏகத்துக்கும் கிண்டல் செய்து, எக்கச்சக்கமாக மாட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. இது இந்துக்கள் மனதைப் புண்படுத்தும் நோக்கத்தோடு செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் இதைப் பெரும்பாலான இந்துக்கள் யாரும் பார்ப்பதில்லை. இதைப் பார்ப்பவர்கள் எல்லாம் திக, திமுக, கம்யூனிஸ்ட் கும்பல்கள்தான். இதைப் பார்த்தாலும் என்னைப் போலப் பொருட்படுத்தாமலேயே மற்ற அனைவரும் சென்றுவிடுவார்கள். Continue reading கருப்பர் கூட்டமும் தமிழ்நாட்டுக் கட்சிகளும் | ஓகை நடராஜன்

பாஜகவும் திராவிட எதிர்ப்பும் | ஓகை நடராஜன்



தமிழக பாரதிய ஜனதா கட்சி, திராவிடக் கொள்கைகளுக்கு எதிராக ஆரம்பத்திலிருந்து பிரசாரத்தைச் செய்துகொண்டு வருகிறது. ஆனால் இந்த பிரசாரத்தின் தீவிரம் பொதுவாக வேண்டிய அளவில் இருப்பதில்லை. பாரதிய ஜனதா கட்சியின் அடிப்படைக் கொள்கைக்கு நேர் எதிரான கொள்கைகளை உடைய திராவிடக் கோட்பாட்டை கொள்கை அளவில் மிகத்தீவிரமாக எப்பொழுதும் எதிர்க்க வேண்டிய நிலையில்தான் பாஜக, குறிப்பாக தமிழக பாஜக இருக்கிறது. இதில் அண்மையில் சில நிகழ்வுகள் சில சலசலப்புகளை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. அந்த வகையில் இந்தப் பிரச்சினையை சற்று சீர்தூக்கிப் பார்க்க முற்படுகிறது இந்தக் கட்டுரை.
அன்மை சலசலப்புகள்
அண்மையில் பாரதிய ஜனதா கட்சியின் தகவல் தொழில்நுட்பப் பிரிவு, திருவள்ளுவர் படத்தைக் காவி உடையில் வெளியிட்டது ஒரு சலசலப்பை ஏற்படுத்தியது. முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் இது மிகப் பிரபலமாகி, திராவிடக் கொள்கைகளையும் அந்தக் கொள்கை சார்ந்து பேசுபவர்களையும் தோலுரித்துக் காட்டியது. வரலாற்றை மாற்ற எல்லா வகையான கருப்பு முறைகளையும் பயன்படுத்துகின்ற திராவிடக் கொள்கை ஆதரவாளர்களான திமுக, கம்யூனிஸ்ட் மற்றும் தமிழ்த் தேசிய ஆதரவாளர்களின் இரட்டை நிலைப்பாடுகளும் வரலாற்று வஞ்சகமும் பளிச்சென்று வெளிப்பட்டன. தொலைக்காட்சி ஊடகங்கள் எவ்வளவுதான் இவர்களின் கருத்தைப் புகுத்த முயற்சி செய்தாலும், அது பின்னடைவாகவே முடிந்தது.
ஆனால் பாஜகவின் தகவல் தொழில்நுட்ப பிரிவு எடுத்தாண்ட இன்னொரு பிரச்சினை சற்று வேறு திசையில் போய்விட்டது. ஈவே ராமசாமி அவர்களின் நினைவு நாளன்று, அவரது திருமணத்தை, இளம் வயதுப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்ததை விமர்சித்து ஒரு செய்தித் துணுக்கு வெளியிட்டது. இது கூட்டணிக் கட்சிகளின் வேண்டுகோளின்படி உடனடியாக நீக்கப்பட்டாலும், அது இணையவெளியில் உயிர்வாழ்ந்த கொஞ்ச நேரத்தில் பலருக்கும் சென்றடைந்து விட்டது. இந்த விஷயம் பாஜகவுக்குப் பின்னடைவை ஏற்படுத்தக் கூடிய ஒரு நிகழ்வு என்றெண்ணி ஊடகங்கள் இதைப் பெரிதுபடுத்த விவாதங்கள் மேற்கொண்டு இருக்கின்றன. பாஜகவின் உள்ளிருந்தேகூட இது சற்று நாகரிகக் குறைவான செயல் என்ற விமர்சனமும் எழுந்தது. வெறும் வாயை மெல்லும் ஊடகங்களுக்கு அவல் கிடைத்தாற் போல் ஆகிவிட்டது.
இந்த விமர்சனத்தை நாம் சீர்தூக்கிப் பார்ப்பதற்கு முன்னால் இந்த விவாதங்களினால் கட்டமைக்கப்படுகிற விஷயங்கள் என்னவென்று பார்த்தால், ‘இறந்தவர்களை விமர்சிக்க கூடாது, பழைய வரலாறுகளைக் கையிலெடுத்துப் பேசக்கூடாது, ஈவெரா என்பவரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைக் கொச்சைப்படுத்தக் கூடாது’ என்பவைதான். இவையெல்லாம் சற்றும் சரியற்ற, உண்மைக்குப் புறம்பான, நாம் பின்பற்ற முடியாத, பின்பற்றக்கூடாத கருத்துக்கள்! இவையே ஊடகங்களால் மீண்டும் மீண்டும் முன்வைக்கப்பட்டுப் பரப்பப்படுகின்றன.
பாஜகவின் இந்திய மற்றும் தமிழகத் தேவை
தேசபக்தியும் இந்துத்துவமும் பாஜகவின் உயிர் மூச்சு. இவற்றை எதிர்க்கின்றவர்களுக்கு எதிரான பிரசாரத்தை செய்யவேண்டிய கடமை பாஜகவுக்கு முதன்மையானது. ஆனால் இந்த மாதிரி திராவிடக் கொள்கை விமர்சனங்களை பாரதிய ஜனதா கட்சி கையிலெடுக்கும்போது கைக்கொள்ள வேண்டிய சில முன்னெச்சரிக்கைகளை மறக்காமல் பின்பற்றினால், திருவள்ளுவர் காவி பிரச்சினையில் கிடைத்த வெற்றியை பாரதிய ஜனதா கட்சி உறுதியாகப் பெறும். தமிழக மக்களை திராவிட மாயையிலிருந்து நிச்சயமாக மீட்டெடுக்கலாம். சரியான விமர்சனமாக இருந்தாலும், சிற்சில புதைகுழிகளை உள்ளடக்கிய விமர்சனங்களை பாரதிய ஜனதா கட்சி செய்யும்பொழுது, புகழ்பெற்ற திரைப்பட நகைச்சுவைக் காட்சியைப் போல் ‘கைய புடிச்சு இழுத்தியா’ என்ற மனப்பான்மை தமிழக ஊடகங்களுக்கு வந்துவிடுகிறது. இதனால், பிரச்சினை நீர்த்துப் போவதோடு முயற்சிக்கு எதிர்மறை பலனையும் கொண்டுவந்துவிடுகிறது.
பாஜக கொள்கை
2019ம் ஆண்டில் மிகப்பெரிய பெரும்பான்மையோடு இந்திய அளவில் பாராளுமன்றத்தை வென்றெடுத்த பாரதிய ஜனதா கட்சி, சென்ற 5 ஆண்டுகளில் ஆட்சி செய்தது போல அல்லாமல், தாம் நினைத்த, கொள்கை சார்ந்த பல நிலைப்பாடுகளை, அதன் தேர்தல் வாக்குறுதிகளாகக் கொடுத்தனவற்றை, வரிசையாக நிறைவேற்றி வருகிறது. முத்தலாக் சட்டம், காஷ்மீர் பிரச்சினை சரி செய்யப்பட்டது, அயோத்திப் பிரச்சினையில் அமைதியாகக் காத்திருந்து உச்சநீதிமன்றத்தில் வென்றது, தற்போது குடியுரிமை சட்டத் திருத்தம் எனத் தெளிவான உறுதியான பாதையில் சென்று கொண்டிருக்கிறது மத்திய அரசு.
இந்தியா முழுவதும் ஒட்டுமொத்தமாக ஆதரவைப் பெற்ற பாஜக, தேர்தலில் தமிழ்நாட்டில் மிகப்பெரிய பின்னடைவைச் சந்தித்தது. பாரதிய ஜனதா கட்சியின் மேல் மக்களுக்கு எதிர்ப்புணர்வை மிக எளிதாகத் தூண்டி விடக் கூடிய காரணிகளை திராவிடக் கொள்கையாளர்கள் கண்டு கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆகவே எடுக்கப்படவேண்டிய செயல்நிலைப்பாடுகளைத் தெள்ளத்தெளிவாகத் தமிழகத் தேர்தல் முடிவுகள் உணர்த்துகின்றன. திராவிடம் என்ற மாயையிலிருந்து மக்களை மீட்டெடுக்க வேண்டும். இந்த திராவிட கொள்கை மற்ற மாநிலங்களுக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தாமலும் செய்துவிட வேண்டும். ஆகையால் மத்திய பாஜக இந்த விஷயத்தைப் பாராமுகமாகவோ அல்லது தேவையற்ற ஒரு விஷயமாகவோ அல்லது தமிழக பாரதிய ஜனதா கட்சியே பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற அளவிலோ விட்டுவிடுவது சரியாக இருக்காது. அதேநேரம் தமிழக பாரதிய ஜனதா கட்சி இது தொடர்பான நெறிமுறைகளை மத்திய பாரதிய ஜனதா கட்சிக்குத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும் என்பதும் முக்கியம்.
திராவிடக் கொள்கை
இப்பொழுது இருக்கும் இந்தியக் கட்சிகளில் ஒரு கொள்கை நிலைப்பாட்டைப் பின்பற்றி அதன்படி செயல்படுகிற ஒரே ஒரு கட்சியாக பாரதிய ஜனதா கட்சியைச் சொல்லலாம். மற்ற எல்லாக் கட்சிகளும் தேர்தல் என்ற ஒரே அடிப்படையை மனதில் வைத்து, எல்லாக் கொள்கைகளையும் ஓரளவுக்குத் துறந்துவிட்டன. இந்துத்துவக் காவலராக இந்திய இறையாண்மையின் காவலராக, பண்பாட்டுக் காவலராக பாஜக தன்னை வடித்துக்கொண்டிருக்கிறது. இதிலிருந்து ஒருவேளை தேர்தல் ஆதாயங்களுக்காக விலக நேர்ந்தாலும் அதை நெறிப்படுத்துகின்ற இயக்கமாக ஆர்எஸ்எஸ் விளங்குகிறது. பாஜக ஆர்எஸ்எஸ் இயக்கத்தைப் பின்புலமாகக் கொண்டிருப்பதால், இந்துத்துவத்திற்கு எதிரான எதையும், இந்தியாவுக்கு எதிரான எதையும் ஆதரிக்கக் கூடாது என்பது மட்டுமல்ல, அதனை எதிர்க்கவும், களை எடுக்கவும், சரி செய்யவும் வேண்டுமென்கிற கொள்கைக்கு என்றென்றும் கட்டுப்பட்டிருக்கிறது. திராவிடக் கொள்கை என்று தனியாக ஒன்றை விவரிக்கத் தேவை இல்லை! பாஜகவின் இந்தக் கடப்பாடுகளைத் தகர்த்தெறிவதுதான் அந்தக் கொள்கை என்றால் அது மிகை ஆகாது.
திராவிடக் கொள்கை என்பது ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒரு கருப்புக் கொள்கை. நீதிக்கட்சி என்று ஆரம்பித்து, அதன் வளர்ச்சி, இந்து மதம், இந்தியப் பண்பாடு, இந்தியா இவற்றுக்கான ஒட்டுமொத்த எதிர்ப்பு என்ற அளவிலேயே பரிமாணம் எடுத்து வளர்ந்திருக்கிறது. பெரும்பாலும் ஜனநாயக முறைமைகளின் பலவீனங்களையும் சலுகைகளையும் கையிலெடுத்து, பண்பாட்டு விரோதமான பரப்புரைகள் மற்றும் செயல்பாடுகளால் வளர்ந்து நிற்கிறது. திராவிடக் கொள்கை முன்னெடுக்கின்ற முதன்மையான இந்துமத எதிர்ப்பாக பிராமண மேலாதிக்கத்தை முன்னிறுத்தி, தொடர்ந்து பிரசாரத்தில் ஈடுபட்டதால், அதில் இருந்த சில அரைகுறை உண்மைகள், அதனால் மக்களுக்கு ஏற்பட்டிருந்த குழப்பம் ஆகியவை, இந்தக் கோட்பாட்டின் பெரும் தீமைகளை மக்கள் புரிந்து கொள்ளாமல் போனதற்கும், ஒரு வாய்ப்பான காலகட்டத்தில் அதற்கு ஆதரவளித்தததற்கும் ஏதுவாக இருந்தன. இந்த முறைகளால் வெற்றிக்கனியை அவ்வப்போது சுவைத்துக்கொண்டிருந்த திராவிடக் கொள்கையாளர்கள், அதையே வாழ்நாள் கொள்கையாக ஊனோடும் உயிரோடும் கலந்த விஷயமாக செயல்படுத்த ஆரம்பித்து அதன் பலாபலனை இன்றுவரை பெற்றுக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள்.
அம்பேத்கர் நிலைப்பாடு
இந்தத் திராவிடக் கொள்கை நிலைப்பாட்டின் இன்னொரு துணைக் கொள்கையாக அம்பேத்கரின் இந்துமத விமர்சன நிலைப்பாடு இவர்களுக்குப் பயன்பட்டது. ஆனால் தனக்கும் தான் சார்ந்த சமுதாயத்திற்கும் ஏற்பட்ட நேரடியான பாதிப்புகளினால் அம்பேத்கர் எடுத்த சில நிலைப்பாடுகளை, ஒரு பிராமண எதிர்ப்பு அல்லது இந்துத்துவ எதிர்ப்பாகச் சித்தரித்து, அதையே அவர் உயிரினும் மேலாக நேசித்த இந்தியத் தன்மைக்கு எதிராகக் கொண்டு போய், இன்றைக்கு அம்பேத்கர் என்பவர் திராவிடக் கொள்கையின் இன்னொரு தூண் என்ற அளவில் கட்டமைத்தார்கள். இந்தப் பிரசாரத்தில் பொருட்படுத்தத்தக்க வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார்கள்.
பாரதிய ஜனதா கட்சி இதன் தீமையை உணர்ந்து அம்பேத்கரை உயர்த்தித் தூக்கிப்பிடித்து தன்னுடைய செயல்பாடுகளை நிகழ்த்திக் கொண்டிருப்பதால், பல திராவிடக் கொள்கை பரப்பாளர்கள் ‘அம்பேத்கர் கொள்கைகளைப் பரப்புரைக்காகப் பயன்படுத்துவது இரு பக்கமும் கூரான கத்தியைப் போன்றது, எந்தநேரமும் தம்மைத் திருப்பித் தாக்கும்’ என்று உணர ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். இந்த அளவில் பாரதிய ஜனதா கட்சி, வரலாற்றுத் திரிபுகளையும் தவறான காட்சிப்படுத்தலையும் மாற்ற, தங்களுடைய வரலாற்று நாயகர்களாக அம்பேத்கரையும் திருவள்ளுவரையும் இன்ன பிறரையும் சித்தரிப்பதைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்கிறது.
பாஜக செயல்திட்டம்
இந்தப் பின்னணியில் தமிழக பாரதிய ஜனதா கட்சி, திராவிட எதிர்ப்பையும், முதன்மையாக இதன் பிதாமகராக இருக்கும் ஈ.வெ.ராமசாமி என்கிற புனித பிம்பத்தையும் உடைத்துத் தகர்த்து, தமிழக மக்களைக் கருப்பு மாயையில் இருந்து மீட்க வேண்டும். ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டது போல இதை சர்வ ஜாக்கிரதையாகச் செய்ய வேண்டும். எடுத்து வைக்கிற ஒவ்வொரு அடியும் வெற்றியை நோக்கியே செல்ல வேண்டும்.
தன் வாழ்நாள் முழுவதும் சமுதாயத்திற்கு ஒரு நன்மை கூடச் செய்யாதவர்கள் இந்தத் திராவிடக்காரர்கள், குறிப்பாக ஈ.வெ.ராமசாமி. மாறாக அவர் பல தீமைகளை வாழ்க்கையாக வாழ்ந்து காட்டி இருக்கிறார். அதில் முதன்மையானது, இந்த வளர்ப்புப் பெண்ணைத் தள்ளாத வயதில் திருமணம் செய்து, அதன் மூலமாகத் தன்னுடைய சொந்த வளர்ப்புத் தொண்டர்களிடையே மிகக் கீழ்த்தரமான விமர்சனங்களுக்கு உள்ளான செயல்.
ஈ.வெ.ராமசாமி பேசிய பேச்சுகளும் அவரைப் பற்றி மற்றவர்கள் பேசிய பேச்சுக்களும் பதிவுகளாக இருக்கின்றன. இந்தப் பதிவுகளில் இருந்து எந்தப் பதிவை எடுத்து வாசித்துப் பார்த்தாலும், அது அவர்களை மக்களுக்குத் தோலுரித்துக் காட்டும். அந்தப் பணியில் தமிழக பாரதிய ஜனதா கட்சி தொடர்ந்து ஈடுபட்டுக் கொண்டே இருக்கவேண்டும். இது அவர்களின் கட்சிப்பணி மட்டுமல்ல, சமுதாயப் பணி மட்டுமல்ல, பாரதமாதாவுக்குக் காட்டுகின்ற தேசபக்தியின் வெளிப்பாடு ஆகும்.

கீழடி அகழ்வாராய்ச்சி முடிவுகள் – சில குறிப்புகள் | ஓகை நடராஜன்




மதுரை மாவட்டம் கீழடியில் செய்யப்பட்ட நான்காம் கட்ட அகழ்வாராய்ச்சியின் அறிக்கையை தமிழக அரசு செப்டம்பர் மாதம் 19ம் தேதி வெளியிட்டிருக்கிறது. இந்த அறிக்கையை வைத்து இரண்டு நாட்கள் கழித்துப் பல பதிவுகள் புற்றீசல் போலக் கிளம்பி வந்து, தமிழர் நாகரிகம் என்ற ஒரு நாகரிகத்தை உருவாக்கிப் பறைசாற்றுகின்றன. வரலாறு வெற்றி பெற்றவர்களால் எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்கிற பாதி பொய்யை யார் உரக்கச் செல்கிறார்களோ அவர்கள் இப்போது பொய் வரலாற்றை எழுதி வெற்றி பெறுவதற்கு முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தமிழ்நாட்டில் நடந்த அகழ்வாராய்ச்சிகளிலேயே மிகவும் முக்கியமானது என்று கீழடி ஆராய்ச்சிதான் எனச் சொல்ல முடியாது என்றாலும், குறிப்பிடத்தக்க அகழ்வாராய்ச்சிகளில் அதுவும் ஒன்று என்று நிச்சயமாகக் கூற முடியும். ஏற்கெனவே பல சான்றுகளால் நிரூபிக்கப்பட்ட ஒரு மிகப்பெரிய நகர நாகரிகம், கண்டுபிடிக்கப்பட்ட அதன் சில கட்டுமானங்களாலும் கிடைத்த பழம் பொருட்களாலும் மீண்டும் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பிராமி எழுத்துக்கள் பொறித்த பானையோடுகள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. அதிலும் இதன் காலகட்டம் கிமு 585 என்று கண்டறியப்பட்டிருப்பதும் முக்கியமான நிகழ்வு.

இந்த அகழ்வாராய்ச்சி நடந்த இடமான பள்ளிச் சந்தை என்ற இடம் உண்மையில் கீழடி என்று அழைக்கப்படுவது அவ்வளவு சரி இல்லை. இது கொந்தகை என்ற ஒரு பெரிய ஊரில் உள்ளது. கொந்தகை என்ற ஊர் பல கல்வெட்டுகளில் குறிப்பிடப்பட்டு இருக்கிற ஒரு சதுர்வேதிமங்கலம். இப்பொழுதும் இங்கு இருக்கும் கொந்தகை என்ற ஊர் பழைய கொந்தகையின் இடுகாடு என்று கல்வெட்டு ஆய்வாளர் எஸ்.ராமசந்திரன் கூறுகிறார். இந்த இடத்தில் அதிக அளவில் தோண்டினால் நமக்கு மேலும் மேலும் பல செய்திகள் கிடைக்கும். ஆனால் உண்மையில் இந்த அகழ்வாராய்ச்சி இப்போது தமிழர்களுக்கு நன்மை செய்திருக்கிறதா என்று பார்த்தோமானால் சில வருத்தமான நிகழ்வுகள் நடக்கின்றன.

திராவிட அரசியல் அல்லது திராவிட கருத்தாக்கம் என்பது பொய்களால் கட்டப்பட்ட மிகப்பெரிய மாளிகை. அந்த மாளிகையின் தற்போதைய கூட்டாளிகளான கம்யூனிஸ்டுகள், தமிழ்த் தேசியவாதிகள் போன்றோர் கீழடி அகழ்வாராய்ச்சியை வைத்து கீழ்த்தரமான அரசியலில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களுடைய அறிவாயுதங்கள் ஆய்வறிக்கைக்குப் பிறகான இரண்டே நாட்களில் கூர் தீட்டப்பட்டு உண்மைகளைக் குத்திக்குதற ஆரம்பித்திருக்கின்றன.

தமிழ்நாட்டில் பல இடங்களில் செய்த அய்வுகளின்போது இதைப் போன்ற பல பழம்பொருட்கள் நமக்குக் கிடைத்திருக்கின்றன. பிராமி எழுத்துகள் பொறிக்கப்பட்ட பானை ஓடுகள் ஏராளமாய் கொடுமணலில் கிடைத்திருக்கின்றன. தமிழ்நாட்டில் அதிக அளவில் பிராமி எழுத்துகள் பொறித்த பானை ஓடுகள் கிடைத்த இடம் கொடுமணல்தான். அந்த இடத்தில் தற்போது இந்தியத் தொல்லியல்துறை அகழ்வாராய்ச்சி மேற்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் கீழடி அகழ்வாராய்ச்சி முடிவுகளின் எதிர்வினைகளால் திராவிட கருத்தாக்கக்காரர்களின் ஹிடன் அஜெண்டா என்று சொல்லப்படுகிற மறைந்திருக்கும் நோக்கங்களை செயல்படுத்த எத்தனிக்கிறார்கள்.

முதலில் இங்கு வழிபாட்டுப் பொருட்கள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்பதைச் சொல்கிறார்கள். ஏதேனும் ஒன்றுக்கு சான்று இல்லை என்றால் அது இல்லை என்பதற்குச் சான்று என எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்பது அடிப்படை உண்மை. ஆனால் எப்பொழுதுமே அடிப்படை உண்மைகளை மதிக்காதவர்கள் இப்பொழுதும் அதை மதிக்காமல் அவ்வாறு சொல்கிறார்கள். அங்கு போர்க்கருவிகள் கூடக் கிடைக்கவில்லை என்பதால் அந்நாட்களில் போர் நிகழாமல் இருந்தது என்று கூற முடியுமா! மேலும் இதைத் தமிழர் நாகரிகம் என்று சொல்வது எந்தளவுக்கு சரி என்பது தெரியவில்லை. இது வைகைக்கரை நாகரிகம் என்றே அழைக்கப்பட வேண்டும். அதாவது இந்தியா முழுமைக்கும் நடந்த இரண்டாம் நகர மயமாக்கலின் ஒரு பகுதிதான் இந்த நாகரிகம் என்பதே இந்த அகழ்வாராய்ச்சி சொல்லும் உண்மை. முதல் நகரமயமாக்கல் என்பது சிந்துச் சமவெளி நாகரிகத்துடன் தொடர்புடையது.






தமிழ்நாட்டில் மட்டுமில்லாமல் இந்தியாவின் பல இடங்களில், வட இந்தியாவில், இலங்கையில் நடந்த பல ஆராய்ச்சிகள் மூலம் ஏராளமான தரவுகள் நமக்குக் கிடைத்திருக்கின்றன. வரலாற்றை முடிவு செய்யும்பொழுது தனித்து தமிழ்நாட்டுத் தரவுகளை மட்டும் வைத்து வரலாறாகக் கட்டமைக்க முடியாது. கீழடியில் கிடைத்த பானை ஓடுகளில் இருக்கும் சின்னங்கள்: ஏணி, மீன், சுழல்வரிகள், ஸ்வஸ்திகா, திரிசூலம், சூரியன், வண்டி, இலை, அலைகோடுகள், இன்ன பிற. இதில் திரிசூலம், ஸ்வஸ்திக் போன்ற சின்னங்கள் எவற்றைக் குறிக்கின்றன? மேலும் அங்கு கிடைத்த பெயர்கள், ஆதன், திஸன், உதிரன், எயினி, சுரமா, சாத்தன், எராவதன், சாந்தன், மாடைசி, சேந்தன் அவதி, வேந்தன், முயன், சாம்பன், பெரயன், குவிரன் குறவன் போன்றவை. இவற்றில் தமிழ்ப் பெயர்கள் இருக்கின்றன, பிராகிருதப் பெயர்கள் இருக்கின்றன, சம்ஸ்கிருதப் பெயர்கள் இருக்கின்றன.

இலங்கை திஸ்சமஹரமாவில் கண்டெடுக்கப்பட்ட ராஜகடசா, குதசா போன்ற பெயர்களும் கீழடியில் காணக் கிடைக்கின்றன. நான்கு, ஐந்து, ஆறாம் நூற்றாண்டு காலத்திலேயே பாண்டிய மன்னனுக்கும் இலங்கைக்கும் மண உறவுகள் இருந்தன என்பதை மகாவம்சம் தெளிவாகச் சொல்கிறது. தமிழ் பிராமிக்குத் தொடர்பில்லாத எழுத்தைக் கொண்ட திஸன் என்ற பெயர் இலங்கைத் தொடர்பையும் தமிழ் அல்லாத மொழித் தொடர்பையும் சுட்டிக் காட்டுகின்றது. திஸ்ஸநாயகே என்ற சிங்களரின் பெயர்களை நாம் இன்றளவும் காண்கிறோம்.

இவ்வாறெல்லாம் இருக்கும்போது இந்தக் காலகட்டத்தை எப்படித் தனித்து தமிழர் நாகரிகம் என்று குறிக்க இயலும்? பொதுவாகத் தமிழ் தேசிய மற்றும் திராவிடக் கழகக் காரர்களால் சொல்லப்படும் ஒரு குற்றச்சாட்டு, மத்திய அரசும் அதன் தொல்லியல் துறையும் தமிழரின் தொன்மை மற்றும் பெருமைகளை மூடிமறைக்கப் பார்க்கிறது என்பது. எந்தவித ஆதாரமும் இல்லாதது இந்தக் குற்றச்சாட்டு. தமிழக மக்களின் உணர்வுகளைக் கீறிப் பார்க்கும் நோக்கம் தாண்டி, இதற்கும் உண்மைகளுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.

உண்மையில் அகில இந்திய நாகரிக வளர்ச்சித் தொடர்பு, மொழித் தொடர்பு இவற்றையும் நம் நாட்டின் தொன்மை வழிபாடு இந்து மதம் சார்ந்தது என்பதையும் கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு தொடர்ந்து மூடிமறைக்கப் பார்ப்பது யார் என்றால் இந்த தமிழ்த்தேசியக்காரர்களும் திராவிடக்காரர்களும்தான். அதைக் கீழடியிலும் செய்ய பெருமுயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இப்போது தமிழ்நாட்டில் திடீரென்று தோன்றியிருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான உடனடி அதிரடி அகழ்வாராய்ச்சியாளர்கள் தங்களுடைய தாந்தோன்றித்தனமான எண்ணத்தை கருத்து என்ற போர்வையில் பொதுவெளியில் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கீழடியில் இன்னும் ஐந்தாம் கட்ட ஆராய்ச்சி நடக்க இருக்கிறது. அதில் மேலும் பல உண்மைகள் வெளிவரலாம். அப்பொழுது வரலாறு தன்னைத் தானே கட்டமைத்துக் கொள்ளும். வரலாற்றை நாம் அதன்போக்கில் விடுவோம்.

370 வது பிரிவு நீக்கம் | ஓகை நடராஜன்


(புகைப்படம் நன்றி: Business Today)


‘பெரிதினும் பெரிது கேள்’ – பாரதியின் இந்த வாக்குக்கு ஏற்ப அண்மையில் நடந்திருக்கும் ஒரு விஷயம், காஷ்மீரின் சிறப்பு அந்தஸ்து 370வது பிரிவு விலக்கி வைக்கப்பட்டிருப்பது. இதன் விளைவாக காஷ்மீருக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த தனி நபர்களுக்கான சிறப்பு உரிமை தரும் 35ஏ என்கிற பிரிவும் செயலற்றதாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை ஏன் நாம் பெரிதினும் பெரிது கேள் என்ற அளவில் சொல்ல வேண்டும்? சீர் செய்ய முடியாது என்கிற நிலைக்கு கிட்டத்தட்ட வந்துவிட்ட ஒரு பிரச்சினை இது. உலக நாடுகளில் பல இடங்களில் இருக்கும் எல்லைத் தகராறுகளில், இரண்டு நாடுகளுக்கு இடையிலான பிரச்சினைகளில் மிக முக்கியமானதும் அபாயகரமானதுமான பிரச்சினை இதுவே. இதைக் காரணம் காட்டி உலக வல்லரசுகள் தங்களுடைய ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டும் ஒரு பேரபாயம் எப்பொழுதும் நம் தலைக்கு மேல் ஆயிரம் கத்திகளாகத் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், மிக லாகவமாக, இனி எதிர்காலத்தில் வேறு பிரச்சினைகள் வராத அளவிற்குத் தீர்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு காரியம் 370வது பிரிவு நீக்கம். நாம் இதை இப்படித்தான் வர்ணிக்க முடியும். ‘பெரிதினும் பெரிது கேள்.’ இதற்கு மேல் வார்த்தைகள் இதற்கு இல்லை என்ற அளவில் பாரதி இதை நமக்கு அன்றே சொல்லிவிட்டுச் சென்றிருக்கிறான்.

இந்தக் காஷ்மீர் பிரச்சினைக்கு ஆரம்பகால காரணமாக அதுவரை நம்மை ஆண்ட ஆங்கிலேயர்கள் எடுத்த ஒரு முக்கியமான முடிவைச் சொல்லலாம். இந்தியா பாகிஸ்தான் பிரிக்கப்பட வேண்டும் என்று கோரிக்கையை அவர்கள் செயல்படுத்தி நமக்குச் சுதந்திரத்தை வழங்கினார்கள். அதேபோல ஆங்கிலேய அரசுக்குக் கப்பம் கட்டுகின்ற பல சிறிய பெரிய சமஸ்தானங்களை இந்தியாவிலும் பாகிஸ்தானிலும் சேர்த்துவிட்டுச் சென்றிருந்ததால் இன்றைக்கு உலக அரசியல் வேறு மாதிரி இருந்திருக்கும். ஆனால் அந்த அளவுக்குப் பொறுப்பை நாம் ஆங்கிலேயரிடம் எப்படி எதிர்பார்க்க முடியும்? அவர்களே இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்த காலகட்டத்தில் இருந்த உலக அரசியல் காரணமாகத் துண்டைக் காணோம் துணியைக் காணோம் என்று இந்தியாவை விட்டு வெளியேறினார்கள்.

அப்படி அவர்கள் வெளியேறியபோது அவர்கள் விட்டுச் சென்ற குழப்பங்களை நாமே தீர்க்க வேண்டிய நிலையில், சர்தார் வல்லபபாய் படேல் மிகச் சாதுரியமாக அந்தப் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்தார். ஆனாலும் அவருக்கு மேல் அதிகாரத்தில் பிரதமராக இருந்த நேரு, காஷ்மீர் பிரச்சினையை மட்டும் தாமாகக் கையாண்டு அதை இந்த அளவுக்கான குழப்பத்தின் உச்சிக்கு செலுத்திவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். காஷ்மீருக்கான உரிமையை பாகிஸ்தான் அதற்கு சுதந்திரம் கிடைத்த நாளில் இருந்து கேட்க ஆரம்பித்துவிட்டது. அதற்குக் காரணம் அந்த மாநிலத்தில் முஸ்லிம்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் இருப்பது மட்டுமே. ஆனால் உலக நாடுகளும் இந்தக் காரணத்துக்காக அவ்வப்போது பாகிஸ்தான் பக்கமும் இந்தியா பக்கமும் மாறி மாறி இருந்து கொண்டு இருந்தாலும், ஒரு மிகப் பெரிய உண்மையை உலக மக்களும் குறிப்பாக இஸ்லாமிய நாடுகளும் உணர்ந்திருக்கின்றன. அதாவது இந்தியா மதச் சார்பற்ற நாடாக இருந்தாலும், இந்துக்களின் நாடாக இருந்தாலும், மிகப்பெரிய எண்ணிக்கையில் முஸ்லிம்கள் வாழும் நாடாகவும் இருக்கிறது. ஏறத்தாழ எல்லா மாநிலங்களிலும் கணிசமான அளவில் முஸ்லிம்கள் பரவியிருப்பதை இந்தியாவின் ஒரு தன்மையாகவே உலகம் பார்க்கிறது. அந்த அளவில் முஸ்லிம்கள் அதிகமாக இருப்பதால் அது பாகிஸ்தானுடன் சேர வேண்டும் என்ற கோரிக்கை முற்றிலும் பொருளற்றதாகிப் போய்விடுகிறது.

ஆனால் பாகிஸ்தான் என்கிற நாடோ அன்றிலிருந்து இன்றுவரை தனது மொத்த அரசியலையும் ராணுவத்தையும் காஷ்மீருக்காகவே அலைக்கழித்து, கிட்டத்தட்ட பித்து பிடித்த நிலையில், இவ்வளவு நாளும் வேறு எந்தத் துறையிலும் எதையும் சாதிக்காமல் இருந்து வந்திருக்கிறது. இப்போது அந்தப் பித்தின் உச்சத்தில் இருக்கிறது. இதற்காக மூன்று முறை நம் மீது போர் தொடுத்துத் தோற்றும் போயிருக்கிறது. இதனால் இதற்கு ஒரு முடிவு கட்டவேண்டும் என்கிற ஒரு வேட்கை பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கும் அதன் தேசியக் கொள்கைக்கும் ஆதாரமாகவே எப்பவும் இருந்துகொண்டிருந்தது. சென்ற 5 ஆண்டு பாஜகவின் ஆட்சியின்போது இதில் ஈடுபடாமல் உலகளாவிய கௌரவத்தைப் பெற்று தன்னிகரற்று பாரதத்தை செலுத்திய பாரதிய ஜனதா கட்சி, தன்னுடைய 2019 தேர்தலுக்கான அறிக்கையில் இந்த 370 பிரிவை நீக்குவதாக வாக்குறுதி அளித்து, அதை மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்த இரண்டு மாதங்களில் சட்டென நிறைவேற்றியது.

இதனால் ஏற்படப் போகும் மாற்றங்களை யூகிப்போம்.

இந்தச் செயலாக்கத்தில் உச்சகட்ட பாதகமாக என்ன நிகழும்? பாகிஸ்தானின் தற்போதைய மும்முரமும் அதற்குத் துணை போகின்ற சீனாவின் அடாவடித்தனமும் இதை ஒரு மூன்றாவது உலகப் போருக்கு இட்டுச் செல்லக்கூடிய சாத்தியம் இருக்கிறது. இது பயமுறுத்தல் இல்லை. மூன்றாவது உலகப்போருக்கான சாத்தியம் தற்போதைய உலக அரசியலில் உலகின் பல இடங்களில் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. இதன் பின்னணியில் இதற்கான வல்லமையோடு இருக்கக்கூடிய ஒரு நாடு சீனா. சீனாவின் ஈடுபாடில்லாமல் ஒரு உலகப்போர் இனிமேல் வருவதற்கு வாய்ப்பில்லை. அப்படி இருக்கும்பொழுது இந்த காஷ்மீர் பிரச்சினையில் சீனாவின் நேரடித் தலையீடு நடக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதிலும் இந்த காஷ்மீர் பிரச்சினையினால் சீனாவுக்கு நேரடி பாதிப்புகள் அதிகமாகவே இருக்கப் போகின்றன. அதனால், மூன்றாவது உலகப் போருக்கு இட்டுச்செல்லக்கூடிய ஒரு பேரபாயமான நடவடிக்கையாக இதை நாம் காணலாம்.

ஆனால் அதற்காக இந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்படாமல் இருக்கலாமா என்று கேட்டால் அதைவிட பைத்தியக்காரத்தனமும் பய்ந்தாங்கொள்ளித்தனமும் வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. இந்தியா என்கிற நாடு உலகின் உன்னதமான நாடாக இருந்த ஒரு காலகட்டத்தை எட்டிப் பிடிக்கச் சென்று கொண்டிருக்க வேண்டிய நிலையில், அதற்கு மிகப் பெரும் தடைக்கல்லாக இருக்கிற இந்தக் காஷ்மீர் பிரச்சினையை தீர்த்துக் கட்டினால்தான் இந்தியா தனது உன்னதத்தை நோக்கிய பயணத்தைச் செய்ய முடியும்.

இதற்கு அடுத்தபடியாக அடுத்த ஒரு நிகழ் சாத்தியம் என்று பார்த்தோமானால் பாகிஸ்தான் மற்றும் இந்தியாவிற்கு இடையில் ஓர் அணு ஆயுதப்போர் நிகழ்வதற்கான வாய்ப்பு இருக்கிறது. பாகிஸ்தான் அணு ஆயுத நாடு. அதன் தற்போதைய நிலையில் அதன் ராணுவ பலம், இந்தியாவின் ராணுவ பலத்தோடு ஒப்பிடக்கூடிய நிலையில் இல்லை. அதுமட்டுமல்ல, இந்தியாவின் முப்படைகளின் வளர்ச்சி பாகிஸ்தானை விட பன்மடங்கு உயர்ந்து இருக்கிறது. ஆகவே ஒரு போரில் பாகிஸ்தான் நமக்கு ஏதாவது ஒரு பாதிப்பை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்றால் அது பாகிஸ்தானின் அணு ஆயுதப் பிரயோகமாக மட்டுமே இருக்க முடியும். இந்த ஒரு செயல் பாகிஸ்தானின் ஒட்டுமொத்த அழிவுக்கு இட்டுச் சென்றுவிடும். இந்தியாவுக்கு அணு ஆயுத வலிமை இருந்தாலும், பாகிஸ்தான் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், தன் அழிவையும் மீறி இந்தியாவுக்கு ஏற்படும் பாதிப்பையே பெரிதாக எண்ணும் அளவுக்கு அங்கு ராணுவ மனநிலை அந்த நாடு பிறந்ததிலிருந்து வளர்ந்திருக்கிறது. அதற்காக நாம் நம் காரியங்களைச் செய்யாமல் இருக்க முடியாது. இதையும் சமாளிப்பதற்கான தீர்வுகளை யோசித்துக்கொண்டே இருப்பதுதான் நமக்கிருக்கும் கடமை.

இந்த இரண்டு விதமான பேரபாயங்களையும் அதன் சாத்தியங்களையும் தாண்டி வேறு என்னென்ன நடக்கும்? இதனால் நமக்குப் பல நன்மைகள் கண்ணுக்குத் தென்படுகின்றன. இது நமக்கு மட்டுமல்ல பாகிஸ்தானுக்கும் நன்மை பயக்கக் கூடியது. உலகத்துக்கே நன்மை பயக்கக் கூடியது. இந்திய தேசிய நீரோட்டத்தில் காஷ்மீரும் கலந்து, இப்பொழுது இந்தியாவில் இருக்கும் பல மாநிலங்கள் எப்படித் தங்களுடைய மொழி மற்றும் கலாசாரத் தனித்தன்மையைப் பேணிக்கொண்டே இந்திய தேசியத்தில் அங்கமாகவும் இருக்கின்றனவோ அதைப் போலவே காஷ்மீரும் நடப்பதற்கான வாய்ப்புகள் பிரகாசமாக இருக்கின்றன. இதில் லடாக் என்கிற பிரதேசத்தைப் பிரித்தெடுத்து அந்த மாநில மக்கள் நன்றாக வாழ்வதற்கான வழியை ஒரு மாயாஜாலம் போல இந்த முடிவு மூலமாக அரசு செய்திருக்கிறது. இனிமேல் லடாக் என்பது அங்கிருக்கும் கார்கில் நகரத்தையும் சேர்த்து அமைதிப்பூங்காவாகவும், முன்னேற்றக் களமாகவும் மாறப்போகின்றது. இதை உடனடி நிகழ்வாக நாம் இந்த முடிவிலிருந்து பார்க்கலாம்.

ஜம்மு-காஷ்மீர் என்ற இரண்டு பகுதிகளில் இந்துக்கள் அதிகமாக வசிக்கும் ஜம்முவையும் முஸ்லிம்கள் அதிகமாக வசிக்கும் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கையும் பிரிக்காமல் வைத்திருப்பது, அதுவும் தற்காலிகமாக ஒரு சட்டசபையுடன் கூடிய யூனியன் பிரதேசமாக வைத்திருப்பது, அருமையான ஒரு முடிவு. விரைவில் அங்கு சுமுகமான சூழல் எட்டப்படுவதற்கான அனைத்து வேலைகளையும் ஒவ்வொன்றாகச் செய்ய ஆரம்பித்தால் அங்கே இயல்புநிலை விரைவிலேயே திரும்புவதற்கு வாய்ப்புகள் மிக அதிகமாகவே இருக்கின்றன. அதாவது அந்த மாநிலங்களுக்கான தனித்தன்மையை பாதிக்கும் எந்தச் செயலையும் செய்யாமல், தேசிய நீரோட்டத்தில் இணைக்க நாம் வடகிழக்கு மாநிலங்களைக் கையாளுவதைப் போலவே செய்துவிட்டால் வருங்காலத்தில் பிரிவினை கோஷங்களுக்கான சாத்தியங்கள் மறைந்து போகும். மேலும் அங்கு வரப்போகும் பொருளாதார முன்னேற்றங்கள் பக்கத்திலேயே இருக்கும் பாகிஸ்தானுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கக் கூடிய நிலை வரும்பொழுது அங்கிருக்கும் மக்களின் மனம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறும். இந்திய அரசாங்கத்தின் மேல் விதைக்கப்படும் வெறுப்புணர்வை விமர்சனங்களையும் இந்த முன்னேற்றம் நிச்சயமாக நீக்கிவிடும்.

இந்த நிலையில் நாம் ஒரு சிறு ஒப்பீட்டை தமிழ்நாட்டில் செய்து பார்க்கலாம். தமிழ்நாட்டில் தென்படுகிற பிரிவினைவாத சக்திகள், எப்போது பாகிஸ்தான் என்ற தனிநாடு வேண்டும் என்ற எண்ணம் உதித்ததோ அப்போதே தொடங்கிவிட்டது. இதற்காகவே ஈ.வெ.ராமசாமி ஜின்னாவின் காலில் விழுந்து திராவிடஸ்தான் கேட்டிருக்கிறார். நல்ல வேலையாக ஜின்னாவுக்கு இருந்த இயல்பான சுயநலத்தால் இதைக் கண்டுகொள்ளாமல் சென்றுவிட்டார். ஆனால் அப்போது விதைக்கப்பட்ட அந்தப் பிரிவினை கோஷம், இன்றுவரை சீமைக் கருவேலம் எப்படித் தமிழ்நாட்டில் பரந்துவிரிந்து தன்னுடைய இருப்பை உறுதி செய்திருக்கிறதோ அப்படி உறுதி செய்திருக்கிறது. பொதுவான தமிழ் மக்கள் இந்த எண்ணங்களுக்கு இடம் கொடுப்பதில்லை. ஆனாலும் அந்த நிலை இப்போது ஒரு கேள்விக்குறியாகத்தான் இருக்கிறது. இப்போது கிட்டத்திட்ட பாகிஸ்தான் ஆதரவாகவே திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் தன்னுடைய நிலைப்பாட்டை வைத்துக் கொண்டிருப்பதும் கூட தமிழ்நாட்டுப் பிரிவினைவாதத்தின் ஒரு மூர்க்கமான வெளிப்பாடுதான்.

காஷ்மீரில் இனி நடக்கும் நிகழ்வுகள் இங்கே தமிழ்நாட்டிலும் மறைமுகமாக, மென்மையாக பிரிவினை எண்ணமற்ற ஒரு நிலையை உருவாக்கும் என்று நம்பலாம். பெரிதினும் பெரிது கேட்டு, பெரிதினும் பெரிது வரப்போகும் ஒரு பெரிய முடிவு 370வது பிரிவை நீக்கியதுதான்.

இந்தப் பிரச்சினையை நமது அரசு கையாண்ட விதமும் நிறைவேற்றிய விதமும் கிட்டத்தட்ட உலகமும், ஏன் நாமம் கூட எதிர்பாராத ஒரு நிகழ்வு. இதைச் செயல்படுத்துவதில் இருந்த லாகவம் பிரமிக்கத்தக்கது. அதற்குப்பின்னால் கொடுக்கப்பட்ட வியூகம் பிரம்மாண்டமானது. இதைப் பழுதின்றி செயல்படும் திட்டமாக வடிவமைத்திருப்பது எண்ணி எண்ணிப் பார்த்து வியந்து மாளாத அளவுக்கு ஓர் அற்புதம்!

தமிழக பாஜக – திடீர் சோதனை | ஓகை நடராஜன்


பல நாட்களாக மருத்துவச் சோதனை ஏதும் செய்யாமல் ஐம்பதுகளில் இருக்கும் ஒரு மனிதன், திடீரென்று ஒரு பொது மருத்துவச் சோதனை செய்யும்பொழுது, அனைத்து விதமான வியாதிகளும் ஆரம்பக் கட்டத்திலோ அல்லது கொஞ்சம் வளர்ந்தோ அல்லது மிகத் தீவிரமாகவோ இருப்பதாக மருத்துவப் பரிசோதனை முடிவுகள் வெளிவரும். அந்த மனிதருக்கு அந்தந்த வியாதிகள் ஏற்கெனவே தன் இருப்பைச் சில காரணிகளால் காட்டிக்கொண்டிருந்திருக்கும். ஆனால் அவற்றை அவர் அலட்சியம் செய்திருப்பார். சில வியாதிகள் எந்த அறிகுறியும் காட்டாமல் இருந்திருக்கும். அவை பரிசோதனையின்போது மட்டுமே வெளியே தெரியவரும்.
இவ்வாறான ஒரு திடீர் பரிசோதனையால் மிகப் பாதகமான பல முடிவுகளை ஒரே நேரத்தில் சந்திக்க நேர்ந்த அந்த மனிதரின் மனநிலையில்தான் தமிழக பாஜக இருக்கிறது. அல்லது தமிழக பாஜகவின் ஆத்மார்த்தமான, உள்ளார்ந்த, பரிபூரணமான நேர்மையான தொண்டர்கள் அந்த மனநிலையில் இருக்கிறார்கள். அந்தத் திடீர்ப் பரிசோதனை இப்பொழுது நடந்து முடிந்த 2019ம் ஆண்டுக்கான நாடாளுமன்றப் பொதுத் தேர்தல். பெரும்பான்மையான தமிழக பாஜக தொண்டர்கள் மிகவும் சோர்ந்து போய் இருக்கிறார்கள். அவர்களைத் தேற்றுவதற்கான தலைவர்களும் சோர்ந்து போய் இருக்கிறார்கள். இந்தத் தோல்வியை எதிர்பார்க்கவில்லை என்றாலும்கூட, இதை இயல்பாக எடுத்துக் கொண்டிருக்க கூடிய இயல்பு நிலையை அவர்களுக்கு ஆண்டவன் தரவில்லை. ஏனென்றால் பெறப்பட்ட தோல்வியின் அளவு, அயர்ச்சி, தளர்ச்சி இவற்றின் உச்ச விளிம்புகளைத் தாண்டிச் சென்று விட்டிருக்கிறது. பலமான பல தொகுதிகளிலும்கூட, இருக்கும் பலத்தையும் இழந்து நிற்பது எந்த ஒரு தொண்டனுக்கும் மிகச்சோர்வை தருகிற விஷயம். பாஜக தரப்பில் சொல்லப்படுகிற காரணங்களாக இவற்றைச் சொல்லலாம்: தமிழகத்தில் பாஜகவுக்குச் சரியான கட்டமைப்பு இல்லை, மேலும் வாக்குச்சாவடி அளவிலான உழைப்பு என்கிற அளவில் தமிழக பாஜக செயல்படவில்லை. இவை மட்டுமே. இந்த உண்மையை பாஜக தொண்டர்கள் ஒவ்வொருவரும் உணர்ந்தே இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் கூட அவர்கள் உழைக்காமல் இல்லை, கூட்டணி அமைக்காமல் இல்லை, முயலாமலும் இல்லை. ஆனால் அதற்கான பலன் ஏதும் கொஞ்சம் கூட இல்லவே இல்லை என்கின்ற நிலைக்கு அவர்கள் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
தமிழக அரசியலில் ஒரு மூலைக்கு அவர்கள் எல்லோரும் தள்ளப்பட்டிருந்தாலும், அந்த மூலைக்கும்கூட வெளியே இருப்பதாக பாஜக தொண்டர்கள் நினைக்கும் அளவிற்குத் தோல்வியின் வீரியமும் விரிவும் விஸ்வரூபம் எடுக்கின்றன. ஆனால் இந்த மருத்துவப் பரிசோதனை ஒப்பீட்டை இந்த அளவில் நிறுத்துவோம். ஏனென்றால் அந்த வியாதியஸ்தனைப் போலல்லாமல் என்றென்றும் தேயாமல் இருக்கப்போகிற ஒரு கட்சி பாஜக. இந்தத் தேர்தல் முடிவுகளைத் தேர்தலுக்குப் பின்னான சில வெளிப்பாடுகளை வைத்துச் சோதிப்போமானால், கிடைக்கும் காரணங்களை, தெரிந்த காரணங்கள், தெரிந்தும் தெரியாமல் இருக்கும் காரணங்கள், தெரியாத காரணங்கள் என்ற மூன்று பிரிவுகளில் அடக்கலாம்.
தெரிந்த காரணங்களைப் பார்ப்போம். தெரிந்த காரணங்களுக்கான தீர்வுகள் தெரிந்தே இருக்கின்றன. இவற்றில் முதன்மையானது, பாரதிய ஜனதா கட்சித் தரப்பில் இருந்து சொல்லப்படுகிற கட்டமைப்பு வசதியை இன்னும் பலப்படுத்த வேண்டும், உறுப்பினர் எண்ணிக்கையை மேலும் அதிகரிக்க வேண்டும், வாக்குச்சாவடி அளவிலான உழைப்புப் பணிகளை முற்படுத்த வேண்டும் போன்றவை. இவை சர்வ நிச்சயமாகத் தெரிந்த காரணங்கள்தான். இதில் 2014 பாராளுமன்ற தேர்தலுக்குப் பிறகும், 2016 சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கு பிறகும், பாரதிய ஜனதா கட்சி முனைப்புக்காட்டி இந்தக் குறைகளைச் சரி செய்வதற்கான முயற்சிகளை, போதிய அளவில் இல்லாவிட்டாலும், செய்துதான் இருக்கிறார்கள். ஆகையால் இந்த ஒரு காரணம் மட்டும் தோல்விக்கான காரணமாக இருக்க முடியாது. சென்ற தேர்தல்களைவிடச் சற்று அதிகமாக வாக்கு வந்திருந்தால், அந்த அதிகமான வாக்குகளுக்கு வேண்டுமானால் இந்த அதிகமான உழைப்பு காரணமாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அது நிகழாமல் அடியோடு வேறு விதமாய் நிகழ்ந்திருக்கிறது. ஆகையால் இந்தக் காரணத்தை நிராகரிக்கலாம். இன்னொரு தெரிந்த காரணம் என்னவென்றால் பாஜகவுக்கு ஊடக பலம் இல்லை, பாஜக தரப்பில் பேசுவதற்கு ஊடகங்கள் இல்லை என்கிற ஒரு காரணம். இது காரணம்தான். ஆனால் நாடெங்கிலும் எல்லா மாநிலங்களிலும் கூட பாஜகவுக்கு என்று ஊடகங்கள் இல்லை. அந்த வகையில் அதற்கென்று தனியான ஊடகம் அல்லது ஊடகங்கள் தமிழகத்துக்குத் தேவைப்படுவது என்பது தமிழகச் சூழலில், சூழலுக்கான அதிகப்படியான ஒரு தேவை என்ற அளவில் மட்டுமே அதை எடுக்க முடியும். பொதுவாகச் சொல்லப்படுகிற தொண்டர்களின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருப்பது, பண பலம் குறைவாக இருப்பது, உறுப்பினர்கள் எண்ணிக்கை குறைவாக இருப்பது போன்ற காரணிகள், பாஜக தோன்றிய காலத்திலிருந்து தமிழகத்தில் இருக்கும் குறைகள்தான். இந்தக் குறைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்துகொண்டே இருக்கின்றனவே தவிர, கூடிப் போகவில்லை. ஆகையால் இந்தப் பொத்தம் பொதுவான காரணங்களைத் தோல்விக்கான காரணமாக எடுப்பது என்பது இயலாது.
தெரிந்தும் தெரியாமல் இருக்கும் காரணங்கள். இவற்றில் முதன்மையாகச் சொல்லக்கூடியது என்னவென்றால் தமிழ்த் தேசியம் என்ற பெயரில் மாற்று மதங்களின் தீவிரமான செயல்பாடுகள். இந்தச் செயல்பாடுகளை அனைவரும் அறிந்திருந்தாலும் இதன் அறியப்படாத ஒரு அம்சம் என்னவென்றால், இந்தச் செயல்பாட்டுக்கான ஒட்டுமொத்த பலன் திராவிட முன்னேற்றக் கழகக் கூட்டணிக்குச் சென்றிருப்பதுதான். தமிழ்த் தேசியம் பேசும் சீமான், திருமுருகன் காந்தி, திருமாவளவன், வைகோ போன்ற அனைவரும், இஸ்லாமிய கிருத்துவ அமைப்புகளைச் சேர்ந்த மதப் போதகர்களும், பம்மாத்துச் சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்களும், இவையொத்த அரசியல்காரர்களும் சேர்ந்து ஒருமையாக பாஜகவை எதிர்த்து, எதிர்ப்புச் சிதறாமல் மொத்தமாக ஓர் இடத்திற்குச் சென்றிருப்பது எதிர்பார்க்கக் கூடியது இல்லை. இதற்கான முயற்சியை அவர்கள் ஒவ்வொருவராக சேர்ந்து எடுத்தார்களா என்று தெரியவில்லை ஆனால் இவர்கள் அனைவரின் முயற்சியையும் ஒன்று சேர்க்கும் ஒரு வேலையை வாக்காளர்கள் செய்துவிட்டார்கள். அறிந்த பிரச்சினையின் அறியாத பக்கம், நேரடியாகத் தோல்விக்கான உந்துவிசையாகச் செயல்பட்டிருக்கிறது. தெரிந்த காரணங்களுக்கு எப்படித் தீர்வுகள் தெரிந்தே இருக்கின்றனவோ அதேபோலத் தெரிந்தும் தெரியாமலும் இருக்கின்ற இந்தக் காரணங்களுக்குத் தீர்வுகள் தெரிந்தும் தெரியாமலும்தான் இருக்கின்றன. இந்த இடத்தில் ஒன்றை உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். அது, இந்திய இறையாண்மைக்கும், இந்திய கலாசாரத்துக்கும் எதிராகச் செய்யப்படும் பிரசாரங்களை, இருக்கும் சட்டங்களை வைத்தே, மாநில, மத்திய அரசாங்கங்கள், குறிப்பாக மத்திய அரசாங்கம் செய்யவில்லை என்பதைத்தான்.
தெரியாத காரணங்கள். தெரியாத காரணங்களிலே முதன்மையாக இருப்பது ஒட்டுமொத்த ஊடகக் கூட்டணி. இது பட்டவர்த்தனமாகத் தெரிந்த விஷயம்தானே, ஏன் இதைத் தெரியாத காரணம் என்று கூற வேண்டும் என்ற ஒரு கேள்வி எழலாம். ஏன் இதைத் தெரியாத காரணம் என்று கூற வேண்டும் என்றால், இந்த ஒட்டுமொத்த ஊடக கூட்டணிச் செயல்பாடு, மக்கள் மனதை இவர்கள் எதிர்பார்த்ததற்கு மேலாகவே கரைத்துக் கனிய வைத்திருக்கிறது என்பது, இதைத் தெரியாத காரணியாக மாற்றியிருக்கிறது. மேலும் 2014ம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் அகில இந்திய ஊடகங்களில், பெரும்பான்மையான ஊடகங்கள் மோடிக்கும் பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கும் ஓரளவு எதிராகவே இருந்தன. இருந்தாலும் மிகப்பெரிய வெற்றியை மோடி அவர்களும் பாரதிய ஜனதா கட்சியும் பெற்றிருந்தார்கள். ஆனால் இங்கே தமிழகத்தில் பாரதிய ஜனதா கட்சி செய்கின்ற நல்ல காரியங்களையும் கூட தமிழகத்துக்குச் செய்கிற இழப்பாகத் தங்களுடைய ஒளியைப் பாய்ச்சி, மக்கள் முன் நிறுத்தி, கண் கூசும் அந்த ஒளியில் மக்கள் வேறு எதையும் பார்க்காமல் செய்த ஒரு வல்லமையை ஊடகக் கூட்டணி நிகழ்த்திக் காட்டி இருக்கிறது. திராவிட முன்னேற்றக் கழகப் பிரசாரமும் அல்லது தமிழ்த் தேசிய பிரசாரமும் தம்முள் பல ஓட்டைகளைக் கொண்டிருப்பவை. அதுமட்டுமல்ல, திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் அல்லது காங்கிரஸ் அல்லது தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகளுக்கு, நிரூபிக்கப்பட்ட பல குற்றச்சாட்டுகள் உள்ளன. இவர்களுக்கு என்று சொல்மதிப்பு என்பது பொதுமக்களிடம் இருப்பதில்லை. இருந்ததில்லை. ஆனால் இந்தச் சொல்மதிப்பை இவர்களுக்கு ஒரு மாயம் போல ஏற்படுத்தி, அதை பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கு எதிராக ஜொலிக்கச் செய்திருக்கிறார்கள். இந்த ஊடகக் கூட்டணி தங்களுடைய பேரொளியை மக்கள் முன் தொடர்ந்து அயராமல் பாய்ச்சி அவர்கள் கண்களைக் கூசச் செய்தது குருடாகச் செய்திருக்கிறார்கள். இந்தக் குருடு நிரந்தரமானதோ என பாஜக தொண்டர்கள் திகைக்கிறார்கள்.
இதை ஏன் இவ்வளவு அழுத்தமாகச் சொல்லவேண்டும் என்றால் 1967ம் ஆண்டுக்குப் பிறகு திராவிடக் கட்சிகள் மாறி மாறி ஆட்சி செலுத்துகின்ற தமிழ்நாட்டில் ஒவ்வொரு தேர்தல் முடிவும் மக்கள் ஏதோ ஒரு முடிவை நோக்கிப் பொதுப்புத்தியாகச் சிந்தித்துச் செயல்படுவதைக் காட்டுகிறது. அந்த வகையில் இந்தத் தேர்தலில் மக்களின் பொதுப் புத்தியை அதிவிரைவாக, ஒரு குவியமாக, பாஜக எதிர்ப்பு என்கின்ற உந்து சக்தியால் திமுக ஆதரவு என்ற புள்ளியை நோக்கி, எந்தவிதமான ஐயத்திற்கும் இடமில்லாமல் நகர்த்திச் சென்று சேர்த்துவிட்டு இருக்கிறது. இந்தக் காரணத்துக்கு என்னதான் தீர்வாக இருக்கமுடியும்? உடனடியாக ஏதும் தெரிவதாக இல்லை. ஏனென்றால் இந்த ஊடகங்கள் ஏதோ ஒரு விலைக்காக விலை போயிருக்கின்றன. ஊழியம் செய்கின்றன. அந்த விலையை பாரதிய ஜனதா கட்சியால் கொடுக்க முடியாது என்பது நிதர்சனம். அதாவது அந்த விலை, இந்திய இறையாண்மைக்கும் இந்தியப் பண்பாட்டுக்கும் இந்து மதத்துக்கும் கொடுக்கப்படுகிற விலை. அதனால்தான் பாஜகவால் கொடுக்க முடியாத நிலை என்று சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. இந்த விலையை விலையில்லாமல் செய்வதே தீர்வாக இருக்கலாம். ஆனால் எப்படி என்பதே கேள்வியாக இருக்கிறது.
இதை ஒரு பாரதிய ஜனதா கட்சிக்காரனின் அலசல் என்று எண்ண வேண்டியதில்லை. தமிழ்நாட்டின் நல்ல எதிர்காலத்தை உத்தேசிக்கும் எவருடைய எண்ண ஓட்டமாக இதுவே இருக்கக்கூடும்.

பாஜக ஆட்சியில் தமிழும் தமிழரும் | ஓகை நடராஜன்


2014ம் ஆண்டு பதவியேற்ற பாஜக அரசு அந்த ஆண்டு தொடங்கி இன்று வரை தொடர்ந்த ஆதரவையும் நலன்களையும் தமிழ்நாட்டுக்கும் தமிழருக்கும் தமிழுக்கும் அளித்து வந்திருக்கிறது.

இந்திய மீனவர்கள் இலங்கைக் கடற்படையினரால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட நிகழ்வு, சென்ற காங்கிரஸ் கூட்டணி ஆட்சி நடந்து கொண்டிருந்தவரை தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது. ஆனால் பாஜக அரசு ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு ஏதோ மந்திரம் போட்டதுபோல் அது நின்று போனது. அது யார் போட்ட மந்திரம்? இந்தச் செயல்பாட்டை அங்கீகரிக்கவோ பாராட்டவோ தமிழகத்தின் ஊடகப் பரப்புரை பலாத்காரத்தினால் அனுமதிக்கப்படவில்லை. கச்சுத் தீவு விவகாரத்தில், இந்தியாவுக்குத் துரோகம் இழைத்த முந்தைய அரசாங்கத்தின் செயல்பாடுகளிலிருந்து, தமிழ்நாட்டு விவகாரங்களில் மிகுந்த பொறுப்புடனும் அக்கறையுடனும் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு புதிய வீரிய அரசாங்கம் நமக்கு வாய்த்திருக்கிறது. வாய்த்திருந்தாலும் அது உணரப்பட்டதாகவே தெரியவில்லை. இன்னொரு மாயமும் நிகழ்ந்தது. இலங்கை அரசால் தூக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டு மரணத்தின் வாயிலில் நாட்களை எண்ணிக் கொண்டிருந்த ஐந்து தமிழ் மீனவர்களை, 2014ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் உயிரோடு மீட்டு அவர்களுக்குப் புணர்வாழ்வு கொடுத்தது பாஜக அரசு. நமது பிரதமர் மோடி நேரடியாகத் தொலைபேசியில் இலங்கைப் பிரதமரை தொடர்புகொண்டு சட்டென இதைச் சாதித்தார். ஆனால் அப்போது சிலரால் உண்மையாகவும் பலரால் ஒப்புக்காகவும் நன்றி தெரிவிக்கப்பட்டு அத்தோடு மறக்கடிக்கப்பட்ட நிகழ்வாக இது இருக்கிறது.

தமிழக அரசியலின் உயிர்நாடியாக சில உதிரிக் கட்சிகளாலும் முதன்மைப் பிரச்சினைகளில் ஒன்றாக மாநிலக் கட்சிகளாலும் எடுத்தாளப்பட்ட ஒரு பிரச்சினை இலங்கை இனப் பிரச்சனை. தொப்புள் கொடி உறவு என்றெல்லாம் ஊரை ஏமாற்றி தமிழ்நாட்டில் அரசியல் செய்கின்ற நீலிக்கண்ணீர் அரசியல்வாதிகளுக்கிடையில் உண்மையாகவும், ஆத்மார்த்தமாகவும், அங்குள்ள மக்களை அணுகியவர் பிரதமர் மோடி மட்டுமே. 14-03-2015 பாரதப் பிரதமர் தனது இலங்கைப் பயணத்தின் முதன்மை நிகழ்வாக யாழ்ப்பாணம் சென்றார். யாழ்ப்பாணத்துக்கு வருகை தருகின்ற முதல் இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி அவர்கள்தான். வடக்கு மாகாணத்தில் இந்திய ஆதரவுத் திட்டங்களைத் தொடங்கி வைத்ததுடன் அப்பகுதி மக்களிடம் உரையாடியதன் மூலம் அவர்களுக்கும் தமது ஆதரவை உறுதிப்படுத்தினார். ரயில் பாதைத் திட்டம், வீடமைப்புத் திட்டம் போன்றவற்றைத் திறந்து வைத்துப் பேசினார். இலங்கைத் தமிழர்கள் அமைதியாகவும் கௌரவமாகவும் சம உரிமைகளுடன் வாழ அதிகமான நிர்வாக நடவடிக்கைகளை இலங்கை அரசு எடுக்க வேண்டும் என்பதை மோடி வலியுறுத்தினார். யாழ்ப்பாணத்தில் ஓர் இந்திய எதிர்ப்பு மனநிலை இருந்துகொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் அங்கு சென்றார் மோடி. இதையும் இங்குள்ளவர்கள் தங்கள் வன்ம விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாக்கத் தவறவில்லை. ஆனால் இந்த நிகழ்வு இலங்கைத் தமிழர்களின் இந்திய எண்ணப் போக்கை மாற்றியது. இங்கு மலிவான ஈழ அரசியல் செய்தவர்களையும் அவ்விஷயத்தில் அடக்கி வாசிக்க வைத்தது.

ஒருமுறை இந்தியப் பாராளுமன்றத்தில் தமிழில் கேட்கப்பட்ட கேள்விக்கு அமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் தமிழில் பதிலளித்தார். ஒரு தமிழ்ப் பெண்மணிக்கு மிக உயர்ந்த பதவியான பாதுகாப்பு அமைச்சர் பதவியை அளித்திருக்கிற இந்த அரசு, திருக்குறளுக்காக பாராளுமன்றத்தில் ஒரு விழா எடுத்திருக்கிறது. 17-12-2015 நமது பாராளுமன்ற நிகழ்வுகளில் ஒரு பொன்னாள். 133 தமிழக மாணவர்கள் திருக்குறள் ஓதவும், தமிழகப் பிரபலங்களுக்கு விருது வழங்கவும், திருக்குறள் பற்றிய உரைவீச்சுகள் ஒலிக்கவுமாக நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சி நெகிழ்வை ஏற்படுத்தியது. இப்படி ஒரு நிகழ்வு இதுவரை நிகழ்ந்ததில்லை. இதற்கான முன்னெடுப்புகளை பாஜக பாராளுமன்ற உறுப்பினர் தருண் விஜய் செய்திருந்தார்.

கடல்கடந்து தம் படைகளைச் செலுத்தி வெற்றிக் கொடி நாட்டிய ராஜேந்திரச் சோழன் தனது நிகரற்ற கடற்படை ஆளுமையை நிலைநாட்டியிருந்தான். ஆனால் இப்பெருமைமிகு மன்னனின் பெயரை நமது கடற்படை தொடர்பிலான எதற்காவது சூட்டும் முயற்சி நிறைவேறாமலேயே இருந்தது. ஆனால் மஹாராஷ்ட்ராவின் பாஜக அரசு காட்டிய முனைப்பினால் அது நிகழ்ந்தது. 29-09-2016 அன்று மும்பையில் உள்ள பிரபலக் கப்பல் கட்டுமான நிறுவனத்துக்குத் தமிழ்ப் பேரரசர் மாமன்னர் ராஜேந்திர சோழனின் திருவுருவப்படத்தை மராட்டிய அரசு அர்ப்பணித்தது. இந்தச் செய்தி கூட தமிழகத்தில் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும் என்பது அந்த ஊடகத்துறைக்கே வெளிச்சம்.

உலகப் பொதுமறை தந்த திருவள்ளுவருக்கு உலகெங்கும் தமிழர் வாழும் பகுதிகளிலெல்லாம் உருவச் சிலைகள் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் இந்தியாவில் தமிழகத்தைத் தவிர வேறெங்கும் உண்டா? இந்தச் சங்கடமான கேள்விக்குச் சங்கடமான பதில் அல்லவா இருந்தது. மிக அதிகமாக தமிழர்கள் வசிக்கும் பெங்களூருவில் திருவள்ளுவர் சிலை எடுக்க முயற்சி செய்யப்பட்டு, சிலையும் செய்யப்பட்டு, திறக்கப்படாமல் பல தடைகளைக் கண்டது. அங்கே பாஜக அரசின் எடியுரப்பா முதல்வராக இருந்தபோதுதான் அந்தச் சிலை திறக்கப்பட்டது. அதுவும் பண்டமாற்று முறையில் சென்னையில் சர்வக்ஞர் என்ற கன்னட அறிஞரின் சிலை திறக்கப்பட்டே நிகழ்ந்தது. ஆனால் பாஜக அரசில் கங்கைக் கரையில் 9-12-2016 அன்று, உத்தரகண்ட் மாநிலம் ஹரித்வாரில் திருவள்ளுவர் சிலை நிறுவப்பட்டது. இதற்கான முன்னெடுப்புகளையும் பாஜக பாராளுமன்ற உறுப்பினர் தருண் விஜய் செய்திருந்தார். மாநில முதலமைச்சர் ஹரீஷ் ராவத் சிலையைத் திறந்து வைத்தார். சிலை அமைக்கப்பட்டுள்ள இடத்துக்கு திருவள்ளுவர் பூங்கா எனப் பெயர் சூட்டப்பட்டிருக்கிறது.

முந்தைய அரசின் தவறான சட்டத்தாலும், விலங்கு நல ஆர்வலர்களின் ஜல்லிக்கட்டுக்கு எதிரான நீதிமன்ற முயற்சிகளாலும் தடைப்பட்டிருந்த தமிழக வீர விளையாட்டு ‘ஜல்லிக்கட்டு’ தமிழகத்தில் அரசு ஆதரித்த ஒரு போராட்டமாக உருவெடுத்தது. இந்தப் போராட்டத்தை தமிழருக்கு எதிரான மத்திய அரசின் மாபெரும் செயல்பாடாகச் சித்தரித்து எல்லா பாஜக எதிர்ப்பாளர்களும் ஒன்று சேர்ந்தனர். அப்போதைய முதல்வர் ஓ.பன்னீர்செல்வம் அவர்களின் முழு அரசு ஆதரவோடு மக்கள் போராட்டமாகக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டது. ஆனால் பாஜக மத்திய அமைச்சர்கள் பொன் இராதாகிருஷ்ணனும் நிர்மலா சீதாராமனும் மத்திய அரசின் முழு இயந்திரத்தையும் பயன்படுத்தி ஜல்லிக்கட்டுக்கான தடையை தமிழ்நாட்டில் நீக்கினர். 23-01-2017 ஜல்லிக்கட்டுக்கான அனுமதி உத்தரவை தமிழக ஆளுநர் பிறப்பித்தார். இதற்கான தீர்வை முந்தைய ஆண்டே அமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் அப்போதைய தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதாவிடம் தெரிவித்திருந்தார். ஆனால் அது வீம்புக்காக நடைமுறைப்படுத்தாமல் விடப்பட்டது. மீண்டும் அதே தீர்வே ஜல்லிக்கட்டு நடைபெற உதவியாக இருந்திருக்கிறது. இவையெல்லாம் மறக்கப்பட்டு இப்போதும் ஜல்லிக்கட்டு மத்திய அரசுக்கு எதிரான பரப்புரை ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படுவது விநோதம்தான்.

இலங்கைத் தமிழர் என்று பொதுவாக தமிழகச் சுயநல அரசியல்வாதிகளால் முன்னிறுத்தப்படுபவர்கள் யாழ்ப்பாணத் தமிழர்கள்தான். ஆனால் இலங்கை முழுதும் தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள். மத்திய இலங்கையில் அதிகமான அளவில் இந்திய வம்சாவளியினரான மலையகத் தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள். எந்தத் தமிழக அரசியல்வாதியும் இலங்கை மலையகத் தமிழர்களைச் சற்றும் கண்டுகொள்ளாத நிலையில், அவர்களுக்கான வாழ்வில் அக்கறை கொண்ட மாமனிதராக பாரதப் பிரதமர் திகழ்கிறார், பாஜக அரசு திகழ்கிறது. 12-05-2017 அன்று மத்திய இலங்கையில் இந்திய வம்சாவளி மலையகத் தமிழர்களிடம் ஒரு பொதுக் கூட்டத்தில் பாரதப் பிரதமர் பேசினார். இந்தப் பகுதிமக்களிடம் பேராதரவு பெற்ற இந்த நிகழ்ச்சி அவர்களுக்குப் பெரிய உற்சாகத்தை ஏற்படுத்தியது. இந்திய ஆதரவில் நடத்தப்பெறும் ஒரு மருத்துவ மனையை அவர் திறந்துவைத்தார். ஏற்கெனவே இப்பகுதிக்கு 4,000 வீடுகளை இந்திய அரசாங்கம் கட்டித்தருகின்ற நிலையில் மேலும் 10,000 வீடுகளைக் கட்டித் தருவதாக உறுதி அளித்தார். 2015ம் ஆண்டில் மோடி இலங்கை சென்றபோதே தங்கள் பகுதிக்கு வரவேண்டும் என்ற வேண்டுகோள் மலையகத் தமிழரிடமிருந்து வைக்கப்பட்டது. அவர்கள் எதிர்பார்ப்பை இந்த அரசு நிறைவேற்றியிருக்கிறது.

இலங்கையில் மட்டுமல்ல, தமிழர் வாழும் மலேசியா, சிங்கப்பூர் மற்றும் புலம்பெயர்ந்து வாழ்கிற, வேலை வாய்ப்புக்காகச் சென்றிருக்கிற வெளிநாட்டுத் தமிழர்களிடமும் பாரதப் பிரதமர் நெருங்கி உரையாடத் தவறுவதே இல்லை. வாய்ப்புக் கிடைக்கும்போதெல்லாம் நமது பிரதமர் தமிழ் மொழியைப் பாராட்டத் தவறுவதேயில்லை. நிதி ஆயோக் கூட்டத்தில் பிரதமர் நரேந்திர மோடி தமிழ்மொழி ஒரு பூரண மொழி என்று பாராட்டினார். மேலும் அன்மையில் தமிழ்மொழி சமஸ்கிருதத்தை விடவும் பழமையானது என்றும், தமிழ் கற்றுக் கொள்ளாதது வருத்தம் அளிக்கிறது என்றும் கூடப் பேசினார். குஜராத்தி மொழியில் திருக்குறளைப் பிரதமர் வெளியிட்டார்.


பொதுவாக ஆர்எஸ்எஸ் கொள்கைகள் தேசம் தழுவிய கொள்கைகள். சங்கத்தின் தினசரி வணக்கப் பாடலான ஏகத்மதா மந்திரத்தில் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த கண்ணகி, திருவள்ளுவர், நாயன்மார்கள், ஆழ்வார்கள், கம்பன், ராஜேந்திர சோழன், CV.ராமன், கணிதமேதை இராமானுஜன், பாரதியார் ஆகியோர் வணங்கப்படுகிறார்கள். பாரதநாட்டின் எல்லாப் பண்பாட்டுக் கூறுகளையும் பேணிக் காப்பதையே இலட்சியமாகக் கொண்டது சங்கம். சங்கத்தின் ஏக்நாத் ரானடே அவர்கள் முன்னெடுத்ததே இன்றைக்குக் கன்னியாகுமரியில் இருக்கும் திருவள்ளுவர் சிலையாகும். பாஜக, சங்கத்தின் கொள்கைகளைச் செயல்படுத்தும் அரசியல் சக்தியாகத் திகழ்கிறது. தமிழும் தமிழரும் இந்தியப் பாரம்பரியத்தின் பெருமைமிகு அங்கமாகக் கருதுகிற பாரதிய ஜனதாகட்சியின் செயல்பாடுகள் தமிழகத்தில் பரப்பப்படும் பொய்ப்பரப்புரைகளை அடியோடு முறியடித்து, உண்மையை நிலைநாட்ட வேண்டும்.

ஶ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி (1935-2018) | ஆங்கில மூலம்: அரவிந்தன் நீலகண்டன், தமிழில்: ஓகை நடராஜன்

தமிழ்நாட்டில் நேரடி அரசியல் சாராத முக்கியஸ்தர்களில் காஞ்சி காமகோடி மடத்தின் மடாதிபதிகளை நிச்சயம் சொல்லவேண்டும். சென்ற நூற்றாண்டில் ஶ்ரீ சந்திரசேகர சரஸ்வதி அவர்களின் சமுதாயப் பங்களிப்பு எந்த அளவில் இருந்தது என்பதை நாம் அறிவோம். அந்த அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும் அண்மையில் முக்தி அடைந்த ஶ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி அவர்களின் சமுதாயப் பங்களிப்பு சமூகத்தின் ஆன்மிகம் சாராத தளங்களிலும் இருந்ததையும் நாம் அறிவோம். வரும் காலங்களிலும் அந்த மடத்தின் பங்களிப்பு எத்தன்மையில் இருக்கப் போகிறது என்பதையும் நாம் காணப்போகிறோம். ஶ்ரீ ஜெயேந்திரர் முக்தியை ஒட்டி வந்த பல கட்டுரைகளில் சற்றே வேறுபட்ட ஒரு கட்டுரையாக அரவிந்தன் நீலகண்டன் சுவராஜ்யா ஆங்கில இதழில் எழுதிய கட்டுரை அமைந்திருந்தது. அதன் தமிழாக்கத்தை கீழே தந்திருக்கிறேன்.

– மொழிபெயர்ப்பாளர்

நன்றி: https://swarajyamag.com/ideas/sri-jayendra-saraswathi-1935-2018

ஶ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி அவர்களை நினைவுகூர்கிறேன். முதலில் அவர் எனது ஊரான நாகர்கோவிலுக்கு 1982ம் ஆண்டில் மண்டைக்காடு கலவரத்துக்குப் பிறகு வருகை தந்தது நினைவுக்கு வருகிறது. அப்போது கன்னியாகுமரி மாவட்ட இந்துக்கள் பயத்திலும் கலவரச் சூழலிலும் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். எப்போதெல்லாம் மாதாக்கோவில் மணி அடிக்கிறதோ அப்போதெல்லாம் ஒரு கும்பல் கூடி இந்துக் கிராமங்களின் மீது தாக்குதல் தொடுக்கும். இது, பின்னர் நிகழ்ந்த இந்துக்களுக்கு எதிரான தொடர் வெறுப்புப் பிரசாரத்துக்கும், இந்துக் கிராமங்களையும் நகரங்களையும் பெயர்மாற்றம் செய்யும் முயற்சிக்கும் முன்பாக நடந்த ஒன்று. கிறித்துவப் பாதிரியார்கள் அரசுக்கும் மீறிய அதிகாரத்துடன் நடந்துகொண்டிருந்தார்கள். கன்னியாகுமரி என்ற பெயரைக் கூட கன்னிமேரி என்று மாற்ற முயற்சித்தார்கள். இந்த நிலையில் பாரம்பரிய இந்துமதத் தலைவர்கள் யாரும் வரவில்லை. திராவிடக்காரர்களுக்கு நெருக்கமான குன்றக்குடி அடிகளார் பாதிரிமார்களைச் சந்தித்துவிட்டு அமைதி என்ற பெயரில் கிட்டத்தட்ட ஒரு கிறித்துவ ஆதரவாளரைப் போலப் பேசிவிட்டுச் சென்றார். அவர் இந்துக்களின் அவலக் குரலைக் கேட்கக் கூட மறுத்துவிட்டார்.

இந்த நிலைமையில்தான் அப்போது காஞ்சி மடத்தின் இளைய மடாதிபதியாக இருந்த ஶ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி, எங்கள் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்துக்கு வந்தார். தம் சொந்த மாவட்டத்திலேயே அகதிகள் போல் கலக்கமடைந்திருந்த இந்துக்களைச் சந்தித்தார். மணிக்கணக்கில் அவர்களுடன் பேசினார். இந்துக்களின் பல ஜாதித் தலைவர்களிடம் பேசினார். அவர்களில் பலர் பிராமணர்கள் அல்ல. இதன் முக்கியத்துவம் அப்போது பதிவாகியிருக்கவில்லை. நாங்கள் என்ன உணர்ந்தோமென்றால், வெளிநாட்டுப் பண உதவியால் எங்களை ஆக்கிரமித்துச் சூறையாடும் சக்திகளிடம் நாங்கள் தனியாக விடப்படவில்லை; எங்கள் இந்துமத குருமார்கள் எங்களுக்காக வந்து நிற்பார்கள் என்று உணர்ந்தோம். அதிலிருந்து காஞ்சி மடம், அவரின் வழிகாட்டலோடு எங்கள் மாவட்டத்தில் பல இந்து நடவடிக்கைகளுக்குத் துணை நின்றது. கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் எங்களுக்கு ஶ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி ஒளிவிளக்காகத் திகழ்ந்தார். அதன் பிறகு நான் வளர்ந்தபோது ஶ்ரீ ராமகிருஷ்ண-விவேகானந்த அத்வைதத்துடனும் தேவ்ரஸ் அவர்களின் இந்துத்துவத்துடனும் காஞ்சி மடம் அவ்வளவாகப் பொருந்தி வரவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்தேன்.

ஆம், 70-80களில் கன்னியாகுமரியில் வளர்ந்த ஒரு சராசரி ஹிந்து மனத்தில் ஸ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி மதிப்புடனும் விமர்சனத்துடனும் கூடிய ஒரு பிம்பமாக இருப்பார். அவருடைய சிற்சில பின்னடைவுகளுக்காக அல்லாமல், எல்லோரையும் அரவணைக்கும் இந்துப் பார்வையை முன்னெடுக்கத் துணிச்சலுடன் முயற்சித்ததற்காக நினைவுகூரப்படுவார். ஒட்டுமொத்த இந்துமதத் தலைவர்களும் ஒதுங்கி அமைதி காத்த சமயத்தில் அவர் எங்கள் பக்கம் நின்றார். ஓர் ஒட்டுமொத்த இந்துக் குடும்பத்தை உருவாக்கும் முயற்சியில் அவர் எந்த அளவுக்கு வெற்றிபெற்றார் என்பதைக் காலம்தான் சொல்லவேண்டும்.


அவர் மீதான குற்றச்சாட்டுகள், கிறித்துவ மிஷினரிகளின் சதியா அல்லது அகம்பிடித்த ஆட்சியாளரின் ஈகோவா அல்லது பிராமண வெறுப்புக்காகச் சேற்றைப் பூசும் ஊடகங்கள் செய்யும் அரசியல் பழிவாங்கலா என்பதை வருங்காலச் சந்ததி அறிந்துகொள்ளும். அவர் மீதான வெறுப்புப் பிரச்சாரத்துக்கு எடுத்துக்காட்டாக ஒன்றைச் சொல்லலாம். மத்திய அமைச்சர் பொன் இராதாகிருஷ்ணன் ஶ்ரீ ஜெயேந்திரர் முன் தரையில் அமர்ந்திருப்பதைக் காட்டும் ஒரு புகைப்படத்துடன் கூடிய கேலிப்படம் (Meme). இந்த மீமில், அமைச்சராக இருந்தாலும் ஒரு சூத்திரர் ஒரு பிராமணரின்முன் தரையில்தான் அமர வேண்டும் என்ற பிரசாரம் இருக்கும். அதே நேரத்தில், உருக்கமாகப் பாடும் இசைஞானி இளையராஜாவும், அந்தப் பாட்டை கேட்டு நெகிழும் ஜெயேந்திரரும் இணையாக நாற்காலிகளில் அமர்ந்திருப்பது போல ஒரு காணொளி இருக்கிறது. மதிப்பிற்குரியவர் முன் தரையில் அமர்ந்தால் அது ஜாதி காரணமாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்ற தவறான கருத்துருவாக்கத்தை அந்தக் கருத்துப்படத்தைச் செய்தவர்கள் முன்வைக்கிறார்கள். தமிழ்நாட்டின் வெறுப்பு மிகுந்த பொய்யான கருத்துப்பட மனநிலையை அந்தக் காணொளி வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.

2004க்குப் பிறகு தமிழக ஊடக வரலாற்றில் அதிகம் வசைபாடப்பட்டவராக ஜெயேந்திரரே இருந்தார். எவரும் எதை வேண்டுமானாலும் அவரைப் பற்றி எழுதிவிடலாம். இதே மாநிலத்தில்தான் ஒரு காட்டுமரக் கடத்தல்காரரை, கொலைகாரரை, கொள்ளைக்காரரைக் குற்றவாளி என்று நீங்கள் எளிதாகக் கூறிவிடமுடியாது; சில அரசியல் வட்டங்களிலிருந்து வசைகள் வரும். ஜெயேந்திரர் மீது எல்லாவிதமான குற்றச்சாட்டுகளும் இருந்தன. அந்தக் குற்றச்சாட்டுகளில் உண்மை இருந்தால் அவர் தர்மத்திலிருந்து தவறியவர் ஆவார். ஆனால் அக்குற்றச்சாட்டுகள் தவறாக இருந்தாலோ மிகப்பெரிய அநீதி அவருக்கு இழைக்கப்படுகிறது.

இப்போது ஜெயேந்திரர் பேரமைதியில் ஆழ்ந்துவிட்ட நிலையில் இந்தியாவிலும் அயல்நாட்டிலும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை அணுகுவதற்கு அவர் செய்த முயற்சிகளை நினைவு கூர்வோம். இந்த விஷயத்தில் அவர் பாரம்பரிய வழக்கங்களுக்கு மாறாகக் கூடச் செயல்படத் தயாராக இருந்தார். அதை அவருடைய சம்பிரதாயப் பூர்வமான வட்டங்களில் இருந்துகொண்டே செய்தது மிகவும் துணிச்சலான செயல். காந்தி அம்பேத்கர் பூனா ஒப்பந்தத்தைத் தொடர்ந்து, இதற்கு முன்பிருந்த காஞ்சி மடாதிபதி சென்னையிலும் கேரளாவிலும் பட்டியலின மக்கள் ஆலயங்களில் நுழைவதை வன்மையாக எதிர்த்தார். ஆனால் சில பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு ஶ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி, பல ஜாதிகளிலிருந்தும் உருவான, ஶ்ரீ தந்த்ர வித்யாபீடத்தில் பயிற்சி பெற்ற கேரளப் பூசாரிகளுக்கு சான்றிதழ்கள் வழங்கினார். இன்றைக்கு கேரளத்தில் எல்லா ஜாதிகளிலிருந்தும் நாம் பூசாரிகளைக் காண்கிறோம் என்றால் அதற்கு அந்த மாநில முதலமைச்சர் பினரயி விஜயனை விடவும் மிகவும் அதிகம் பங்களித்தவர் ஶ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதிதான் என்பதை நாம் அறிந்துகொள்ளவேண்டும். தலித்துகளுக்கான இந்திய வணிக மற்றும் தொழில் மையம் (Dalit Indian Chamber of Commerce and Industry -DICCI) ஆரம்பிப்பதற்கு வெகு நாட்களுக்கு முன்னரே ஶ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி, சமூக நல்லிணக்கத்துக்கான கருவியாக சுயதொழில் முன்னேற்றத்தைத் தன் தொலைநோக்குப் பார்வையாகக் கொண்டிருந்தார். அவரைச் சுற்றியிருந்த சுயநலமிகள் எந்த அளவுக்கு அவரை இந்த புதுமைச் சிந்தனைகளின்படி நடக்க விட்டிருப்பார்கள் என்பதை நாம் அனைவரின் யூகத்துக்கே விட்டுவிடலாம். ஆனால் முதன்மையான சில நகர்வுகளை இந்தத் திசையில் செய்யும் துணிச்சல் அவருக்கு இருந்தது.

இன்றைக்கு காஞ்சிமடம் ஒரு திருப்புமுனைப் புள்ளியில் நிற்கிறது. ஶ்ரீ சந்திரசேகர சரஸ்வதி, ஒரு துறவியின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் எனக் காட்டிச் சென்றார். அவருடைய சமூகக் கருத்துக்களை ஒருக்காலும் ஒப்புக் கொள்ளாதவர்கள் கூட மனித முயற்சிக்கு அப்பாற்பட்ட அவரது திறந்த, எளிய வாழ்க்கைக்காக அவர்மீது பெருமதிப்பு கொண்டிருந்தனர். ஶ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி, மடத்தின் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட சமூகப் பார்வையிருந்து விலகி வருவதற்கான துணிச்சலைக் காண்பித்தார். அது ஒரு மிகத் துணிச்சலான, சற்று அபாயகரமான நகர்வும் கூட. முதுகில் குத்துபவர்கள், துரோகிகள், அதிகார துஷ்பிரயோகிகள் மற்றும் சூழ்ச்சிக்காரர்களின் வஞ்சக வலையில் அவர் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தார். ஆனால் இதையும் கூட நாம் பாரம்பரிய இந்து அமைப்புகள் நவீனத்தை நோக்கி நகர்வதாகவே எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும். ஜெயேந்திரருடைய வருத்தங்களும் வலிகளும் அடுத்துவரும் மடாதிபதிக்குப் பாடமாக இருக்கவேண்டும்.

ஶ்ரீ சந்திரசேகர சரஸ்வதி அவர்களின் திறந்த எளிய ஆன்மிக வாழ்வையும் ஶ்ரீ ஜயெந்திர சரஸ்வதியின் ஒருங்கிணைந்த இந்துக்களின் முன்னேற்றத்துக்கான எண்ணங்களையும் ஶ்ரீ விஜயேந்திர சரஸ்வதி இணைக்கவேண்டும் என்பதே அனைவரின் விருப்பம்.

ஆக்கம் – ஓகை நடராஜன்


பொறிஞன் மயன்,
கலைஞனுமாகி,
கவின் இயற்கைக் காதலனுமாகி,
கருணைமிகு மனித நேயனுமாகி
ஒரு நகரத்தை நிர்மாணித்தானால்,
அது சிங்கப்பூரைப் போலத்தான் இருக்கும்.

இந்த நான்கு முகங்களும் அவனை நான்முகனாகவே ஆக்கி அப்படி ஒன்றைச் செய்ய வைக்கும். அண்மையில் முதன்முதலாக சிங்கப்பூர் சென்று வந்ததன் தாக்கம் சற்று தூக்கலாகவே இருந்து, இப்படிச் சொல்ல வைக்கிறது. இப்படி ஓர் ஆக்கம், ஊர் ஆக்கம் – அதை அப்படித்தான் சொல்ல வேண்டும் – வரலாற்றால் செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்பதும், இந்தியருக்கு, அதிலும் தமிழருக்கு அந்நிகழ்வில் பங்களிப்பும், பங்கேற்புச் செய்கின்ற தாக்கமும் இருந்திருக்கின்றன என்பது பிரமிப்பும் பெருமிதமும் கலந்த ஒரு நற்கலவை. ஓர் ஆக்கம், தாக்கத்தையும் ஏக்கத்தையும் ஊக்கத்தையும் ஒரு சேர உண்டுபண்ணுகிற அதிசயமாக சிங்கப்பூர் திகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. சிங்கப்பூரைப் பற்றிப் பலரும் பலதும் சொல்லியிருந்தாலும் நகரில் பழகும்போது இதுவரை கேளாத, இதுவரை பலரும் சொல்லாத பலதும் பிடிபடுகின்றன. அதன் வரலாற்றோடு பிசைந்து அங்கு உணர்ந்தவற்றை ஊட்டிக் கொள்ளும்போது, இன்னும் இன்னும் இனிக்கும்படியான அனுபவ ஆக்கிரமிப்பு அள்ளிக் கொள்கிறது.

நான் சிங்கப்பூருக்குச் சுற்றுலா பயணியாகச் செல்லவில்லை. அந்த மனநிலையில் அவ்வூரைப் பார்க்கவுமில்லை. சிங்கப்பூருக்கு அது இன்னுமொரு வெளிநாடு அல்லது சுற்றிப் பார்ப்பதற்கான இடம் என்ற அளவில் சென்ற பலருக்கும், அது மற்றுமொரு வெளிநாட்டைப் போலத்தான் பிரமிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. ஆனால் ஒரு நாடு அதன் பண்பாட்டாலும் வரலாற்றாலும் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறது என்ற பிரக்ஞையோடு சிங்கப்பூரைப் பார்த்தபோது, விரிவையும் விரிவாக்குகிற தாக்கத்தையும் நான் பெற்றேன். வீதிகளின் சுத்தம் மற்றும் ஒழுங்கு, சட்டத்தை மதிக்கும் தன்மை, அமைதியான சாலைப் போக்குவரத்து, மக்களுக்கான விரிவான போக்குவரத்து வசதிகள், இன்னும் இவை போன்ற தன்மைகள் மற்ற எல்லா வளர்ந்த நாட்டு நகரங்களைப் போலவும் சிங்கப்பூரிலும் விரவியிருக்கின்றன. கூடுதலாக இதன் பல்கலாசாரத் தன்மை, பன்மொழிப்பயன்பாடு, திறந்த பொருளாதார வசதிகள் போன்றவை இந்நாட்டுக்கான தனித்தன்மையை அளிக்கின்றன. ஆனால் பல மேலை மற்றும் கீழை நாட்டு நகரங்களைப் போலல்லாமல் உச்சக்கட்ட தொழில்நுட்பத்தையும், அடிப்படை இயற்கைச் சூழலையும் ஒரு சேர பரிமளிக்க வைத்திருக்கும் அதிசயம் இங்கு நிகழ்கிறது. இந்நகரின் சில பகுதிகள் விஞ்ஞான வளர்ச்சியின் தொழில்நுட்ப உச்சத்தைத் தொட்டுக் காட்டுகின்றன. ஆனால் சில மையச் சாலைகளில் பயணிக்கும்போதோ ஒரு கடுங்காட்டு நெடுஞ்சாலையில் பயணிப்பது போன்ற இயற்கைச் சூழல் பிரமையை ஏற்படுகிறது. எங்கும் தாவரச் செல்வம் வியாபித்திருக்கிறது. இயற்கையை இப்படிப் பேணுவதை மனிதநேயத்தின் வெளிப்பாடாகவே நாம் பார்க்கலாம். இந்நகரின் கட்டமைப்பு நமக்குக் காட்டும் பல அம்சங்களில், நிறைந்த மனிதநேயச் சிந்தனையையே நாம் முதன்மையாகக் கருதலாம்.

இந்நகரின் பரந்து விரிந்த பூங்காக்களும் அவற்றில் பயமின்றிப் பறக்கும் பல இனப் பறவைகளும் அந்தச் சூழலின் மகிழ்வையும் தாண்டி நாமும் சூழலைப் பேணவேண்டியதின் தாக்கத்தை அளிக்கின்றன. லேகியத்துக்காக அழிக்கப்பட்ட சிட்டுக் குருவி இனத்தைக் கூட்டம் கூட்டமாகக் காணும்போது பரவசம் மின்னுகிறது. இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கும் ஒரு பருவப் பெண் தனியாக சாலைகளில் நடந்து செல்வது சிங்கப்பூரில் சாத்தியமென்பதைக் கேட்டிருந்தாலும், நேரிலேயே கண்ணால் காணும்போது அது கருத்தில் இறங்கி உறைக்கிறது. சிங்கப்பூரில் விமானத்திலிருந்து இறங்கியபோது விமானநிலையத்தில் தொடங்கிய மனித இணக்கம் மீண்டும் விமானம் ஏறும் வரை தொடர்ந்து இருந்தது ஆகப்பெரியதோர் மனிதநேயத் தாக்கம்.

சிங்கம் மற்றும் புரம் என்ற இரண்டு இந்தியச் சொற்களைக் கொண்டு அமைந்த பெயரைக் கொண்ட சிங்கப்பூர் எனும் தீவு, குழப்பமான முன் வரலாற்றைக் கொண்டிருந்தாலும், இன்றைக்கு ஒரு நாடாக அறியப்படும் சிங்கப்பூரின் வரலாற்றைக் கடந்த 200 ஆண்டுகளின் நிகழ்வுகளே நமக்கு உணர்த்துகின்றன. கிபி 1819ல் ராஃபெல்ஸ் என்ற ஆங்கில அதிகாரி இந்தத் தீவுக்குள் நுழைந்த காலத்திலிருந்து இன்றைய சிங்கப்பூர் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. மலேய மற்றும் சீன மக்களோடு இந்தியத் தமிழர்களும் இணைந்து அன்றிலிருந்து இன்றுவரை இந்த நகரநாட்டைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தொடர்ந்து வளர்ந்த நகரத்தின் வளர்ச்சியில் இரண்டாம் உலகப்போர் தன் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்திய பின்னர் அதன் புனர் நிர்மாணம் ஒரு பிரசவ வேதனைக்குரிய வலிகளை அனுபவித்தது. மற்ற நாடுகள், போர்களினாலோ, சுதந்தரமாகப் போகவேண்டும் என்ற கிளர்ச்சியாலோ பிரிந்து போனதைப் போலல்லாமல், தாய்நாடான மலேயா, தனக்கு வேண்டாம் என்று வெட்டிவிட்ட நாடே சிங்கப்பூர். இங்கே, பொது வழக்கத்துக்கு மாறாக, தன்னைப் பிரித்துவிடவேண்டாம் என்ற சிங்கப்பூரின் மன்றாடலுக்கும் பிறகும் மலேயாவிலிருந்து 1965ம் ஆண்டு பிரித்துவிடப்பட்ட நாடுதான், அதன் பிறகு லீ க்வான் யூ என்ற ஒப்பற்ற தலைவரின் முன்னெடுப்பில் இன்று விஸ்வரூபமெடுத்து நிற்கிறது. இதில் 1965ம் ஆண்டிலிருந்து லீ க்வான் யூயால் முன்னெடுக்கப்பட்ட பல்வேறு யுத்திகள், வியூகங்கள், நடவடிக்கைகள், புதுமை முயற்சிகள், இவை எல்லாமும், வளரும் நாடுகளுக்கான முன்னுதாரணங்களாகத் திகழும் வல்லமை கொண்டவை. 2014ம் ஆண்டு இந்தியாவில் ஏற்பட்ட மோடி அரசாங்கம் இவற்றைப் பற்றுக் கோடாகக் கொண்டு தன் சில திட்டங்களை அமைத்துக் கொண்டிருப்பது, அதை எண்ணிப் பார்க்கும் இந்திய மனத்துக்கு வலிய நம்பிக்கை கூட்டுவதாக இருக்கும்.

திட்டங்களின் அடிப்படையில், தூய்மை இந்தியா (ஸ்வச் பாரத்), அனைவருக்கும் வீடு (ஆவாஸ் யோஜனா), டிஜிடல் இந்தியா, எழுந்திடு இந்தியா (Stanup India), தொடங்கிடு இந்தியா (Startup India) போன்றவற்றின் முன்முயற்சிகளையும் அவற்றின் வெற்றிகளையும் சிங்கப்பூரின் வரலாறு பதிவு செய்திருப்பதைக் காணமுடிகிறது. ஒரு நகரநாட்டின் வெற்றிப் பாதையை, பரந்து விரிந்த நமது நாட்டுக்கு, பண்டிட் தீன் தயாள் உபாத்தியாவின் ஒருங்கிணைந்த மனிதநேயக் கோட்பாட்டோடு (Integral humanism) நாட்டு வளர்ச்சித் திட்டங்களாக மோடி அரசாங்கம் தீட்டியிருப்பதை சிங்கப்பூரும் நினைவுபடுத்துவது ஓர் ஆச்சர்யம்தான்.

சிங்கப்பூர் ஏற்படுத்தும் தாக்கம், ஒரே நேரத்தில் நமக்கு ஏக்கத்தையும் ஊக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவல்லது. எந்த சொந்த வளமும் இல்லாத, தனக்கென்ற தனிக் கலாசாரப் பின்னணி இல்லாத, செழித்த நீண்டகால வரலாறு இல்லாத, மனிதவளம் மட்டுமே கொண்ட இந்த நாட்டின் பூரிப்பு, ஏராளமான மனித வளமும் இவை எல்லாமும் இருக்கின்ற நமது நாட்டுக்கு இல்லையே என்ற ஏக்கம், பிரக்ஞையுள்ள ஒவ்வொரு இந்தியனுக்கும் ஏற்படும். அதிலும் தமிழனாக இருந்தால் அந்த ஏக்கம் கூடுதலாகவே இருக்கும். பன்மொழிப் பயன்பாடு, பல இனங்களின் கூட்டு மக்கள்தொகை, தட்பவெப்பம் இவற்றில் சிங்கப்பூருக்கும் இந்தியாவுக்கும் இருக்கிற ஒற்றுமை வேறு எந்த நாட்டுக்கும் இல்லை. ஆனாலும் அந்நாட்டின் அபரிமித வளர்ச்சி போல் நம்நாடு இல்லையே என்ற ஏக்கம் ஓர் ஒளிந்திருக்கும் பூனைக் குட்டியைப் போல் அவ்வப்போது எட்டிப்பார்க்கும். பொதுவாக இவ்வகையில் நம்நாட்டை வெளிநாட்டோடு ஒப்பிடும்போது நம்மை இகழ்வதும் வெளிநாட்டைப் புகழ்வதும் பலரும் செய்கிற ஒன்று. இது இயல்புபோல் தோன்றும். ஆனால் அதுவும் இந்த ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்தமுடியாத வெட்டி கௌரவத்தின் வெளிப்பாடுதான்.

இந்த ஏக்கத்தைச் சற்றே ஆக்கபூர்வமான சிந்தனைக்கு உட்படுத்தினால் அதுவே ஊக்கமாக மாறக்கூடிய சாத்தியமிருக்கிறது. அது போன்ற ஓரெண்ணம் நமது மோடி அவர்களுக்கும் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்று நான் நிச்சயமாக நம்புகிறேன். நம் நாட்டின் மேல் கரிசனமும் நம்பிக்கையும் இருக்கிற எவருக்கும், ஊக்கமே விஞ்சி நிற்க சிங்கப்பூர் தன்னைக் காட்சிப்படுத்துகிறது. வேறு நாடுகளில் இது நிகழ்வதற்குச் சூழலும், மொழியும், தட்பவெப்பமும், பண்பாடும், சட்டதிட்டங்களும், மக்களும், இனைந்து தருகின்ற அந்நியத் தன்மை அவ்வளவாக இடம் கொடுப்பதில்லை. அவ்வகையில் சிங்கப்பூர் இந்தியாவாக இல்லாத ஓர் இந்தியாவாக இருப்பது அதிசயம்தான்.

இத்தனை அருகில் இத்தனை அணுக்கமாய் இருக்கின்ற சிங்கப்பூரில் இந்தியர்களின் ஊடாட்டம் எப்படி இருக்கிறது? பலருக்கு அது இன்னொரு வெளிநாடு. சுற்றுலாவுக்கான இன்னுமொரு சிறந்த இடம். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்வரை எலெக்ட்ரானிக் சாதனங்களின் கடத்தல் துறை. எப்போதும் பல தமிழருக்கு வேலை தேடுமிடம். இப்போது சில பட்டப் படிப்புகளுக்கான ஊர். தமிழ்த் திரைப்படங்களுக்கு நல்லதொரு சந்தை. தமிழர் சார்ந்த சிலபலப் பொருட்களுக்கும் இன்னுமொரு சந்தை. இவை போன்ற இன்னும் சில. அவ்வளவுதான். ஆனால் சிங்கப்பூர் இந்தியர்களுக்கு இன்னும் அதிகமான ஊடாட்டத்தை அளிக்க வல்லது. வணிகரீதியில் இந்தியப் பங்களிப்பு இருக்க வேண்டிய அளவில் இல்லை. இந்திய நிறுவனங்களின் கிளைகள் மற்ற பன்னாட்டு நிறுவனங்களைப் போல் கண்களில் படுவதில்லை. இந்திய வங்கிகளின் கிளைகள் இல்லை. இந்தியாவில் மட்டுமே கிடைக்கும் பொருட்களைத் தவிர வேறு இந்தியப் பொருட்கள் அன்றாடச் சந்தைகளில் இல்லை. அங்கிருக்கும் இந்தியர்களுக்கும் இந்திய வம்சாவழியினருக்குமே அனைத்து இந்தியப் பொருட்களுமே கிடைப்பதில்லை.

சிங்கப்பூர் தனது பெரும்பாலான தேவைகளை இறக்குமதி செய்கிறது. எல்லா நாடுகளின் வணிகத்துக்கும் சிங்கப்பூர் இடமளிக்கிறது. இந்திய வணிகத்துக்கும் அங்கிருக்கும் இடம், நம்மவரால் இன்னும் தீவிரமாகப் பார்க்கப்படவில்லையோ என்ற எண்ணம் சிங்கப்பூர் சென்றுவரும் ஒவ்வோர் இந்தியருக்கும் ஏற்படவேண்டும்.

சிங்கப்பூர் நமது நிரந்தர ஊடாட்டத்துக்கான அதி சிறந்ததொரு திறப்பு.




****

யாரூர் – ஓகை நடராஜன்


முன்குறிப்பு: அண்மையில் தனியார்த் தொலைக்காட்சி ஒன்றின் பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சியில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய திருவாரூர் பக்கத்து கிராமத்தைச் சேர்ந்த பிரித்திகா என்ற ஒரு சிறுபெண்மணி என்னை இக்கட்டுரை எழுதத் தூண்டியதால் அவருக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி. தன் அற்புதமான குரலிசையால் ஆனந்தம் அள்ளித் தந்த அந்தப் பெண்ணைப் போற்றாமல் செல்ல, அதை உணர்ந்த எவராலும் முடியுமா என்பது ஐயமே!

பொதுவாக எல்லாத் தமிழ்த் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளும் குப்பைகள்தாம். அதிலும் பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சிகள், பண்பாட்டு விரோதமாகவும் மலினங்கள் மலிந்தாகவும் இருக்கும். பல நேரடிப் போட்டி நிகழ்ச்சிகள் தெளிவாகத் திரைக்கதை எழுதப்பட்டு நடிக்கப்படுகிற நிகழ்ச்சிகளே. அதனால் இப்போது சில பொறுப்புத் துறப்புகளைச் செய்துவிடுகிறேன். இந்த நிகழ்ச்சியில் வெளிவந்த தகவல்களைத் தவிர வேறெந்த மேலதிகத் தகவல்களும் தெரியாத நிலையிலும், அந்த நிகழ்ச்சியையோ அதில் பங்குகொண்ட மற்றவர்களையோ கொஞ்சம் கூட அறியாமலும், பின்னணி விவரங்களைப் பொருட்படுத்தப்படாமலும் இக்கட்டுரை எழுதப்படுகிறது. ஆனாலும் விஜய் தொலைக்காட்சி கடந்த ஆறு மாதங்களாக நடத்தியசூப்பர் சிங்கர் ஜூனியர்-5’ நிகழ்ச்சியில் வெற்றிபெற்ற பிரித்திகா என்ற 12 வயதுப் பெண், இசை ரசிப்பில் இலட்சக் கணக்கான தமிழரிடையே ஒரு இன்பச் சிற்றலையை ஏற்படுத்தியிருப்பதால், கண்டுகொள்ளப்படாத அரிய திறமைகள் இந்த நிகழ்ச்சிகளால் வெளிவருவதையும் பாராட்டியே ஆகவேண்டும்.

ஒரு புது மனிதரை அறிந்துகொள்ள அவரிடம் பொதுவாக இரண்டு கேள்விகள் கேட்கப்படுகின்றன, அது அவர் பெயரும் ஊரும். பெயரை வைத்து இனி அவரை அழைக்கவும் அடையாளப்படுத்தவும் ஆரம்பிக்கலாம். ஆனால் ஊர்? அது தெரிந்து என்ன ஆகப்பொகிறது? உண்மையில் என்னென்னவோ ஆகிறது! அது தெரிந்த ஊராக இருந்தால், இந்த ஊர்க்காரன் இப்படியெல்லாம் இருப்பான் என்ற ஊகமும் நடையுடை பாவனையும் நாகரிகமும் பண்பாடும் தொழிலும் ஒரு மின்னலடித்துச் செல்லும். தெரியாத ஊர் என்றால் ஊரைப் பற்றிய தெரிதலுக்கு ஆரம்பமாக அமையும். பிறகு ஊர் சார்ந்த ஊகங்கள் ஊற்றெடுக்கும். இப்படியாக திருவாரூருக்கு அருகிலிருக்கும் ஒரு சிற்றூரிலிருந்து வந்த ஒரு சின்னப்பெண் தன் இசையால் பலருடைய கவனத்தைக் கவர்ந்த நிகழ்வு என் கவனத்தையும் கவர்ந்தது.

என் பெயரில் இருக்கும் முன்னொட்டான ஓகை என்பது எனது முன்னோர்கள் வாழ்ந்த கிராமம். இது திருவாரூரிலிருந்து 20 கிமீ தூரத்தில் இருக்கிறது. வயலும், வைக்கோல்போரும், வாய்க்காலும், வரப்புகளும், வண்டல் மண்ணும், வற்றாத கிணறுகளும், வாழ்வதற்கான அத்தனை வனப்புகளைக் கொண்டதும், மருத நிலத்தின் பண்புகள் மிகுந்து மிளிருவதுமான ஒரு நிலத்துண்டு என் ஊர். எனக்கு ஓகை என்று சொல்லும்போது தஞ்சைத் தரணியுடன் ஏற்படும் தொடர்பில் ஒரு கற்பனை சுகம் வந்துவிடும். இந்த சுகம் என் எல்லாப் புலன்களையும் வருடிவிட்டுச் செல்லும்.

வெறுங்காலில் நடக்கும்போது மெத்திடும் மென்மணலின் சுகம், எப்போதோ தட்டுப்படும் நெருஞ்சி முள்ளைத் தூர எறிந்த பின்னும் தொடரும். சுற்றிவரும் காற்றில் ஈரம் உயிர்ப்பாய் இருக்கும். அங்கு நான் உண்ட கன்னலும் களியும் இன்னமும் நாவில் ருசிக்கும். ஆறும் சோலையும், மாவும் தெங்கும், ஆலும் அரசும், வாழையும் தாழையும், நாணலும் மூங்கிலும், கோவிலும் குளமும், மடுவும் குட்டையும், தேரும் திருவிழாவும், மீனும் மாடும், ஆடும் ஆனையும், இன்ன பிறவும் கண்களை விட்டகலாமல் இன்றளவும் நிற்கும்.

என் மூக்கு இன்னமும் இழக்காத ஒரு கலவை சுகந்தம் சுவாசத்தில் என்றும் கலக்கும். சாணமும், புழுதிக் காற்றின் மண்மணமும், பச்சை நெடியும், இவற்றை இணைக்கும் ஏதோ ஒன்றும், நீர்நிலைகளின் பாசி மணமும், நெல்வேகும் புழுங்கல் மணமும், வெற்றிலைப் பாக்கு வாசனையும், பூக்களுக்கு மணமிருப்பதைச் சிலநேரம் மறந்து போகச் சொல்லும். இந்நிலத்தில் காற்றின் ஈரமும் கடுங்கோடையும் கூட்டணியாகிச் சுரக்கச் செய்யும் வியர்வையின் மணம் கூட வேறானதோ என உணரும் ஒரு பொய்யை என் மனம் பலவேளை விரும்பிப் படைப்பிக்கும்.

வாகீச கலாநிதிகளின் வளமான தமிழும், வட்டார வழக்காய் வாஞ்சையில் மூழ்கி வடிவிழந்த சொற்களும், பல்லியத்தின் பண்பட்ட பல இசையும், பண்டிதரின் பண்ணிசையும், பாமரரின் நாட்டுப் பாடல்களும், வடமொழி விற்பன்னரின் வியாக்கியானமும், வேத கோஷமும், நட்பின் நையாண்டியும் நக்கலும், இவையேதும் காதில் விழாதிருக்கும் நேரத்தில் விரிவான ஆலாபனையாய் ஒரு நூறு பறவைகளின் ஓங்காரமும் கேட்கும்.

காவிரி வறண்டபிறகு இதெல்லாம் பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய்ப் போனதென்று நொந்தே போயிருந்தாலும், வாடி வலித்திரங்கிப் போன தஞ்சைத் தரணியின் உயிரும் உடலும் மாறாதே என்ற நினைப்பும், இது போன்ற பழைய நினைப்புகளும், இதோ, இப்போது வந்ததுபோல் எப்போதோ வரும் செய்திகளும்தான், அந்த வலி தெரியாமல் வருடும் கைகளாய் இருக்கின்றன.

திருவாரூர் தமிழகத்தின் நாயன்மார்கள் வரலாறு பதிவு செய்யப்படும் காலத்திலிருந்து தொடர்ந்து பதிவுகளில் இருக்கிறது. தண்டியடிகள், கழற்சிங்கர், செருத்துணையார், விறன் மிண்டர், நமிநந்தியடிகள் முதலிய நாயன்மார்களின் திருத்தொண்டுகள் பரிமளித்த பதி இது. அப்பரும் சம்பந்தரும் சுந்தரரும் இத்தலத்தை ஆசைதீரப் பாடியிருக்கிறார்கள். சுந்தரின் வரலாறே பெருமளவில் திருவாரூரில் நடக்கிறது. அவர், ‘தில்லைவாழ் அந்தணர்தம் அடியார்க்கும் அடியேன்…’ என்று தொடங்கும் தமது திருத்தொண்டத் தொகையில்திருவாரூர்ப் பிறந்தார்கள் எல்லார்க்கும் அடியேன்என்றே கூறுகிறார். சேக்கிழாரோ பல படிகள் மேலே போய்திருக் கயிலை வீற்றிருந்த சிவபெருமான் திருக் கணத்தார் பெருக்கிய சீர்த் திருவாரூர்ப் பிறந்தார்கள் ஆதலினால்…’ என்று திருவாரூர் பிறந்த அனைவரும் சிவபெருமானின் தேவகணங்கள் என்று கூறி விடுகிறார். பெரியபுராணத்தில் இந்நகர் சிறப்பாக பல பாடல்களைப் பாடியிருக்கிறார். இவ்வளவு பெருமைக்குரிய திருவாரூரில்தான் சங்கீத மும்மூர்த்திகள் அவதாரம் செய்தார்கள். இன்றும் என்றும் தமிழகம் மட்டுமல்லாமல் ஒட்டுமொத்த தென்னிந்தியாவிலும் பெருமளவில் பாடப்படுகிற கர்நாடக சங்கீதப் பாடல்கள் இவர்களுடையதுதான். மிக விஸ்தாரமான கோவிலும், அதே விஸ்தாரமான கமலாலயம் என்ற குளமும், ஆசியாவிலேயே மிகப் பெரியதுமான ஆழித்தேரும் கொண்டது திருவாரூர். இதனால்தான்பாரூர் எல்லாம் ஓரூர் என்னும் ஆரூர்என்று புகழப்படுகிறது. இது சிவபெருமானுக்கான சப்த விடங்கத் தலங்களில் முதன்மையானது. நடனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்த வழிபாட்டுத் தலங்களில் இங்கு சிவன் ஆடுகின்ற நடனம்உயிரின் இயக்கமான மூச்சு உள்ளும் வெளியும் போய்வரும் உன்னத இயக்கத்தை உணர்த்தும் அஜபா என்கிற நடனம். குரலிசைக்கு ஆதாரமான மூச்சே நடனமாகி இருக்கும் இந்த ஊரின் இசை ஊற்று எப்போதும்பொங்கிக் கொண்டே இருக்காதா என்னசரஸ்வதிக்காக ஒட்டக்கூத்தர் நிறுவிய கூத்தனூர் கலைமகள் ஆலயம் திருவாரூரிலிருந்து 20 கிமீ தூரத்தில் இருக்கிறது. அதனால்தானோ இவ்வூர் உள்ளடங்கிய தஞ்சைத் தரணி (தஞ்சை, நாகை மற்றும் திருவாரூர் மாவட்டங்கள்) முற்றிலும் எங்கெங்கு நோக்கினும் கலைத்தாயின் கருணாவிலாசம் பொங்கி வழிகிறது. இந்த மண்ணின் மகிமையை எழுதிச் சளைக்காதவர் தி. ஜானகிராமன். இதையே கொத்தமங்கலம் சுப்பு எழுதிய தில்லானா மோகனாம்பாள் புதினமும் உரக்கச் சொல்கிறது.

இந்த ஊர் ஈன்ற இசையூற்று, பிரித்திகா என்ற ஒரு சின்ன பெண்மணி. இவரைப் பற்றி விக்கி வலைத்தளம் என்ன சொல்கிறது என்று முதலில் பார்த்துவிடுவோம்.1




உலகெங்கும் வாழும் தமிழர்களில் இலட்சக் கணக்கானோரின் இதயத்தைத் தன் இசையால் திருடியவர் இந்தப் பெண். யூட்யூப் தளத்தில் மட்டும்  இவரது 7 பாடல் காணொளிகள் ஒவ்வொன்றும் 10 இலட்சம் தடவைக்குமேல் பார்க்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவரது எல்லாப் பாடல்களும் குறைந்தது 5 இலட்சம் தடவைகளுக்குமேல் பார்க்கப்பட்டிருக்கின்றன.  ‘தென்றல் வந்து தீண்டும்போது என்ன வண்ணமோஎன்ற பாடல் 40 இலட்சம் முறைகளுக்கு மேலாகவும், ‘மன்னார்குடி கலகலக்கபாடல் 25 இலட்சம் முறைகளுக்கு மேலாகவும், ‘மச்சான் மீச வீச்சருவாபாடல் 10 இலட்சம் முறைகளுக்கு மேலாகவும், ‘அய்யய்யோஎன்று தொடங்கும் பருத்திவீரன் படப்பாடல் 17 இலட்சம் முறைகளுக்கு மேலாகவும்சொய் சொய்என்ற கும்கி படப்பாடல் 10 இலட்சம் முறைகளுக்கு மேலாகவும், இப்போதுவரை பார்க்கப்பட்டிருக்கிறது. மேலும் மேலும் இவை தொடர்ந்து பார்க்கப்பட்டு வருகின்றன. இந்தப் பெண் போட்டியில் வெல்வதற்காக 6 இலட்சத்துக்கும் மேலானவர்கள் வாக்களித்திருக்கிறார்கள்.

வெறும் 6 மாதத்துக்கும் குறைவான காலத்தில் இவ்வளவு பெயர்பெற்ற இந்தப் பெண்மணிக்கு எந்தவிதமான இசைப் பயிற்சியும் இல்லை. அது கிடைக்காத இடமும் எட்டாத இடமுமாக ஒரு கூலித் தொழிலாளியின் மகளாய் அரசுப் பள்ளியில் 7ம் வகுப்புப் படித்துக்கொண்டு சத்துணவு சாப்பிட்டு வாழும் கிராமத்துப் பெண். இந்த விவரணையைத் தன் உருவத்தாலும் பார்த்தமாத்திரத்தில் சொல்லிவிடுகிற ஒரு பெண். தேசிய கீதத்தையும் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தையும் இந்தப் பெண் பாடியவிதத்தில் திறமையைக் கண்டுகொண்ட இப்பெண்ணின் பள்ளி ஆசிரியர்கள் இப்பெண்ணை முன்னெடுத்து மாவட்ட ஆட்சித் தலைவரின் பாராட்டைப் பெற்றுவிடும் இந்த அளவுக்குக் கொண்டுவந்திருக்கிறார்கள். இன்னும் பலரும், நானும் கூட, திரும்பத் திரும்பக் கேட்கும்படி இந்தப்பெண் பாடிய பாடல்கள் நாம் தினமும் கேட்கும் ஜனகனமனவிலிருந்தும் நீராரும் கடலுடுத்தவிலிருந்தும் முளைவிட்டு வெளிப்பட்டிருப்பது ஒரு பேராச்சரியம்தான்.

இந்தப் பெண்ணின் குரல், பயிற்சியால் எவராலும் எட்ட முடியாத ஒன்று. அது அவருக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிற வரம். உருக்கி வார்த்து, அடித்து நீட்டி, மெலித்து மெருகேற்றிய தங்கக் கம்பி அல்ல இவரது குரல். தனக்காகத் தானாய் தன்னெச்சில் ஊற்றெடுத்து தன்கூடு தான் கட்ட உமிழ்ந்திழுத்த மென்பட்டு இழை. மின்பட்டுத் தாரை. வெட்டுப்பிசிறு இன்னதென்று அறியாத துகில்பட்டு. சுத்த சுயம்பிரகாசச் சுயம்பு. நாட்டுப் பாடல்களின் நன்நாற்றமும் நகர்பாடல்களின் மின்வெட்டுகளும் மென்பாடல்களின் உள்வண்ணமும் இவர் குரலில் பொங்கிப் பிரவகிக்கிறது. சோலையில் பூத்துகுலுங்கும் வளர்செடி போலல்லாமல் கடுங்காட்டின் நடுவில் கண்கூச ஒளிரும் பச்சைப் பசுஞ்செடி போலிருக்கிறது இவர் குரல். அது மல்லிகை மணமறியாமல் வளர்ந்து மலர்ந்திருக்கும் மல்லிகை.

இசையின் தாய் சுரமும் தந்தை லயமும் என்று சொல்வார்கள். இந்த அடிப்படைகளுக்குப் பிறகு மிளிரும் இசை பேரானந்தம் அளிக்கிறது. நாட்டுப்புற இசைக்கு லயம் என்பது உயிர்நாடி. அதன் தளமும் வெளியும் தாளம்தான். அதைத் தன் அங்கங்களில் ஒன்றாகப் பெற்றிருக்கிறாள் இந்தப் பெண். பெரிய சங்கீதக்காரர்களுக்கே அது பயிற்சியால் பொருத்திக் கொண்ட ஒரு விஷயம்தான். சுருதியும் சுரமும்தான் ஒலியை இசையாக்குகிறது. ஆனால் இவர் சொல்வதே சுரமாக இருக்கிறது இவரது பாடல்களில். இது வெறும் உயர்வு நவிற்சி இல்லை. இவர் பாடிய பிறகு அது எவர்பாடலாக இருந்தாலும் இவர் பாடலாக மாறிவிடுவதாக இந்த நிகழ்ச்சியின் நடுவர்களான இசை வல்லுநர்கள் சொல்கிறார்கள். இவர் பாடிய பிறகு மூலப் பாடலைக் கேட்டால் சில பாடல்களில் நிச்சயமாக அது தெளிவாக நடக்கிறது. இவர் இயல்பாகச் செய்யும் சில ஜோடனைகளால் அது நிகழ்கிறது. அதற்கு அங்கீகாரமும் ஏற்பும் கிடைக்கிறது. இவர் பாடலின் தொடக்கமும் முடிப்பும் இவர் பாடலுக்கு இவரே சேர்க்கும் இருபுறத்து உறை அணிகளாக இருக்கின்றன.

கர்நாடக சங்கீதப் பயிற்சி இவருக்கு வாய்க்கவில்லை. இனிமேல் நடக்கலாம். கர்நாடக சங்கீதம் ஒரு சட்டகம். நீண்டு அகன்று உயர்ந்த ஒரு முப்பரிமாணச் சட்டகம். ஒரு பெருங்கூண்டைப் போல. கர்நாடக சங்கீதப் பயிற்சி முடிந்த ஒருவர் இந்தக் கூண்டுக்குள் செல்கிறார். ஆனால் அவர் உயரத்துக்கு அவரால் அதைக் கூண்டாக உணராமல் பெருவெளியாக வியாபித்திருப்பதாகவே உணர்வார். வளர வளர எல்லைகள் கண்ணுக்குத் தென்படும். ஆனால் எவராலும் எல்லைகளைத் தொடமுடியாது. அதை நோக்கிய பயணமே செய்ய முடியும். வெகு சிலரால் அந்தக் கூண்டின் உள்ளிருந்தே வெளியே வளர முடிந்திருக்கிறது. குன்னக்குடி வைத்தியநாதன் அவர்களை அவ்வாறு சொல்லலாம். கச்சேரி சங்கீதம் தொடாத பல எல்லைகளைத் திரை இசையில் வந்த கர்நாடக சங்கீதம் தொட்டிருக்கிறது. நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் இந்தக் கூண்டுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயுமாய் வாழ்கிறது. இந்தப் பெண்மணி கூண்டுக்கு வெளியே இருப்பதாகவே நான் உணர்கிறேன். இவர் அதனுள்ளே செல்லும்போது நாட்டுப்பாடல்கள் அனுமதித்துப் போற்றிய சில சிறகுகளோடு செல்ல முடியாது. சிலர் வெட்டிக்கொண்டு உள்ளே செல்வார்கள். சிலர் சுருக்கிக் கொண்டு உள்ளே செல்வார்கள். ஆனால் இந்தப் பெண்ணுக்கோ அங்கும் இங்குமாய் சிறகுகளை விரித்துவிடும் திறமை இருக்கலாம். அந்த மாயமும் நிகழலாம்.

இந்தப் பெண் தமிழை அனுபவிப்பதை என்னால் அனுபவிக்க முடிகிறது. நாட்டுப் பாடல்களின் உயிர் அதன் சொல்லிலும் அது தரும் பாவத்திலும் இருக்கிறது. இதை இவர் மிக எளிதாகச் செய்கிறார். சில சில உச்சரிப்புகளை இவர் இன்னும் மேம்படுத்திவிட்டால் அது இவர்  எப்பொழுது எதைப் பாடினாலும் அது தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தாகவே இருக்கும். மண்ணின் மணம் மனித உருக்கொண்டாற்போல்  வந்திருக்கும் இவர் தமிழிசை வடிவாகவே மாறிவிடுவார். இவர் குரல் இவருக்கு இறைவன் கொடுத்தது. ஆனால் அக்குரலின் பாவமும் சுவையும் அவர் பிறந்த மண் கொடுத்திருக்கிறது. ஆயிரமாயிரம் கலைஞர்களைப் பிறப்பித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த மண்ணைப் போற்றுகின்றேன். அந்த மண்ணின் மாமகளைப் போற்றுகின்றேன்.

இந்தப் பெண்ணுக்கு தமிழ்நாட்டில் ஓர் இணை நிகழ்வு இருக்கிறது. அது கொடுமுடி என்ற கொங்குநாட்டு சிற்றூரிலிருந்து சின்னஞ்சிறு பெண்ணாகப் புறப்பட்ட கேபி சுந்தராம்பாள். மிகப்பெரிய வறுமையில் பிறந்து தன் சொந்தக் குரல்வளத்தால் இசைத் திறமையால் விண்முட்ட வளர்ந்த அந்தப் பெருந்தகையை இந்தப் பெண் எனக்கு நினைவுபடுத்துகிறார். தன் உருவத்தாலும் கூட ஓரளவுக்கு அவரைக் கொண்டிருக்கும் இவருக்கு, அவருக்கு அன்று கிடைத்த பாலர் நாடக மேடைகளைப் போல் இன்று தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி கிடைத்திருக்கிறது. அதைப் போல ஓர் இசைப்பேரரசி நமக்குக் கிடைக்கிறாரா என்று பார்ப்போம். இதை இப்போது கட்டியமாகக் கூறவைத்திருப்பது அந்த ஆரூர் அருகில் வீற்றிருக்கும் கலைமகள் எனக்கிட்ட ஆணையாகக் கூட இருக்கலாம்.

அடிக்குறிப்புகள்:


பாகுபலி : ஓர் இந்திய அனுபவம் – ஓகை நடராஜன்

முன்குறிப்பு: இந்தக் கட்டுரை ஓர் இந்துப் பெருமையுடன் எழுதப்படுகிறது என்று இந்து விரோதிகள் நினைத்துவிட்டால் கட்டுரை வெற்றிதான்.


 இக்கட்டுரை பாகுபலி படத்துக்கான விமர்சனம் அல்ல. அப்படத்துக்கு வந்த ஆயிரக்கணக்கான விமர்சனங்களின் தொகுப்பாகவும் சாரமாகவும், ‘இந்தப் படம் விமர்சனகளுக்கு அப்பாற்பட்டது’ என்று கொள்வதே இப்படத்துக்கான சிறந்த நியாயமான விமர்சனம். இப்படத்தின் குறைகளைப் பற்றிப் பேசுவதே சிறுமை என்ற உணர்வை, சிறுமை சொல்லவே பிறந்திருக்கிறோம் என்று நினைக்கும் சில விமர்சகர்களையும் கூட மெச்ச வைத்த படத்தை, விமர்சனத்துக்கு அப்பால் வைப்பதே முறை. சில விமர்சகர்கள் இப்படி ஆரம்பிப்பார்கள், ‘இப்படத்தின் கதை என்னவோ அம்புலிமாமா, அமர்சித்ர கதைதான்’ என்று. அவ்வளவு இளக்காரம் அந்தக் கதைகள் மீது! ஆனால் அப்படிச் சொல்லிவிட்டு பாகுபலியை வானாளவப் புகழ்வார்கள். இந்த விமர்சன இலக்கியப் போலிகளை ஊக்குவித்ததைப் போல படமெடுக்கும் விட்டலாச்சார்யா வகையறா படைப்பாளிகளைப் போலல்லாமல், அப்படங்களுக்காக சாணம் மணக்கும் இவர்களுடைய வாய்களை சந்தனம் மணக்க வைத்த பெருமையை இப்படம் செய்தேவிட்டது.

நானும் அவர்களைப்போலவே ஆரம்பிக்கிறேன். இந்தப் படத்தின் கதை அம்புலிமாமா கதையேதான். அதைப் போன்ற கதைகளைச் சிறுவர்களுக்கான கதை என்று விலக்கி வைத்துத்தான் நாம் சிறுவர்களல்ல என்று காண்பித்துக் கொள்ளும் நிலை பல பெரியவர்களுக்கு உண்டு. அதாவது வேரும் தண்டுமில்லாமல், கொப்பும் கிளையுமாக, இலையும் பூவுமாக, காயும் கனியுமாகக் குலுங்கும் சுயம்பு மரமாக தன்னைத் தானே உயிர்ப்பித்துக் கொண்டவர்கள் இவர்கள். இந்த இடதுசாரித் தன்மையை இடதுசாரிகள் அல்லாத பலரும் கூட வலிந்து தத்தெடுத்து தாமாக அதற்கு ஆட்பட்டிருக்கிறார்கள். பலரும் உய்த்துணர்ந்த பொன்னியின் செல்வன் புதினத்தை அம்புலிமாமா கதை என்று, பலரும் உய்த்துணர்கிறார்கள் என்ற காரணத்துக்காகவே மலினமாகப் பார்க்கும் தன்மை இடதுசாரித் தன்மையன்றி வேறென்ன? ஆனால் இந்த அடிப்படையை, அடிப்படைவாதச் சிந்தனையை அடியோடு தகர்த்திருக்கிறார் ராஜமௌலி என்ற படைப்பாளி. இதிலிருக்கும் ஓர் இணை உண்மைதான் என்னை இக்கட்டுரையை எழுதத் தூண்டியது. மகிழ்மதியின் அரண்மனையை இன்றுவரை வந்த படங்களின் ஜிகினா அட்டைக் கோட்டைகளில் ஒன்று என்று நம்மை நினைக்க வைக்காமல், 15ம் நூற்றாண்டில் உலகின் உன்னத நகரம் என்று வர்ணிக்கப்பட்ட விஜயநகரம் இப்படித்தான் இருந்திருக்குமோ என்று நினைக்க வைக்கும் அளவுக்கு நேர்த்தியுடனும் ஒருங்கிணைவுடனும் இந்தத் திரைப்படம் எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதேபோல் இந்தியப் பெருமைகளின் இண்டு இடுக்குகளில் புகுந்து புறப்பட்டு குறை சொல்ல வேண்டிய தேவையே இல்லாமல், இந்தியப் பெருமைகளில் இருக்கும் பெரும் இடைவெளிகளே இடதுசாரி எண்ணங்களுக்குப் புகலிடமாகவும் போஷாக்காகவும் போராடி வெற்றிக் கனி பறிக்கும் களமாகவும் இருந்து வந்திருக்கிறது. ஆனால் இந்து ஒற்றுமை என்னும் மகாமருந்து அந்த இடைவெளிகளை நிறைக்கும்போது, இடதுசாரிகள் இண்டு இடுக்குகளைத் தேடிப் புறப்பட வேண்டிய நிலையை, இடதுசாரி எண்ணம் கொண்டு சிறுபான்மை மக்களைத் தூண்டித் தூண்டி அரசியல் செய்த கட்சிகளை முறியடித்த இந்திய மக்களின் செயல் உண்டாகிவிட்டது என்பதே அதன் இணை உண்மை.

படத்தின் வெற்றிக்கும் சிறப்புக்கும் பலரும் பல தொழிநுட்ப மற்றும் கலை நுணுக்கக் காரணங்களைச் சொல்லிச் செல்கிறார்கள். அடுக்கிச் சொல்கிறார்கள். உண்மைதான். ஆனால் யாருமே சொல்லாத அல்லது மேம்போக்காகக் கோடி காட்டிய ஒரு காரணம், படத்தின் இந்துத் தன்மை. படத்தில் அடிநாதமாக, மாகடலின் அடித்தளத்தின் மௌனமான மணற்பரப்பைப் போல, பலவண்ண மலர்ப்பொதியாய்த் தோன்றும் பூமாலையின் உள் நார் போல, படத்தின் முழுமைக்கு அதிலிருக்கும் இந்துத்தன்மையே காரணம். படத் தொடக்கத்தில் நாயகன் சிவலிங்கத்தைத் தோளில் சுமப்பதாகட்டும், பட முடிவில் வெற்றிக்கு சக்தியளிக்கும் அருமருந்தாக லிங்கத்தின் அருகில் இருக்கும் திருநீறைப் பூசிக் கொள்வதாகட்டும், மகிழ்மதியை சைவத்தின் பாற்பட்டதாக காட்டுவதாகட்டும், குந்தளதேசத்தை வைணவ வழிபாடு நாடாகக் காட்டுவதாகட்டும், காளிக்குக் களப்பலி கொடுப்பதாகட்டும், எல்லாம் இந்துமயம். முகபடாம் பூண்ட யானைகள், தேர், கோபுரம் என அனைத்து நெற்றிகளிலும் துலங்கும் திலகம் என இந்து அடையாளங்களில் எதையும் விட்டுவிடாமல் எல்லாவற்றையும் எல்லோரும் ஏற்கும் விதமாக சொல்லிச் சொல்லி எடுக்கப்பட்ட படம் இது. ஆனால் இப்படத்தின் நோக்கம் இந்துத் தன்மையைப் பறைசாற்றுவது அல்ல. படத்தின் நோக்கம் சிறந்த பொழுதுபோக்கை அளித்து இலாபம் சம்பாதிக்கும் வியாபாரம் மட்டுமே. அவ்வாறு இந்துத் தன்மையைப் பரப்புரைக்கும் நோக்கமே இல்லாமல் எடுக்கப்பட்ட படத்தில் இத்தனை இத்தனை இந்துத் தன்மையா என்ற கேள்வி, இந்நாட்டில் வெற்றி பெறுவதும் வெற்றிபெறப் போவதும் இந்துத்தன்மையே, இந்துத்தன்மையை அடிநாதமாகக் கொள்வதே என்பதற்குக் கட்டியம் கூறுகிறது.

இப்படத்தின் இந்த இந்துத் தன்மைக்கு வலுசேர்ப்பது, பொதுவான இந்து எதிர்ப்பாளர்களின் சில முணுமுணுப்புகள். படத்தில் அடிக்கடி உச்சரிக்கப்படும் சத்ரியன் என்ற சொல், தென்னை மரத்தில் தேள் கொட்ட பனை மரத்தில் நெறி கட்டினாற் போல, இந்து எதிர்ப்பு போலி முற்போக்காளர்கள் மனுதர்ம எதிர்ப்பு வாததைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்துவிட்டார்கள். நம் நாட்டில் நால்வர்ண முறை இருந்ததை யார் மறுக்கிறார்கள்? ஒரு வரலாற்றுக் கற்பனையில் அது அவ்வாறே காட்டப்படும் என்ற சாதாரணப் புரிதல் கூடவா இவர்களுக்கு வராது? யார் அரசாள்வானோ அவனே சத்ரியன் என்பது சத்ரியன் என்பவனுக்கான விவரணை. இது பிறப்படிப்படையிலானது அல்ல. வர்ணங்கள், செய்யும் தொழிலாலேயே நிர்ணயிக்கப்பட்டன. இவை வர்ணாசிரம தர்மத்தின் அடிப்படைகள். நமக்குப் பிடிக்கிறதோ இல்லையோ, வர்ணாசிரமம் பின்பற்றப்பட்டதை மறைக்காமல் சொல்லிவிடுகிறது வரலாறு. வரலாற்றை மாற்ற முடியாத நிலையில் ஒரு வரலாற்றுப் படத்தில் ஐயோ இது இப்படி வருகிறதே என்று கூறித் தங்கள் அரசியலைச் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். இது போலவே மகிழ்மதிக்குத் தெற்கிலிருந்து கருப்பான அரக்க குணம் படைத்த காலகேயர்கள் வருவதாகப் படத்தில் சொல்வதை, அது தமிழர்களை சித்தரிப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். தமிழுக்கு முதன்மை கொடுத்து, பல தமிழ் நடிகர் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களால் உருவாக்கப்பட்டது இந்தப் படம். மேலும் இது தமிழ், தெலுங்கு என்ற இருமொழிகளில் மட்டுமே நேரடியாக எடுக்கப்பட்டு மற்ற எல்லா மொழிகளிலும் மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்ட படமாகும். வணிக ரீதியில் இப்படித் தமிழ்ப் படமாகவே எடுக்கப்பட்ட படம் தமிழர்களையா அப்படிச் சித்தரிக்கும்?

இங்கே இன்னுமொன்றைச் சொல்லியே ஆகவேண்டும். அது இப்படத்துக்கான தமிழ் வசனங்கள். இப்படம் தெலுங்கிலிருந்து மொழிமாற்றம் செய்யப்படவில்லை. நேரடியாகத் தமிழிலேயே எடுக்கப்பட்டிருப்பதால் உதட்டு ஒருங்கிணைப்புக்கு (lip synchronization) கட்டுப்பட்டு உரைடையாடல் எழுத வேண்டிய அவசியம் வசனகர்த்தாவுக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது. இந்த வாய்ப்பை மதன் கார்கி அற்புதமாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். பொதுவான புராண மற்றும் வரலாற்றுப் படங்களின் செந்தமிழின் ஒட்டாத தன்மை இல்லாமல், இயல்பான ஒரு வசனத்தை அளித்திருக்கிறார். இந்திமொழிப் படங்களின் உருது வாசனை வசனங்கள் இல்லாத, தெலுங்கின் அதீத உணர்ச்சிவசம் இல்லாத, செந்தமிழ் என்று உணரமுடியாத அளவுக்கு இயல்பான மொழிநடையை நாம் ருசிக்கவும் ரசிக்கவும் முடிந்ததது இப்படக்குழுவினரின் ஒன்றுபட்ட முயற்சியின் இன்னொரு சாதனை. இப்படத்தின் எல்லா அம்சங்களையும் மேன்மையடையச் செய்த இந்துத்தன்மை, ஒன்றுக்கு ஒன்றாக, ஒன்றுடன் ஒன்றாக ஏற்பட்ட இந்துவும் தமிழும் இணைந்த இயல்பை மிளிரச் செய்யாதா என்ன!

இப்படத்தின் ஆடை அலங்காரம் பரிபூரணமான இந்துத்தன்மை கொண்டது. அண்மையில் வெளியான இரண்டு தமிழ்ப் படங்களுடன் இதனை ஒப்பிடலாம். ஒன்று கோச்சடையான்; இன்னொன்று புலி. இரண்டிலும் செய்யப்படுகின்ற ஆடை அலங்காரம், வண்ணங்களின் வாந்தியைப் போலவே இருக்கும். இப்படத்தில் குறிப்பாக குந்தளதேசத்தில் கதாநாயக நாயகியின் வில்வித்தைச் சாகசத்தின் நிழற்படம், பிரபலமாக இப்படத்தின் விளம்பரமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. அதில் நாயகியின் உடையலங்காரம் நம்முடைய Glorius Past என்று சொல்லக்கூடிய இந்தியப் பண்பாட்டின் ஒரு சோறு பதம். ஆடை அலங்காரத்தில், ஆபரணங்களில், ஆயுதங்களில் அத்தனை கவனம் செலுத்திய இந்தப் படக் குழுவினர் இந்தப் படத்தின் பாத்திரங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் பொட்டு வைத்து மகிழ்வித்திருக்கின்றனர். முதன்மைக் கதாபாத்திரங்கள் அனைவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான பொட்டாக வடிவமைத்து அதை படம் முழுவதும் கருமசிரத்தையாகக் கொண்டுவந்திருக்கின்றனர். புலி திரைப்படத்திலும் கோச்சடையானிலும் கதாநாயகனும் நாயகியும் கூடப் பாழ்நெற்றியுடனே திரிகின்றனர். ஆனால் பாகுபலியிலோ முதன்மைக் கதாபாத்திரங்கள் மட்டுமல்லாமல், எல்லாப் பாத்திரங்களுமே ஏதோ ஒரு திலகமிட்டு வருகின்றனர். திலகம் இந்தியப் பண்பாட்டின் தனி முத்திரை. திலகம் இந்தியப் பண்பாடு வழங்கும் மங்கலம். திலகம் இந்தியப் பண்பாட்டின் வெற்றிச் சின்னம். வெற்றிக்காக எடுக்கப்பட்ட படத்தில் அனைவருக்கும் திலகமிட்டு அத்தனை உலகுக்கும் காட்டிவிட்டனர் பாகுபலி படக்குழுவினர்.

இந்தப் படத்துக்கு சிங்கப்பூர் அரசாங்கம் A முத்திரை அளித்து, சிறுவர்கள் பெற்றோர் துணையுடன் பார்க்கவேண்டுமென்று அறிவுறுத்தியிருக்கிறது. இதற்குக் காரணமாகச் சொல்லப்படுவது தலையை வெட்டி அது தனியாக உருளுவது போன்ற காட்சியைச் சொல்கிறார்கள். படத்தின் முத்தாய்ப்பான காட்சி ஒன்றில் தலை துண்டாக வெட்டப்படுகிற காட்சி தணிக்கையில் வெட்டமுடியாத அளவுக்குப் படத்துக்கு இன்றியமையாத காட்சியாக இருக்கிறது. அக்காட்சி நமக்கும் உலகுக்கும் ஒரு சேதி சொல்கிறது. பெண்களிடம் தவறாக நடப்பவர்களிடம் எத்தனை கடுமை காட்டவேண்டும் என்ற சமுதாயக் கருத்தை இப்படம் சொல்வதாக, இதுபற்றி அங்கலாய்த்த சிலருக்கு நான் சொல்லிவிடுகிறேன். பாகிஸ்தானில் மிகப் பெரிய வெற்றி பெற்றிருக்கும் இப்படத்தில் இக்காட்சியின்போது பாகிஸ்தானியப் பெண்கள் எவ்வாறு உணர்வார்கள் என்ற ஆவல் எழுகிறது. முகலாயப் பண்பாட்டைக் காட்சிப்படுத்திய சிந்துபாத் படங்களைப் போலல்லாமல் உண்மைக்கு வெகு அருகில் நம் பழம்பண்பாட்டை இந்தப் படம் உலகின் ஊகத்துக்கு வலுவாக விடுகிறது.

நாம் சிலாகிக்கும் இந்த இந்துத்தன்மை வேறு சிலரால் எதிர்மறையாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. இது ஓர் இந்துப் படம் என்பதாகக் குற்றச்சாட்டாகச் சொல்கிறார்கள். அதனால் இந்தப் படத்தின் இந்துத் தன்மை மறைக்கப்படுகிற சாத்தியக்கூறு இருக்கிறது. ஆனால் அது தேவையே இல்லை. இது உரக்கச் சொல்லவேண்டிய ஒரு விஷயம். இந்தப் படம் எப்படி திரைப்படம் எடுக்க வேண்டும் என்ற அர்ப்பணிப்பை வெற்றிப் படம் எடுக்க விரும்புபவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கிறது. பிரம்மாண்டத் திரைப்படம் எடுக்க இயலும், இந்தியாவின், அதுவும் தென்னிந்தியாவின் வல்லமையை மட்டுமல்ல; தென்னிந்தியாவின் பண்டைக் கலாசாரம் சமரசமில்லாத கற்பனையில் சொல்லப்படுமானால் அது இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகெங்கும் செல்லுபடியாகிற சரக்கு என்பதையும் இப்படம் சொல்லிக் கொடுக்கிறது. இப்படம் பார்க்கும்போது உலகம் இந்திய நாட்டின் ஒரு சித்தரிப்பைத் தூலமாகப் பார்க்கிறது. இந்துவின் பொலிவான ஒரு தோற்றம் இவ்வாறு சரியாகக் காட்டப்படும்போது அத்தோற்றத்தின் ஒரு கசிவு உலகில் ஊடுருவும் வல்லமை தெரிகிறது.

இப்படம் பார்க்கும் அனுபவம் ஓர் இந்திய அனுபவமாக இருக்கிறது. இருக்கப் போகிறது. உலகத்தாருக்கு மட்டுமல்ல, இந்தியர்களுக்கும் கூட.
 

உதவிய செய்திகள்:

1)   Baahubali: An Epic For The Right Times –
  http://www.huffingtonpost.in/open-magazine/baahubali-an-epic-for-the_b_7911646.html

2) பாகுபலி திரைப்படத்தால் இந்து – முஸ்லிம் மோதல் ஏன்?
  http://www.bbc.com/tamil/global-39867454

3) I am going to watch Bahubali-2 because it is annoying some annoying people –
  http://www.opindia.com/2017/05/i-am-going-to-watch-bahubali-2-because-it-is-annoying-some-annoying-people/

4) A Kshatriya superhero –
http://www.thehindu.com/opinion/op-ed/a-kshatriya-superhero/article18549852.ece?homepage=true