சென்னைக் கலகமும் சிப்பாய்க் கலகமும் | ஜெயராமன் ரகுநாதன்

சிப்பாய்க்கலகம் சென்னையைத் தொடவே இல்லை என்பதை சுஜாதாவுக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன்!”

சிப்பாய்க்கலகம் சென்னையைத் தொடவில்லை என்பது என் இரண்டாவது மகனுக்குக்கூடத் தெரியும்!”

சாண்டில்யனின் வார்த்தைகளுக்கு சுஜாதாவின் பதில் எழுபதுகளில் ஒரு சின்ன சலசலப்பை உண்டாக்கிய கதை இப்போது வேண்டாம். ஆனால் மேற்சொன்ன சிப்பாய்க்கலகம் சென்னையைத் தொட்டதா இல்லையா என்பது கிடக்கட்டும். இந்தச் சென்னைக்கலகமே ஒரு சுவாரஸ்யமான சமாசாரம்தான்.

நாமெல்லாம் நன்கு அறிந்த 1857 சிப்பாய்க்கலகம் பெரும்பாலும் வடக்கு, மேற்குப் பகுதிகளில் நிகழ்ந்தது. அதன் சிற்சில தாக்கங்கள் மெட்ராசிலும் எதிரொலித்தது என்பதை மறுக்க முடியாது. ஆனால் இதற்கு ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, 1806ம் ஆண்டு இங்கே ஒருகச முசாநிகழ்ந்ததென்னவோ உண்மைதான்.

அப்போதைய மெட்ராஸ் ஆர்மியின் தலைமைக் கமாண்டராக இருந்த ஜெனெரல் சர் ஜான் கிராடாக் (General Sir John Craddock) செய்த காரியத்தினால் விளைந்தது வில்லங்கம். வேலூர்க்கோட்டையில் தன் சிப்பாய்களிடம் ஒரு ஆணையைப் போட்டார். இனி நெற்றியில் விபூதி குங்குமம் இடக்கூடாது, டர்பன் அணியக்கூடாது என்பதே அந்த ஆணை.
ஹிந்துப் படை வீரர்களோடு விட்டாரா? முஸ்லிம் சிப்பாய்களுக்கும் ஆணையிட்டார். தாடி மீசையை மழிக்கவேண்டும், மீசையை ட்ரிம் செய்துகொள்ளவும் வேண்டும், நிச்சயம் ரவுண்டு தொப்பி அணியவேண்டும்.
இவையெல்லாம் இருந்தால்தான் கிழக்கிந்திய கும்பினியின் படை வீரருக்கான அடையாளம் இருக்கும் என்று அவர் நம்பினார்.
கொதித்தெழுந்தனர் ஹிந்து முஸ்லிம் படைவீரர்கள். மதச்சின்னங்களை அழிப்பதோடு இல்லாமல் கிறிஸ்துவ முறைப்படி தொப்பியா!
இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்த இருவத்தோரு பேர் மெட்ராஸ் செயிண்ட் ஜார்ஜ் கோட்டைக்கு அனுப்பப்பட, இங்கே இரண்டு பேருக்கு 90 கசையடிகளும் மீதம் பத்தொன்பது பேருக்கு 50 கசையடிகளும் கொடுக்கப்பட்டன. அதோடு கும்பினியாரிடம் தண்டனிட்டு மன்னிப்பும் கேட்கவைக்கப்பட்டனர்.
இதெல்லாம் சகியாமல் சில படைவீரர்கள் 1806 மே மாதம் கலகம் செய்தனர். ஹிந்து முஸ்லிம் சிப்பாய்கள் 69வது ரெஜிமெண்ட்டைச் சேர்ந்த 14 ஆஃபீஸர்களையும் 115 சாதாரண ஐரோப்பியப் படை வீரர்களையும் கொன்று போட்டனர். முக்கால்வாசி வீரர்கள் பாரக்ஸில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போதே, கலகம் செய்தவர்கள் வேலை தீர்த்துவிட்டனர். தமிழ் வீரம், முதுகில் குத்தும் கோழைத்தனம், மறவர் குலமெல்லாம் அதிகம் பார்க்கவில்லை போலும். கொல்லப்பட்டவர்களில் வேலூர்க் கோட்டையின் கமாண்டர் ஜான் ஃபான்கோர்ட்டும் ஒருவர் (Colonel St. John Fancourt). கலகக்காரர்கள் பொழுது விடியும்போது வேலூர்க் கோட்டையைக் கைப்பற்றி மைசூர் சுல்தான் கொடியை ஏற்றி திப்புசுல்தானின் இரண்டாவது மகனான ஃபதே ஹைதரை (Fateh Hyder) ராஜாவாகப் பிரகடனம் செய்தனர்.

இதெல்லாம் ஒருநாள் கூத்துதான்.

மேஜர் கூப்ஸ் (Major Coops) என்னும் பிரிட்டிஷ் ஆஃபீசர் கோட்டையிலிருந்து தப்பி ஒரே ஓட்டமாக ஓடி ஆற்காட்டில் இருந்த பிரிட்டிஷ் பட்டாலியனில் விஷயத்தை விளக்கினான். ஒன்பதே மணி நேரத்தில் சர் ராபர்ட் ரோலோ கில்லெசெப்பி (Sir Rollo Gillespie) என்னும் கமாண்டரின் தலைமையில் சரசரவென வேலூர்க் கோட்டையை வந்தடைந்தனர். அடுத்து கில்லெசெப்பி செய்த விஷயம் பொன்னெழுத்தில் பொறிக்கப்படவேண்டிய ஜேம்ஸ் பாண்ட் வகை சாகசம்.


கோட்டையின் முக்கியக் கதவு கலகக்காரர்களால் காக்கப்பட்டுக்கிடக்க, இவர் உடும்பு கணக்காக சிலருடன் கோட்டை மதில் மேலேறித் தாக்குதலை ஆரம்பிக்க, சிறிது நேரத்தில் வந்துவிட்ட 69வது ரெஜிமெண்ட் குண்டு வைத்துக் கோட்டைக் கதவைப் பிளக்க, மெட்ராஸ் கேவல்ரியும் 19வது ரெஜிமெண்ட்டும் புகுந்து ரணகளம் செய்தார்கள். கலகக்காரர்கள் எதிர்த்து நிற்க முடியாதபடி அதிரடித் தாக்குதல். கண்ணில் பட்ட நூறு வீரர்களை ஆட்டு மந்தையாய் வெளியே இழுத்து வந்து அத்தனை பேரையும் விசாரணை ஏதுமின்றிச் சுட்டுத்தள்ளினார் கில்லெசெப்பி. மொத்தமாக 350 கலகக்காரர்கள் கொல்லப்பட, இன்னொரு 350 பேர் சிறைபிடிக்கப்பட்டார்கள்.

கில்லெசெப்பி அப்போது சொன்னார், “இன்னும் ஐந்து நிமிடம் தாமதித்திருந்தால் இந்தியாவின் பிரிட்டிஷ் சரித்திரமே மாறியிருக்கும்!”
கலகம் முறியடிக்கப்பட்ட பின்னால் விசாரணை ஒன்று நிகழ்ந்தது. அதில் அளிக்கப்பட்ட தீர்ப்பின்படி, ஆறு கலகக்காரர்கள் பீரங்கி முன் நிற்கவைக்கப்பட்டு வெடித்துச்சிதறடிக்கப்பட்டனர். ஐந்து பேர் ஒரு துப்பாக்கி ஸ்குவாடினால் சுடப்பட, இன்னும் எட்டு பேர் தூக்கிலிடப்பட, அதிர்ஷ்டம் வாய்ந்த கடைசி ஐந்து பேர் நாடு கடத்தப்பட்டனர். கலகத்தால் சுதாரித்துக்கொண்ட கும்பினி மூன்று மெட்ராஸ் ரெஜிமெண்ட்டையும் கலைத்துப்போட்டது. இந்தக் களேபரத்துக்கு ஆரம்பமான உடை விவகாரத்தைத் தொடங்கி வைத்த ஆஃபிசர்களை இங்கிலாந்து மறுபடி அழைத்துக்கொண்டது. வேலூர்க் கோட்டையில் சுகமாகவே சிறைவாசம் செய்துகொண்டிருந்த திப்புசுல்தான் வாரிசுகள் கல்கத்தாவுக்கு மாற்றப்பட்டுவிட்டனர்.

இந்தக் கலகக் கூத்தினால் நன்றாகச் செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்த மெட்ராஸ் கவர்னர் லார்ட் வில்லியம் பெண்டிங்க் (சென்னையின் இன்றைய சிங்காரவேலர் மாளிகையின் முன்னோடியான பெண்டிங்க் பில்டிங்கின் பேர் கொண்டவர்) இங்கிலாந்துக்கு வாபஸ் அழைக்கப்பட்டுவிட்டார்.
இந்த மெட்ராஸ் கலகத்தைப் பற்றிய நேரடிச்செய்தி நமக்குக் கிடைக்க உதவியது லேடி ஃபான்கோர்ட் (Lady Fancourt) எழுதிய டயரிக் குறிப்புகள்தான். இந்தக் கலகத்தை நேரில் கண்டவர். தன் குழந்தைகளுடன் தப்பிய இவரின் கணவர்தான் கலகக்காரர்களால் கொல்லப்பட்ட வேலூர்க் கொட்டையின் கமாண்டர் ஜான் ஃபான்கோர்ட்!

மெட்ராசுக்கு அருகில் நடந்த இந்தக் கலகத்துக்கும், பின்னாளில் சுமார் ஐம்பது வருடங்களுக்குப்பிறகு, அதாவது சுதந்திரப் போராட்டத்தின் முதல் வித்து என்று பெயர் பெற்ற, 1857ம் ஆண்டு மே மாதம் 31ம் தேதி பாரக்பூரில் முதலில் ஆரம்பித்த சிப்பாய்க் கலகத்துக்கும் சில ஒற்றுமைகள் இருக்கின்றன. 1857 சிப்பாய்க்கலகம், வேலூர் அளவுக்குச் சின்னதில்லை, பெரிய அளவில் நடந்த புரட்சி. இதில் புரட்சியாளர்கள் பஹதுர் ஷா சஃபரை இந்தியாவின் சக்கரவர்த்தி என்று சொல்லி, முகலாய ஆட்சி மீண்டும் மலர்ந்துவிட்டது என்று பிரகடனம் செய்தார்கள். நம் வேலூர் ஆசாமிகளும் திப்புவின் இரண்டாவது மகனை அரசராக ஆக்கினார்கள். மதப்பழக்கங்களைச் சீண்டிய விதத்திலேயே இரண்டு கலகமும் தொடங்கின.

இந்தச் சிப்பாய்க் கலகத்தின் விளைவால் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் கவன்மெண்ட் ஆஃப் இந்தியா சட்டம் 1858 இயற்றி இந்தியாவின் அரசுரிமையை முழுவதுமாக மகாராணியின் ஆட்சிக்குக்கீழ் கொண்டு வந்தவிட்டது. ஒரு நல்ல நாள் நல்ல முகூர்த்தத்தில் கிழக்கிந்திய கம்பெனியை இழுத்து மூடச்சொல்லி உத்தரவும் ஆகியது.
இங்கேயும், அந்தக் கலகத்தின் தாக்கத்தில் சில சில்மிஷங்களும் அடக்குமுறைகளும் நடந்தன என்கிறது மெட்ராசின் சரித்திரம்.
1857ம் ஆண்டே ஹைதராபாத்தின் அரண்மனை, சையது ஹுசைன் என்னும் ஆசாமியை நகரி, காளஹஸ்தி, வெங்கடகிரி சமஸ்தானங்களுக்கு அனுப்பி பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராகக் கலகம் செய்யத் தூண்டியது. ஹுசைன் அதோடு நில்லாமல் வட ஆற்காடு, சித்தூரில் எல்லாம் கலகத்தைத் தூண்டிவிட்டுக்கொண்டே போனார். இங்கே திருவல்லிக்கேணியில் ஷாஹிதி மஹால் என்னும் ஆற்காடு மன்னரின் அரண்மனையில் முஸ்லிம் அன்பர்கள் கூட்டம் கூடி அவரை ஹைத்ராபாத் நிஜாமுடன் சேர்ந்து கலகம் செய்யுமாறு வற்புறுத்தினார்கள். சய்யது ஹாமிட் ஜெல்லா என்னும் திருவல்லிக்கேணி வாசி ஒருவர் இந்தியப்படை வீரர்களைத் தூண்டி விடும்படியான பிட் நோட்டிசெல்லாம் விநியோகித்து மாட்டிக்கொண்டு ஏழு ஆண்டுகள் சிறைக்குப்போன கதையும் உண்டு. சேலம், கோயமுத்தூர் மலபாரிலெல்லாம்கூடச் சின்னச்சின்ன கலகம் ஏற்படத் தூண்டுதல்கள் நிகழ்ந்தாலும் அவையெல்லாம் வெகு சுலபமாக அடக்கப்பட்டன.
இதுபோல மீண்டும் நிகழ்ந்தால் என்ன செய்வது என்று யோசித்த பிரிட்டிஷார் The Corps of Madras Volunteer Guards என்னும் அமைப்பை உருவாக்கி (ஜூலை 2, 1857) அதில் 100 குதிரைப்படை 700 தரைப்படை வீர்ர்களை நியமித்து மெட்ராசைச் சுற்றி ரோந்து வர ஆரம்பித்தனர். இந்த அமைப்பு தொடர்ந்து, பின்னாளில், கூட்டம் கூடும் இடங்களில் சட்டம் ஒழுங்கைக் கட்டுப்படுத்தவும் உதவியது.

மெட்ராசில் உள்ள பிரிட்டிஷார் ஒன்று கூடி, கலகம் தங்களைப் பாதிக்காதவாறு காத்துவிட்டதற்கு நன்றி தெரிவிப்பதற்காக, காசு போட்டு மெமோரியல் ஹால் ஒன்றைக் கட்டினார்கள். கர்னல் ஜார்ஜ் வின்ஸ்காம் என்பவரால் வடிவமைக்கப்பட்டு கர்னல் ஹார்ஸ்லி என்பவரால் அருமையாகக் கட்டப்பட்ட அந்த இடம்தான் இன்றும் நம் பார்க் டவுனில் கம்பீரமாக நின்றுகொண்டிருக்கிறது.

சுஜாதாவும் சரி சாண்டில்யனும் சரி, சிப்பாய்க்கலகம் சென்னையைத் தொடவே இல்லை என்று சொன்னதை முழுக்க சரி என்று சொல்லமுடியாது, வேண்டுமானால் ஏறக்குறைய சரி என்று சொல்லலாம்.
முக்கியக்குறிப்பு: 1857ன்  மகத்தான விடுதலை எழுச்சியை சிப்பாய்க் கலகம் என்று ஆங்கிலேயர் அழைத்தனர்.  ஆனால் வீரசாவர்க்கர் வெளியாவதற்கு முன்பே பிரிட்டிஷ் அரசால் தடைசெய்யப் பட்ட தனது நூலில்  முதல் சுதந்திரப் போர் என்றே அதனை அடையாளப் படுத்தினார். அந்த நூல் நாடு முழுவதும் தேசபக்தர்களிடையே பெரும் உத்வேகத்தை உருவாக்கியது  (தமிழில் ‘எரிமலை’ என்ற பெயரில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது).  தற்போதைய இந்திய வரலாற்று நூல்கள் அனைத்திலும்  முதல் சுதந்திரப் போர் (First War of Independence) என்ற சொல்லாட்சியே பயன்படுத்தப் படுகிறது.

ஆதாரக் குறிப்புகள்:
1.     Championing Enterprise by V Sriram
2.     Madras and the 1858 Revolt by S Muthiah




நாகர் தலைவன் ராமனும் பார்ப்பன ராவணனும் | அரவிந்தன் நீலகண்டன்


அண்மையில் பா.ரஞ்சித் இயக்கத்தில் ரஜினிகாந்த் என்பவர் நடித்தகாலாஎனும் திரைப்படம் வெளியாகியது. இத்திரைப்படத்தை இக்கட்டுரையாளன் பார்க்கவில்லை. பார்க்கப் போவதும் இல்லை. ஆனால் இத்திரைப்படம் ராமன் நல்லவன் அல்ல என்றும் ராவணன் நல்லவன் என்பதுமான இரட்டையை முன்வைக்கிறது.

இது ஒன்றும் புதிதல்ல. ராமனைக் கீழ்மைப்படுத்தி ராவணனை நல்லவனாகவும் சூழ்ச்சியால் வீழ்த்தப்பட்டவனாகவும் சொல்லும் கதையாடல், காலனியமதமாற்ற சமூகவியல் உக்திகளில் ஒன்றாக தமிழகத்தில் விதைக்கப்பட்டது. எம்.ஆர்.ராதா என்கிற மூன்றாம்தரநகைச்சுவைநடிகர் நடத்தியகீமாயணம்என்கிற நாடகம் இந்தக் கருத்தை அபத்தமான மலினச்சுவை நாடகங்கள் மூலம் மக்களிடையே பரப்பியது. அப்போது முதலமைச்சராக இருந்த காமராஜர் இதனால் மனம் புண்பட்டார். இந்த நாடகம் ஆபாசமான வெறுப்புப் பிரசாரம் என அவர் கருதியதால் அதைத் தடை செய்ய, ’நாடகம் நடத்துவது குறித்த சட்டத்தில்கடுமையான சட்டத் திருத்தம் கொண்டுவரவும் அவர் தயங்கவில்லை.

ராமாயணத்தை இனரீதியிலான காவியமாகப் பார்க்கும் பார்வையை பிரிட்டிஷார் மிக அக்கறையுடன் படித்த தமிழர்களிடம் தூவி வந்தார்கள். குறிப்பாக பிராம்மண சாதிகளை சாராத தமிழர்களிடம் அவர்கள் இப்பிரசாரத்தைச் செய்து வந்தார்கள்.

இதற்கெல்லாம் முன்னரே இங்கு ராவணன் குறித்த ஒரு தெளிவான பார்வை இருந்தது. ராவணன் சிறந்த சிவ பக்தன். அவன் வீணை இசையில் வல்லவனும் கூட. ராவணன் குறித்துக் கொடுக்கப்படும் சித்திரமானது முக்கியமானது. இன்றைக்கும் சிவ பூஜைகளில் ராவணனுக்கு ஒரு பகுதி பலன் அளிக்கப்பட வேண்டுமென்கிற மரபு சிவன் கோவில்களில் உண்டு.
நன்மைதீமை ஆகியவற்றின் போராட்டத்தில் ஒரு மனிதனை அல்லது ஒரு இனக்குழுவை தீமையின் ஒட்டுமொத்த வடிவமாகக் காட்டும் தன்மை நம் காவிய மரபிலோ அல்லது பொது கலாசாரத்திலேயோ இல்லை. இந்துத்துவத்தின் அடிப்படையான தன்மை இது. எனவேதான் ஜிகாதி பயங்கரவாதத்தையும் வஹாபிய இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதப் பரவலையும் எதிர்க்கும் இந்துத்துவர்கள், மேற்கத்திய வலதுசாரிகள் போல ஒட்டுமொத்த இஸ்லாமிய சமுதாயத்தை எதிர்மறையாகச் சித்தரிக்காமல் எப்போதும் டாக்டர் அப்துல் கலாம், ஷாகீத் அஷ்ரப்துல்லா கான், இசை ஞானி பிஸ்மில்லா கான் ஆகியவர்களை அதன் மறுபக்கமாக, இஸ்லாமியருக்கு மட்டுமன்றி ஒட்டுமொத்த இந்திய சமுதாயத்துக்கும் மாதிரியாக, முன்னிறுத்துவதைக் காண முடியும். இதையே நாம் ராவணன், துரியோதனன், கர்ணன் ஆகிய எதிர்மறை நாயகர்களைக் காட்டும் போக்கிலும் காண முடிகிறது. அவர்களிடமும் நல்ல குணங்கள் இருந்தன. தம்மளவில் அவர்கள் மிகச்சிறப்பான பெரிய ஆளுமைகளும் கூட. அப்பெரும் ஆளுமைத்தன்மையே அவர்களின் வீழ்ச்சியின் பெரும் சோகத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுவதாகவும் அமைகிறது. இது காவிய உக்தி மட்டுமல்ல, பெரும்பாலான யதார்த்தச் சூழல்களிலும் சோகமான உண்மை. பெரும் ஆளுமைகளின் வீழ்ச்சிகள்தான் காவியங்களின் கருவுக்கு ஆழம் சேர்ப்பவை. நம் போன்ற சாதாரணர்களுக்கு முக்கியமான பாடம் அளிப்பவை. ‘எவ்வளவு பெரிய ராவணனே பெண்ணை அவள் விருப்பத்துக்கு எதிராகத் தூக்கி வந்து சிறைப்படுத்திய ஒரு குற்றத்தால் வீழ்ந்தானே…’ எனும் பேச்சை இன்றைக்கும் சர்வ சாதாரணமாகக் கடைத்தெருக்களில் கேட்க முடியும். இந்தக் கடைத்தெருப் பேச்சில் இருக்கும் சுய கலாசாரப் புரிதல்கூட இல்லாத கலாசார அறிவின்மையைக் கல்லூரிப் பேராசிரியர்களிடம் உருவாக்கியதில்தான் இருக்கிறது காலனிய உக்தியின் வெற்றி.

விஷயத்துக்கு வருவோம்.


ராமன் ஆரிய வந்தேறிகளின் தலைவன். ராவணனோ திராவிடன். இதில் நவஅம்பேத்கரியவாதிகள் இன்னொரு அதிரடியையும் சேர்ப்பார்கள். திராவிடர்கள் நாகர்கள். யார் சொன்னார்கள்? பாபா சாகேப் அம்பேத்கரே கூறியிருக்கிறார்.

பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் மிக முக்கியமான வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர். ஆரிய படையெடுப்பு இனவாதக் கோட்பாடுகளை எதிர்த்தவர். வலிமையான ஆதாரங்களுடன் அவற்றை உடைத்தெறிந்தவர். ஆனால் அன்றைக்கு ஆசாரவாதிகளை எதிர்க்க அவருக்கு ஒரு வலுவான பாரதிய மாற்று தேவைப்பட்டது. எனவே அவர் வைதிகப் பண்பாட்டின் சமூக தேக்கநிலைக்கு எதிரான ஒரு தரப்பாக நாகர்பௌத்தர் என்கிற ஒன்றை உருவாக்கினார்.

சமூகத் தேக்கநிலை என்பதைப் பிறப்படிப்படையிலான வர்ண முறையின் இறுக்கம் என்றும் அதில் சடங்கு ரீதியாக பிராம்மணர்களின் மேலாதிக்கம் எனவும் கருதலாம். நாகர்கள் இந்தச் சடங்கு ரீதியிலான சமுதாயத்தின் வெளியே இருப்பவர்கள். இதற்கு எதிர்த் தரப்பாக அவர் புத்தரையும் புத்தரது தம்மத்தையும் நிலை நிறுத்தினார். என்ற போதிலும் ஒட்டுமொத்தமாகச் சமுதாயத் தேக்கநிலை என்பது இப்படிப்பட்ட குழு அடையாளங்களைத் தாண்டியது என்பதில் அவர் தெளிவாக இருந்தார். அதில் இனம் சார்ந்த அடையாளப்படுத்துதலை அவர் தவிர்த்தார்: ‘பிராம்மணன் ஆரியன் என்றால் தீண்டப்படத்தகாதவன் (என அடையாளப்படுத்தப்பட்டவனும்) ஆரியனே; பிராம்மணன் திராவிடன் என்றால் தீண்டப்படத்தகாதவன் (என அடையாளப்படுத்தப்பட்டவனும்) திராவிடனே; பிராம்மணன் நாகர் என்றால் தீண்டப்படத்தகாதவன் (என அடையாளப்படுத்தப்பட்டவனும்) நாகரே.
இருப்பினும் ஆரியர் வேறு நாகர் (=திராவிடர்) வேறு எனும் இரட்டை அம்பேத்கரால் முன்வைக்கப்பட்டது. இதே கோட்பாட்டை அம்பேத்கர் ஏற்கெனவே நிராகரித்திருந்தார் என்றபோதிலும் இதை அவர் ஒரு வித பண்பாட்டுப் போராக அணுகினார் எனக் கருத இடமிருக்கிறது. ஆகவே பா.ரஞ்சித் போன்றவர்கள் திராவிட நாகர் ராவணன்ஆரிய ராமன் என்கிற இரட்டைக்குள் விழுவதில் ஆச்சரியமில்லை.

இந்நிலையில் நாகர் என்பவர் யார்? அவர்களுக்கும் ராமனுக்கும் ராவணனுக்கும் கூடவே பௌத்தத்துக்குமான உறவு எப்படிப்பட்டது என்பதை அறிந்து கொள்வது முக்கியமான ஒன்றாக அமையும்.

ராமனின் முன்னோர்களில் ஒருவன் புருகுச்சன். பவுநேயர் எனப்படும் கந்தர்வர்களால் நாகர்கள் கொடுமைப்படுத்தப்பட்டனர். அப்போது அவர்கள் மகா விஷ்ணுவிடம் சென்று தம்மை பாதுகாக்கும்படி கோரினர். அவர் தாம் சூரிய வம்சத்தில் மாந்தாதா எனும் அரசனின் மைந்தனான புருகுச்சன் என்பவனிடம் தாம் ஆவேசித்து நாகர்களை பாதுகாப்பதாகக் கூறினார். புருகுச்சன் நாகர்களுடன் இணைந்து போர் புரிந்து அவர்களை கந்தவர்களின் கொடுங்கோன்மையிலிருந்து விடுவித்தான். நாகர்கள் தம் இளவரசியான நர்மதையை புருகுச்சனுக்கு மணம் செய்தனர். இந்த நிகழ்ச்சிகளைப் பாராயணம் செய்வோருக்கு நாகங்களால் எவ்வித தீங்கும் நேராது என்றும் வரம் அளித்தனர். இந்த நாக இளவரசிக்கும் சூரிய குல மன்னனுக்குமான வழித்தோன்றல்களிலேயே ராமர் தோன்றினார்.
ராவணனுக்கும் நாகர்களுக்கும் கடுமையான விரோதம் இருந்தது என்பதையும் ராமாயணம் குறிப்பிடுகிறது. நாகர்களின் பெரும் நகரமான போகவதி மீது படையெடுத்து அதை சூறையாடினான் ராவணன். அத்துடன் நாகர்களின் இளவரசனான தட்சகனின் மனைவியையும் கவர்ந்து கொண்டான். நாகர்களின் பிதாமகப் பேரரசனான வாசுகியை விரட்டியடித்தான். மேலும் ராமரின் முன்னோர் மட்டுமல்ல, ராமரின் குமரனான குசன் நாக இளவரசியான குமுதவதியை மணந்தான் என்றும் அறிகிறோம்.

இவற்றையெல்லாம் வைத்துப் பார்க்கும்போது ராவணன் நாகர்களின் எதிரி என்பதும் ராமரோ நாகர் மக்களின் நண்பனாகவே விளங்கினார் என்பதும் தெளிவாகும்.

இது ஒருபுறமிருக்க நாகர்களுக்கும் பௌத்தத்துக்குமான உறவு எப்படி இருந்தது என்பதையும் பார்க்கலாம்.

பௌத்தம் அதன் தொடக்கத்தில் நாகர்களை மிகவும் கீழாகப் பார்த்தது. பாலி மொழியில் உள்ள விநய நூல்களில் ஒன்றான மகாவக்கோ (மகாவர்க்க) நூலின்படி புத்தர் பெருமான் கருணையின் வடிவமாகவே இருந்தாலும் கூட நாகர்களுக்கு சங்கத்தில் இணைந்து கொள்ள அனுமதி மறுத்துவிடுகிறார். அவர்களால் தம்மத்தை உணரமுடியாது என்பதே காரணமாம். அவரிடம் ஞானம் பெற வந்த நாகனிடம் பகவான் புத்தர் அவர்களுக்கு இந்த உடலில் தம்மத்தை உணர முடியாது என்று சொல்கிறார். ஆனால், ஒரு நாகன் குறிப்பிட்ட நாட்களில் தொடர்ந்து உபவாசம் இருந்து வர வேண்டும்; அப்படிப்பட்ட நாகன் இறந்த பின்னர் மறு ஜென்மத்தில் உயர்ந்த பிறப்பை அடைந்து அதன் பிறகு சங்கத்தில் இணைந்து தம்மத்தை அறிந்து கொள்ளலாம் என்கிறார் புத்த பகவான். புத்தரை மாரன் தாக்கியபோது அவருக்குக் குடை விரித்துக் காத்தவன் நாக அரசனான முசலிந்தன் என்பான் என்ற போதிலும் நாகர்களுக்கு பௌத்த சங்கத்தில் இடம் கொடுக்கக் கூடாது என்பதில் சாக்கியமுனியான புத்த பகவான் கடுமையாகவே இருந்திருக்கிறார். அந்த நாகன் சென்ற பிறகு புத்த பெருமான் தம் சீடர்களிடம் விளக்கினார். ‘நாகர்கள் மனித வடிவத்தில் இருப்பது ஒருவித கண்கட்டு வித்தையன்றி வேறல்ல. தமக்கு எவ்வித ஆபத்தும் இல்லை என நிச்சயமாக தெரியும் போது கலவையின் போதும் அவர்கள் மீண்டும் தங்கள் சுயவடிவில் மாறிவிடுவார்கள். எனவே பௌத்த துறவிகள் கவனமாக இருக்க வேண்டும்என்று எச்சரிக்கையும் செய்தார்.
இப்பார்வையில் நாகர்கள் புத்த பெருமானின் எதிரிகள் அல்ல. ஆனால் அவர்கள் பௌத்த தம்மத்தை அறிந்து கொள்ளவோ அல்லது சங்கத்தில் இணையவோ தகுதி அற்றவர்கள். எனவே அவர்கள் பௌத்தத்தின் விளிம்பு நிலைகளில் ஏக்கத்துடன் சேவைகளைச் செய்து மறு ஜென்மங்களில் பௌத்தராக மாறி உய்வெய்தலாம்.

இப்பார்வைக்கு வரலாற்றுச் சான்று இருப்பதாக சீன யாத்திரீகரான ஹுயூன் ஸ்வாங் கூறுகிறார். ராமகிராமம் எனும் இடத்தில் உள்ள ஏரி ஒன்றின் அருகில் ஒரு ஸ்தூபி உண்டு. இந்த ஸ்தூபியில் புத்தரின் புனித நினைவுப் பொருள் இருந்தது. அசோக சக்கரவர்த்தி அந்த ஸ்தூபியிலிருந்து அதை எடுத்து அதற்குத் தன் இடத்தில் ஒரு பெரிய ஸ்தூபி கட்ட வேண்டுமென்று விரும்பினார். அப்படி அவர் அதை அகற்றப் போனபோது ஏரியிலிருந்து வெளிப்பட்ட நாகர்கள் அதைத் தடுத்தனர். அப்போது நாகர்கள் அசோகனிடம் உரையாடினர். தாம் செய்த பாவ வினைகளால் தாம் நாகர்களாகப் பிறந்துவிட்டதாகவும் இப்போது இந்த ஸ்தூபியைப் பாதுகாக்கும் திருப்பணியைச் செய்வதால் தம் வினைகள் நீங்கி மறு ஜென்மத்தில் நற்பிறப்பு அடைவதே அவர்கள் வாழ்க்கை நோக்கம் என்றும் கூறினர். எனவே அந்த ஸ்தூபியில் இருக்கும் புனிதப் பொருளை எடுக்காதிருக்கும் படி அசோகரிடம் கூறினர். அசோகர் அதை ஏற்றுக்கொண்டு அந்த ஸ்தூபியை மேலும் நன்றாகக் கட்டி அங்கே இந்த நிகழ்ச்சியைக் கூறும் ஒரு கல்வெட்டையும் பொறித்தார் எனக் கூறுகிறார் ஏழாம் நூற்றாண்டின் சீன யாத்திரீகர்.

மெதுவாக நாகர்களையும் தம்மத்துக்குள்ளும் சங்கத்துக்குள்ளும் கொண்டு வர பௌத்தம் முடிவு செய்தது. புலனின்பங்களில் வீழ்ந்து கிடக்கும் நாக அரசனை இந்திரன் மிரட்ட அவன் சாக்கிய முனியின் தம்மத்தை ஏற்கும் காட்சி அமராவதி நாகார்ஜுன குண்டாவில் காணக்கிடைக்கிறது.
நாகர்களைச் சிறப்பாகக் காட்டும் காவியம் என்னும் முறையில் ஹர்ஷ சக்ரவர்த்தி எழுதிய நாகானந்தா முக்கியமானது. சமஸ்கிருத மொழியில் எழுதப்பட்ட காவியம். கருடனுக்கும் நாகர்களுக்குமான பகை வித்தியாதர இளவரசனான ஜுமுதவாகனனால் தீர்கிறது. ஜீமுதவாகனன் போதிசத்வர்களில் ஒருவன் கருடர்களுக்கும் நாகர்களுக்குமான பகையைத் தீர்க்க தன்னையே அளித்தவன் என்பது ஜாதகக் கதைகளில் வருவது. பௌத்தம் நாகர்களை நேர்மறையாகக் காட்ட ஆரம்பித்த நிலையில் எழுந்த ஜாதகக் கதை இது. இதையே காவியக் கருவாக்கியுள்ள ஹர்ஷர் இதனை வேதபௌத்த தர்மதம்ம இணைப்புக்குப் பயன்படுத்துகிறார். இங்கு நாகர்களை ஹர்ஷர் சிவ பக்தர்களாகக் காட்டுகிறார். இது வரலாற்றிலும் உண்மையான ஒரு விஷயம் என்பதற்குச் சான்றுகள் உள்ளன. பின்னர் காவியமெங்கும் வேத தர்மத்தின் தெய்வங்களையே காவிய மாந்தர் வணங்குகின்றனர். இறுதியில் கருடனுக்குத் தன்னையே பலியாகத் தரும் வித்யாதர இளவரசன், அவனுக்காக உயிர் விடும் அவன் காதலி, அவன் குடும்பத்தினர் ஆகியோருக்கு கௌரியே ஆசிர்வாதம் அளிக்கிறாள்.

இவை அனைத்தையும் ஒருமித்துப் பார்க்கும்போது நாகர்பௌத்தர்பூர்வகுடி என்கிற கதையாடல் எப்படி இந்தியப் பண்பாடு காட்டும் வரலாற்று கலாசார யதார்த்தத்திலிருந்து விலகி உருவாக்கப்பட்ட காலனியக் கட்டுக்கதை என்பது புரியும். இந்தப் போலியான காலனியக் கட்டமைப்பு இருமையைத் தாண்டி நாகர்களை நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.


வலம் ஜூலை 2018 இதழ் – முழுமையான படைப்புகள்


வலம் ஜூலை 2018 இதழின் படைப்புகளை இங்கே வாசிக்கலாம்.

அஞ்சலி: பி.ஆர்.ஹரன் | அரவிந்தன் நீலகண்டன்

காவியக் கண்ணப்பர் | ஜடாயு

டிஎன்ஏ சாட்சியங்கள் | ரஞ்சனி நாராயணன்

ஸ்ரீ -கணேசன் ஜியுடன் ஒரு நேர்காணல் | அபாகி

பூணூலில் தூக்கு மாட்டிக் கொள்ளும் திராவிட இனவெறி | பி.ஆர்.ஹரன்

மேலை அல்லது கல்யாணி சாளுக்கியர் சிற்ப ஆலயக் கலை எழில் வரலாறு | அரவக்கோன்

கார்ட்டூன் பக்கம் – ஆர்.ஜி

சில பயணங்கள் சில பதிவுகள் – 10 | சுப்பு

காலா: கலையற்ற கற்பனை | அனீஷ் கிருஷ்ணன் நாயர்


காலா: கலையற்ற கற்பனை | அனீஷ் கிருஷ்ணன் நாயர்


காலா திரைப்படம் தொடர்பான அனைத்து விவாதங்களும் முதலில் எழுப்பப்படும் கேள்வி ஒரு திரைப்படத்திற்கு முக்கியத்துவம் தந்து விவாதிக்க வேண்டுமா என்பதுதான். ஒரு திரைப்படம், அதுவும் வெகுஜனங்களிடையே தாக்கத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் எடுக்கப்பட்ட திரைப்படத்தை நாம் ஒரு பரப்புரை ஆயுதமாகத்தான் கருதவேண்டும். எனவே அதனைக் குறித்து விவாதிப்பதும், அதன் பரப்புரை அம்சங்களைக் கட்டுடைப்பதும் அவசியமானதாகும்.
காலா திரைப்படம் குறித்து விவாதிக்கும்போது அத்திரைப்படம் கட்டி எழுப்ப முயலும் மதம், சித்தாந்தம் மற்றும் அரசியல் சார்ந்த பரப்புரைகளை / சித்திரங்களைக் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டியுள்ளது.
காலாவும் மதமும்:
தனிப்பட்ட வாழ்வில் பெரும் ஆன்மிகவாதியாகத் தன்னை முன்னிறுத்தும் ரஜினிகாந்த் எப்படி இந்தத் திரைப்படத்தில் நடித்தார் என்பதே பலருக்கும் இருக்கும் கேள்வி. நாத்திகமோ, ஹிந்து மதத்தின் மீதான விமர்சனமோ ஒரு பிரச்சினை அல்ல. இந்தியாவில் ஹிந்து மதத்தில் நாத்திகம் என்பதை பொருட்படுத்தத்தக்க ஒரு எதிர்தரப்பாக ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக கருதி வந்துள்ளோம். காலாவில் வரும் மதம் சார்ந்த கருத்துகளில் பிரச்சினை என்னவென்றால் அது தமிழகத்தில் மட்டும் காணப்படும் தக்கையான ஹிந்து வெறுப்பு நாத்திகம் என்பதுதான். படத்தில் ரஜினி அதாவது காலாகடவுள் நம்பிக்கையற்றவராக காண்பிக்கப்படவில்லை. ஹிந்துமத நம்பிக்கையற்றவராகத்தான் காட்டப்படுகிறார். முதலில் வரும் பாடல் காட்சியில் ரஜினி நமாஸ் செய்வது தெளிவாகக் காட்டப்படுகிறது. அதேபோல் பின்னர் வில்லனிடம் பேசும்போதும் குதா…” என்று தொடங்கும் வசனத்தைக் கூறுகிறார். படத்தில் பல ஹிந்து கதாபாத்திரங்கள் கழுத்தில் இஸ்லாமியபாணி தாயத்தை அணிந்துள்ளனர். ரஞ்சித் முன்வைக்கும் போலி பகுத்தறிவுதான் படத்தை கேலிக்குரியதாக்குகிறது.

திரைப்படத்தில் எங்கெல்லாம் ஹிந்து மதத்தை சிறுமை செய்ய முடியுமோ அங்கெல்லாம் சிறுமை செய்துள்ளார். சில உதாரணங்களை பார்க்கலாம்.
1. படத்தில் வரும் எதிர்மறை கதாபாத்திரங்கள் அனைவரும் நெற்றியில் ஆஞ்சநேயர் குங்குமம் என்று தமிழகத்தில் அறியப்படும் செந்தூரத்தை அணிந்துள்ளனர். செந்தூரம் என்பது ஆஞ்சநேய பக்தர்கள் அணியும் சின்னம். அது ஹிந்து இயக்கத்தவர்கள் மட்டுமே அணியும் சின்னம் அல்ல. நெல்லையில் 90% ஹிந்துக்கள் நெற்றியில் இது இருக்கும். உபயம்: கெட்வெல் ஆஞ்சநேயர். ஆனால் இத்திரைப்படம் செந்தூரத்தை ஏதோ ரவுடிகளின் சின்னம் என்பதுபோல சித்தரித்துள்ளனர். இதே இடத்தில் இன்னொரு விஷயத்தையும் கவனிக்க வேண்டும். காலாவின் முன்னாள் காதலி நீங்கலாக அனைத்து இஸ்லாமிய கதாபாத்திரங்களும் இஸ்லாமிய சின்னங்களை அணிந்துள்ளனர். ஜீன்ஸ் அணிந்துள்ள இஸ்லாமிய யுவதி கூட தலையை ஹிஜாபால் மறைத்துள்ளார். ஒரு சின்னத்தைக் கேவலப்படுத்துதல் அதற்கெதிராக மற்றொரு சின்னத்தைப் புனிதப்படுத்துதல் என்னும் அற்ப பரப்பியல் விளையாட்டு இது. இரு சமூகங்களையும் பிரிக்கும் சூழ்ச்சி என்றுகூட கூறலாம்.
2. இதேபோல் வில்லன் தொடர்ந்து தனது தரப்பை நியாயப்படுத்த கீதையின் வசனங்களைச் சொல்கிறார். “கிருஷ்ணர் ஏற்கெனவே கூறினார்….”, “போரில் கிருஷ்ணன் செய்ததுதான்…” என்றெல்லாம் தனது தவறை நியாயப்படுத்துகிறார். ஏனைய புனித நூல்கள் போரைக் குறித்து சொன்னவற்றை வசனமாக்கும் துணிச்சல் யாருக்கும் இல்லை. இவ்வாறு வெறுப்பை வளர்க்க அவற்றைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதல்ல நம் கருத்து.
3. ‘ராவணகாவியம்’, ‘அசுரன் என்ற அழைப்பு ஆகியவற்றைக் காட்டி, இறுதிக் காட்சி வன்முறை வெறியாட்டத்தில் பின்னணியாக ராமகாதையின் வரிகளை ஓடவிட்டிருப்பது மற்றொரு கீழ்மை.
4. காலாவின் போராட்டத்தில் இஸ்லாமியர் கலந்துகொள்கிறார்கள். வெள்ளை உடை அணிந்த பெந்தகோஸ்தே ஊழியர்கள் கலந்து கொள்கிறார்கள். ஆனால் ஹிந்துக்கள், அர்ச்சகர்கள் யாரும் கலந்து கொள்ளவில்லை. ஹிந்து இயக்கங்கள் அதற்கு எதிராகவும் இருக்கின்றன. எதற்கு இத்தகைய ஒரு பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி?
5. ‘காலா என்னும் பெயரே வடமொழி மூலத்தைக் கொண்டது. வேதத்தில் அச்சொல் வருகிறது. ஸ்ரீராமனை காலாம்போதர… ’ என மந்திர நூல்கள் வர்ணிக்கின்றன. (அதாவது கார்மேகத்தின் வர்ணம் கொண்டவன் என்று.) இருப்பினும் இவை அனைத்தையும் ஹிந்து மதத்திற்கு எதிராகத் திருப்பி போலி பரப்புரை உரையாடல்களை உருவாக்குகிறார் இயக்குநர்.
6. ஆஞ்சநேயர் குங்குமத்தை மட்டும் அல்ல. ஆஞ்சநேயரையும் கீழ்மைப்படுத்தும் விதமான காட்சிகள் உண்டு. இறுதிக் காட்சிகளில் வரும் வில்லனின் உடல்மொழியையும் அந்தக் கதாபாத்திரம் பயன்படுத்தும் கதையை ஒத்த ஆயுதத்தையும் பார்த்தால் இது புரியும்.
7. வில்லனின் நிறுவனத்தின் பெயர் ‘Manu Builders’. இதற்கு நான் விளக்கவுரை தரவேண்டியது இல்லை.
8. அந்தண வெறுப்பு இல்லாமல் இருந்தால் எப்படி? ஆகவே வில்லனின் பெயரில் சித்பவன் அந்தணர் துணைப்பெயரான அய்யங்கர் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.
ஏன் ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தின் மீது இத்தனை காழ்ப்புணர்ச்சி? சரி, ஏனோ காழ்ப்புணர்ச்சி என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால் இதற்கு மாற்றாக இயக்குநர் எதை வைக்கிறார்?
. படம் முழுவதும் புத்தர் சிலைகள் வருகின்றன. இயக்குநருக்கும் அறிவுஜீவிகளுக்கும் தெரியாத விஷயம் என்னவென்றால் பௌத்தம் ஜாதி அமைப்பை ஏற்கிறது என்பதுதான். லஸிதி வஸ்தார சூத்திரத்தில் போதி சத்துவர் அந்தண/சத்ரிய உயர்குலத்தில்தான் பிறக்க முடியும் என்று தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. Y.Krishnan எழுதிய ‘Buddhism and the caste system’ என்னும் கட்டுரையை (Journal of the International Association of Buddhist studies vol.a. Number 1) வாசித்தால் தலை சுற்றும். வைதீக ஹிந்து மதப்பிரிவுகளில் இரு பிறப்பாளர் அல்லாதவர்களுக்கு மோக்ஷ உபாயமாக புராணங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. தொல் பௌத்தத்தில் அப்படியான வழிமுறை கூட இல்லை. திரு.அம்பேத்கருக்கு ஓரளவிற்கு இது தெரியும். அதனால்தான் அவர் ஒரு புது பௌத்த பிரிவை உருவாக்கினார். ‘நவயானா என்ற பெயரில் திரு.அம்பேத்கர் பௌத்தத்தின் ஆதாரக் கொள்கையான கர்மாவையும் மறுபிறப்பையும் நிராகரித்தார். (இவற்றை ஏற்றுக்கொண்டால் ஜாதியையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.) இவை இல்லாத ஒரு பௌத்தம் பௌத்த மதமே அல்ல என்பது செவ்வியல் பௌத்தர்கள் மற்றும் ஆய்வாளர்களின் கருத்து. இதைப்பற்றி எல்லாம் இயக்குநர் கவலைப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.
. இதைத் தவிர திரு.அம்பேத்கரின் உருவச்சிலையும், .வே.ரா.வின் உருவச்சிலையும் படம் முழுக்கக் காட்டப்படுகின்றன. இஸ்லாம் குறித்த திரு.அம்பேத்கரின் கருத்து என்ன, ஏன் அவர் இந்திய ராணுவத்தில் ஹிந்துக்கள் எண்ணிக்கை குறையக் கூடாது என்றார், இஸ்லாமிய அரசியலுக்கும் ஜனநாயக அமைப்பிற்கும் இடையேயான முரண் குறித்த திரு.அம்பேத்கரின் வாதம் முதலியவற்றை இயக்குநர் வசதியாக மறந்துவிட்டார்போல. (‘ஹிந்துத்துவ அம்பேத்கர் நூலை ஏனையோர் வாசிக்கலாம்.) பட்டியல் இனத்தவர் மற்றும் இஸ்லாமியர் குறித்த ஈ.வே.ரா.வின் கருத்தை நான் கூறவேண்டிய தேவை இல்லை.
காலாவின் குலதெய்வம் காலாச்சாமிதானே. எனவே ஹிந்துக்களின் சிறுதெய்வ வழிபாடு ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறதே என்ற கேள்வி எழும். இதிலும் ஒரு விஷமம் உண்டு. சமுத்திரக்கனி காலாச்சாமி பிரசாதம் என்று கூறி காலாவை கள் அருந்தச் செய்கிறார். பின்னர் காலாவின் மனைவியும் மகனும் கொல்லப்படும்போது காலாவே தான் கள்ளுண்டதனால்தான் அதனைத் தடுக்க முடியாமல் போனது என்கிறார். நுட்பமாகச் சொல்லப்படும் செய்தி என்ன? ஹிந்து மத எதிர்ப்பாளர்களும் மிஷனரிகளும் சிறு தெய்வ வழிபாட்டை முன்னெடுப்பதற்கு முக்கியமான காரணம் என்னவென்றால் சிறு தெய்வ வழிபாடுகளில் இத்தகைய விஷமங்களைச் செய்யலாம் என்பதுதான். மறைமுகமாக குறுதெய்வங்களை வழிபடுவதால் அபாயமே உண்டு என்பது அல்லவா படம் சொல்லும் செய்தி?
குழந்தைகளை போராட்டக்களத்திற்குக் கொண்டுவருவது என்னும் கண்டிக்கத்தக்க வழக்கம் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் ஐஐடி .வெ.ரா. வாசக வட்டம் பிரச்சினையில் தொடங்கியது. இதனை அப்போதே கவிஞர் தாமரை போன்றவர்கள் கூட கண்டித்தனர். இன்று இது அனைத்து சமூக விரோத சக்திகளும் பயன்படுத்தும் தந்திரமாக மாறியுள்ளது.
இத்தகைய நிலமோசடி விஷயங்களில் சாதாரணமாக பெரும்பங்கு வகிக்கும் அரசு சாரா நிறுவனங்களையும் (NGO) ஆட்சியாளர் தரப்பையும் (அப்பகுதி ச..) மிக மெலிதாகதான் கண்டிக்கிறார்.
நாஞ்சில் நாடனின் எட்டு திக்கும் மதயானை தொடங்கி ஜெயமோகனின் புறப்பாடு வரை பல படைப்புகளிலும் சொல்லப்பட்டிருக்கும் தாராவி ஜாதிப் பிரச்சினைகள் ஆக மொத்தம் ஒரு வரியே இந்தப் படத்தில் வருகிறது. இந்தப் பிரச்சினையைக் குறித்தெல்லாம் பேசாமல் எத்தகைய சமூகநீதி திரைப்படத்தை இயக்குநர் எடுத்திருக்கிறார் என்று புரியவில்லை.
ஹிந்து மதத்தை திரைப்படங்களில் சிறுமைப்படுத்த முயல்வது புதிது ஒன்றும் இல்லை. இத்தகைய முயற்சிகளுக்கு ஹிந்துக்கள் என்றும் அறிவுசார் தளத்தில் மட்டுமே எதிர்வினையாற்றியுள்ளனர். இனியும் அப்படித்தான். ஆனால் இத்தகைய திரைப்படங்கள் ஒரு சில சிறுபான்மையினரையும், விளிம்பு நிலை மக்களையும் தவறாக வழிநடத்தி தனிமைப்படுத்தி அவர்களின் வளர்ச்சியைத் தடுத்துவிடுமோ என்பதுதான் நம் கவலை. ‘மெட்ராஸ் திரைப்படத்தில் நாம் கண்டது திரைக்கலையில் புதிய அழகியலை, ஆவணப்படுத்தப்படாததை ஆவணப்படுத்திய நம்பிக்கை நட்சத்திரமான ரஞ்சித்தை. ஆனால் காலாவில் இருப்பது வெறுப்பின் தேய்வழக்கை உமிழும் ஒருவர்தான். தவறான சித்தாந்த ரஞ்சித் கலையை பலிவாங்கிவிட்டார்.

சில பயணங்கள் சில பதிவுகள் – 10 – சுப்பு


தமிழ்வாணனின் கண்ணாடி
 1967 தேர்தல்தான் என்னுடைய அரசியல் வாழ்க்கையின் தொடக்கம். 1971 தேர்தலில் நான் முழு மூச்சில் ஈடுபட்டேன். அரசியல் என்னை பாதித்தது. நானும் என் அளவில் நடப்பு அரசியலை பாதித்தேன். ஆகவே அந்தக் காலகட்டத்தின் அரசியல் பின்னணியைப் பற்றி கொஞ்சம் எழுதுகிறேன்.
விடுதலை பெற்ற நாளிலிருந்து ஆட்சி அதிகாரத்தை பங்கு போடாமல் அனுபவித்து வந்த காங்கிரஸ்காரர்களுக்கு 1967 தேர்தலில் பலத்த அடி விழுந்தது. 
தமிழகத்தில் காங்கிரஸ் ஆட்சியை இழந்தது ஒரு பரிதாபமான காட்சி. அன்றைய முதலமைச்சராக இருந்த பக்தவத்சலம் அவர்கள் வீட்டில் அன்று நிலவிய அசாதாரண சூழ்நிலை பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. 
பக்தவத்சலத்தின் வீட்டில் அன்றைய காவல்துறைத் தலைவர் அருள் இருந்திருக்கிறார். முதல்வரும் அவரும் வானொலிச் செய்திகளைக் கேட்டவண்ணம் இருக்க, “எப்படியும் காங்கிரஸ்தான் ஜெயிக்கும், கவலைப்பட வேண்டாம்என்று தொடர்ந்து அருள் சொல்லியிருக்கிறார்.
நேரம் ஆக ஆக திமுக கூட்டணியின் அமோக வெற்றி நிச்சயம் ஆகிவிட்டது. அருள் என்ன சொல்கிறார் என்று முதல்வர் அருளைத் தேட, அருள் அந்த அறையிலேயே இல்லை. அறையை விட்டு வெளியே வந்த முதல்வர் காவலுக்கிருந்த போலீஸ்காரர்களும் இல்லை என்பதை அறிந்து அதிர்ச்சியடைந்தார். ஒரே ஒரு போலீஸ்காரர் மட்டும் பாக்கி.
அவரிடம் விசாரித்தபோது அருள் அண்ணாதுரை வீட்டிற்குப் போயிருக்கிறார் என்றும் மற்ற போலீஸ்காரர்கள் எப்பவோ போய்விட்டார்கள் என்றும் விசுவாசியான தான் மட்டும் தங்கியிருப்பதாகவும் அந்த போலீஸ்காரர் கூறினார்.
என்கிறது அந்தப் பதிவு.
ஒரிசா மாநிலத்தின் புவனேஸ்வர் நகரத்தில் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு ஆதரவாகப் பேசினார் பிரதமர் இந்திரா காந்தி. கூட்டத்தில் கலவரம் ஏற்பட்டு கல்வீச்சு நடந்தது. அதில் இந்திரா காந்தியின் மூக்கு உடைபட்டது.
தேர்தல் முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்டபோது தமிழ்நாடு உட்பட ஆறு மாநிலங்களில் காங்கிரஸ் அதிகாரத்தை இழந்தது. இருந்தாலும் பாராளுமன்றத் தொகுதிகளில் கிடைத்த வெற்றியின் காரணமாக மத்தியில் காங்கிரஸ் ஆட்சி நீடித்தது. இந்திரா காந்தி பிரதமராக நீடித்தார். மொரார்ஜி தேசாய் துணைப் பிரதமராக இருந்தார். இது ஒரு தற்காலிகமான ஏற்பாடுதான். இருவருக்கும் இடையே இருந்த பூசல் வெளிப்படவில்லை என்றாலும் அது சமயம் வருவதற்காகக் காத்திருந்தது.
இந்தியக் குடியரசுத் தலைவராக இருந்த ஜாகிர் உசேன் காலமானதை ஒட்டி (மே 1969) புதிய குடியரசுத் தலைவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. காங்கிரஸ் கட்சியின் உயர்மட்டக் குழு நிஜலிங்கப்பா தலைமையில் பெங்களூரில் கூடி சஞ்சீவ ரெட்டியை வேட்பாளராக பரிந்துரை செய்தது. ஆனால் பிரதமர் இந்திரா காந்தி கட்சியின் முடிவுக்கு எதிராகச் செயல்பட்டார். வி.வி. கிரி வேட்பாளராக அறிவிக்கப்பட்டு அதற்கு ஆதரவாக இந்திரா காந்தியும் அவர்களுடைய சகாக்களும் களத்தில் இறங்கினர். முடிவில் வி.வி. கிரி வெற்றி பெற்றார். இந்திரா காந்தி மீது காங்கிரஸ் கட்சி ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுத்தது. ஸ்தாபன காங்கிரஸ் என்றும் இந்திரா காங்கிரஸ் என்றும் கட்சி இரண்டாகப் பிளந்தது.
தன்னுடைய பிரதமர் பதவியைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்காகவும் பிராபல்யத்தை அதிகப்படுத்திக் கொள்வதற்காகவும் இந்திரா காந்தி சில முற்போக்கு நடவடிக்கைகளை எடுத்தார். தனியார் வசம் இருந்த பதினான்கு வங்கிகளை நாட்டுடைமை ஆக்கினார். மன்னர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டு வந்த மானியத்தை ரத்து செய்வதாக ஆணையிட்டார். 
மன்னர் மானிய ரத்து தொடர்பான மசோதா மாநிலங்களவையில் ஓட்டுக்கு விடப்பட்டது. தீர்மானத்தை ஆதரிக்க வேண்டும் என்பது திமுகவின் அதிகாரபூர்வமான முடிவு, ஆனால் திமுக உறுப்பினரான நடிகர் எஸ்.எஸ். ராஜேந்திரனுக்கு சரியான நேரத்தில் அஜீரணம் ஏற்பட்டு அவர் வாக்கெடுப்பில் கலந்து கொள்ளாமல் பாத்ரூமிற்குச் சென்றுவிட்டார். அதன் விளைவு, அரசு மசோதா தோல்வியடைந்தது. ஆட்சி கவிழ்ந்தது. தேர்தல் வந்தது.
இந்த நேரத்தில் தமிழக முதல்வராக இருந்த கருணாநிதி சாமர்த்தியமாக ஒரு வேலை செய்தார். தமிழ்நாடு சட்டமன்றம் கலைக்கப்பட்டு தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரை நாடாளுமன்றத்தோடு சட்டமன்றத்துக்கும் தேர்தல் நடத்தப்பட்டது. ராஜாஜியின் சுதந்திரா கட்சியும் காமராஜரின் ஸ்தாபன காங்கிரஸும் கை கோர்த்துக்கொண்டன. எதிரணியில் இந்திரா காங்கிரஸும் திமுகவும். ஜனநாயகக் கூட்டணி என்று அழைக்கப்பட்ட காமராஜ் தலைமையிலான அணிக்கு பிரசார பீரங்கியாகச் செயல்பட்டார் துக்ளக் இதழின் ஆசிரியர் சோ. ராமசாமி. அரசியல் இதழான துக்ளக்கின் வரலாற்றில் இதை ஒரு திருப்புமுனை என்றே சொல்லலாம்.
தேர்தல் பிரசாரத்தின்போது சென்னை தி.நகர் திருமலைப் பிள்ளை தெருவில் உள்ள காமராஜ் வீட்டை புகைப்படம் எடுத்து போஸ்டர் ஆக்கி ஒட்டினார்கள் திமுகவினர். அந்த போஸ்டரில் இருந்த வாசகம் சோலை நடுவே வாழ்கிற சோசலிஸ பிதாஎன்று சொல்லி காமராஜர் வசதியாக வாழ்வதாக குற்றம் சாட்டியிருந்தது.
உண்மையில் அது காமராஜருக்கு சொந்தமான வீடு அல்ல, வாடகை வீடுதான். அந்த வீட்டை காமராஜருக்கு சொந்தமாக்கிவிட பலமுறை பலர் முயற்சித்தும் காமராஜ் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதுதான் உண்மை.
இருபது ஆண்டுகாலம் ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருந்த காமராஜின் நிலை இதுதான். அவருடைய அமைச்சரவையில் பங்கு பெற்ற கக்கன் நிலைமையோ இதைவிட மோசம். 1971 தேர்தலில் கக்கனுக்காக வேலை செய்தவர் மயிலாப்பூரைச் சேர்ந்த திருஞானம். அவர் எழுதுகிறார். 
“1971ல் நான் தென் சென்னை பகுதியில் இளைஞர் காங்கிரஸ் (ஸ்தாபனம்) அமைப்பாளராக இருந்தேன். என் வீட்டிற்கு அருகில் உள்ள அஜந்தா ஓட்டலுக்கு எதிரே முன்னாள் அமைச்சர் கக்கன் வாடகை வீட்டில் குடியிருந்தார். அந்த வீட்டின் வாடகை ரூபாய் நூற்று ஐம்பது. 
சொந்தக் கார் இல்லாத கக்கன் ஶ்ரீபெரும்புதூர் பாராளுமன்றத் தொகுதிக்கு வேட்புமனு தாக்கல் செய்ய மீட்டர் போட்ட டாக்சி எடுத்துக்கொண்டுதான் போனார். அவருக்கும் அவருக்காக தேர்தல் வேலை செய்த யாருக்கும் கார் வசதியில்லை. இது எனக்கு சங்கடமாக இருந்தது.
இராயப்பேட்டையில் மாலி மோட்டார்ஸ் உரிமையாளர் ராஜகோபாலய்யர் என்பவர் சுதந்திராக் கட்சியின் ஆதரவாளராக இருந்தார். அவரிடம் பேசி கக்கனுடைய தேர்தல் வேலைகளுக்காக கார் கொடுத்து உதவ வேண்டும் என்று கேட்டேன். அவரும் மகிழ்ச்சியோடு சம்மதித்து தன்னுடைய செலவிலேயே பெட்ரோல் போட்டு டிரைவர் சம்பளமும் கொடுத்து மூன்று கார்களை கொடுப்பதாகச் சொல்லிவிட்டார். 
ஆனால் இந்த உதவியை நிறைவேற்றிக்கொள்ள முடியாமல் ஒரு தடங்கல் ஏற்பட்டது. 
ராஜகோபாலய்யர் சொன்னதை கக்கனிடம் சொன்னபோது இப்படியெல்லாம் உதவி கேட்டு வாங்கிவிட்டால் நாளைக்கு பதிலுக்கு நாம ஏதாவது செய்ய வேண்டிவரும். ஆகவே இந்த விவகாரமே வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டார். பிறகு அந்தத் தொகுதியிலே பொறுப்பாளர்களாக இருப்பவர்களுக்கு இரண்டு கார் ஏற்பாடு செய்துகொடுத்தோம். இந்தத் தகவலை கக்கனுடைய பார்வைக்கு வராமல் மறைத்துவிட்டோம்.
என்கிறார் இன்றைய பத்திரிகையாளர் திருஞானம்.

கருணாநிதியின் ஆட்சிக்குக் காவலராக தன்னை அறிவித்துக்கொண்ட ஈ.வெ.ரா இந்த சமயத்தில் சேலத்தில் ஒரு ஊர்வலம் நடத்தினார். அந்த ஊர்வலத்தில் ராமர் படத்திற்கு செருப்பு மாலை போடப்பட்டது. இந்து தெய்வங்களை இழிவுபடுத்தும் நிகழ்ச்சி நடந்தது. ஊர்வலக் காட்சிகளை துக்ளக் இதழ் புகைப்படமாக வெளியிட்டது.
சேலம் ஊர்வலம் தொடர்பாக ஈ.வெ.ரா மீது நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டிய கருணாநிதி அரசு, தலைகீழாகச் செயல்பட்டது. குற்றம் செய்தவர்கள் மீது நடவடிக்கை இல்லை, ஆனால் துக்ளக் இதழ் தடை செய்யப்பட்டது. இதைக் கண்டித்து காங்கிரஸ் ஆதரவாளர்கள், நடுத்தர வர்க்கத்தினர் மத்தியில் எழுச்சி ஏற்பட்டது. சென்னையில் தடை செய்யப்பட்ட துக்ளக் இதழை எடுத்துக்கொண்டு மாணவர்கள் போலீஸ் கமிஷனர் அலுவலகம் முன் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினார்கள்.
கருணாநிதி அரசின் நடவடிக்கையைக் கண்டித்து சென்னை தி.நகரில் ஒரு பொதுக் கூட்டம் நடந்தது. கல்யாண மண்டபத்தில் நடந்த கூட்டத்திற்கு ஆயிரக்கணக்கானோர் வந்துவிட்டதால் கூட்டத்திற்கு வெளியேயும் வீதிகளிலும் மக்கள் வெள்ளமாக இருந்தது. பனகல் பார்க் தொடங்கி தி.நகர் பஸ் நிலையம் வரை ஜனக் கூட்டம்.
இந்தக் கூட்டத்திற்கு நான் போயிருந்தேன். அரசுக்கு எதிர்ப்பாக ஆரவாரமான பேச்சுகள், மேடையில். ஆனால் என் புத்தி வேறு விதமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தது. என்னுடைய யோசனை மேடையில் இருந்த எழுத்தாளர் தமிழ்வாணன் பற்றியது. அவர் அந்த மேடையிலும் கறுப்புக் கண்ணாடி அணிந்திருந்தார். என்னுடைய சந்தேகம், நெடுநாள் சந்தேகம் தமிழ்வாணன் அழகிற்காக கறுப்புக் கண்ணாடி அணிகிறாரா அல்லது தன்னுடைய பார்வைக் குறைபாட்டை மறைப்பதற்காக கறுப்புக் கண்ணாடி அணிகிறாரா என்பதுதான்.
கூட்டம் முடிந்து கலைந்து போக ஆரம்பித்த வேளையில் நான் தமிழ்வாணனை நெருங்கி அவர் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்தேன்.
கோபமாகத் திரும்பிய அவர் என்ன?’ என்று கேட்டார். ‘உங்களுக்கு கண்ணு தெரியுமா தெரியாதா?’ என்று கேட்டேன். அவர் முகத்திலிருந்த உஷ்ணம் அதிகமாகியது. கண்ணாடியைக் கழற்றினார், கண்களைக் காட்டினார். அவருடைய பார்வை நன்றாகத்தான் இருக்கிறது என்பதை நான் உறுதி செய்வதற்குள் கூட்டம் எங்களைப் பிரித்துவிட்டது
(தொடரும்)

மேலை அல்லது கல்யாணி சாளுக்கியர் சிற்ப-ஆலய கலை எழில் வரலாறு | அரவக்கோன்


வாதாபி சாளுக்கியர் ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தவன் ராஷ்டிரகூட அரசன் தந்திதுர்க்கன். இருநூறு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் (பொ.பி. 972-73) மீண்டும் சாளுக்கிய ஆட்சி புத்துயிர் பெற்றது. அதுவரை சாளுக்கிய அரசர்கள் ராஷ்டிரகூட ஆட்சியில் குறுநில மன்னர் நிலையில் இருந்தனர். ராஷ்டிரகூட அரச வம்சத்தின் கடைசி மன்னன் இரண்டாம் கரகனை இரண்டாம் தைலபன் போரில் வென்றான். கரகன் போரில் இறந்துபோனான். அப்போது நிலைகொண்ட சாளுக்கிய ஆட்சி அடுத்த இருநூறு ஆண்டுகள் வலிமையுடன் இருந்தது. சாளுக்கிய அரசன் முதலாம் சோமேஸ்வரன் (பொ.பி. 1042-1068) கல்யாணி (கல்யாணபுரம்) என்னும் நகரை நிர்மாணித்து அதைத் தனது தலைநகராகக் கொண்டு ஆட்சி செய்தமையால் கல்யாணி சாளுக்கியர் என்றும் அழைக்கப் படுகிறார்கள். ஆனால் அந்த இருநூறு ஆண்டுகளும் சோழர்களுடனும், வேங்கி சாளுக்கியருடனும் தொடர்ந்து போர்கள் நிகழ்ந்தவாறே இருந்தன. பொ.பி. 12ஆம் நூற்றாண்டில் ஹொய்சாள மன்னனால் முற்றிலும் அழிந்து போனது சாளுக்கியர் ஆட்சி.
ஆலயக் கட்டடக் கலை
பொ.பி. 11-12ம் நூற்றாண்டுகளில் மேலை சாளுக்கியர் ஆட்சியில் அணிகலன்கள் அதிகம் கொண்ட ஒரு சிற்பப்பாணி துங்கபத்திரை நதிப்பகுதியில் (இப்போதைய வடக்கு கர்நாடகப் பகுதியில்) அறிமுகமானது. ஆலயங்கள் தொடர்ச்சியாக உருவாகத் தொடங்கின. தொழிற்சாலைபோலச் சிற்பிகள் இடைவிடாது படைப்புத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர். போர்கள் இதற்கு எந்தவிதமான இடையூறும் உண்டாக்கவில்லை. இந்த ஆலயங்கள் முன்னரே இருந்த திராவிட, நாகர, வேசர பாணியில் பல்வேறு கட்டமைப்பு அளவுகளில் கட்டப்பட்டன.

இப்போது நினைவுச் சின்னங்களாக எஞ்சியிருக்கும் ஆலயங்கள் அந்தக் கட்டடக் கலைப் பாணியைக் கூறுகின்றன. இவற்றில் குறிப்பிடப்பட வேண்டிய ஆலயங்களாவன: கொப்பில் மாவட்டத்தில் இடக்கியில் உள்ள மஹாதேவ ஆலயம். கதக் மாவட்டத்தில் லகுண்டியில் உள்ள காசிவிஸ்வேஸ்வரர் ஆலயம். பெல்லாரி மாவட்டத்தில் குருவட்டியில் உள்ள மல்லிகார்ஜுனர் ஆலயம். தவளகிரி மாவட்டத்தில் பெகாலியில் உள்ள கல்லேஸ்வரர் ஆலயம் (Gallaeswarar). சிமோகா மாவட்டத்தில் பல்லகவி நகரில் உள்ள சரஸ்வதி ஆலயம், தம்பில் நகரில் உள்ள தொட்டபாசப்பா ஆலயம் என்று சிற்ப முதிர்ச்சி கொண்ட ஆலயங்களும் உள்ளன. பெரும்பாலும் சிவனுக்கான ஆலயங்களே இவர்கள் ஆட்சியில் கட்டப்பட்டன. என்றாலும், எண்ணிக்கையில் குறைவாக திருமாலுக்கும் ஜைனமதத்திற்கும் ஆலயங்கள் எடுப்பிக்கப்பட்டன.
இன்றைய கர்நாடக தார்வாட், ஹவேரி, கதக் பகுதிகளில் பெரும் தொழிற்சாலைகள்போலச் சிற்பக்கூடங்கள் இயங்கின. இன்று நம்மிடையே மீதமிருக்கும் நினைவுச் சின்னங்களாக தோராயமாக ஐம்பது ஆலயங்கள் அதை நமக்குத் தெரிவிக்கின்றன. இந்தக் கட்டடப் பாணி கிழக்கில் பெல்லாரி, தெற்கில் மைசூர், வடக்கில் பீஜாப்பூர், பெல்காம் பகுதிகளிலும் பரவி விரிந்தது.
ஆலய கட்டட அமைப்பில் உண்டான புதிய வடிவமைப்புச் சிந்தனை
பொதுவாக ஆலய அமைப்பு பழைய திராவிட வழியாகவே இருந்தபோதும் அதில் பல நூதனமும் தனித்தன்மை கூடியதுமான உத்திகள் புகுத்தப்பட்டன. இன்றளவும் கர்நாடகத்தில் ஆலயங்கள் இந்த விதமாகவே அமைக்கப்படுவது அதில் ஒன்று. கல்யாணி நகரம் இருந்த நிலப்பகுதிகளில் மட்டும்தான் நாகர பாணி ஆலயங்களை நாம் காண முடியும். வாதாபி சாளுக்கிய ஆட்சிக் காலத்தில் ஆலயங்கள் மக்கள் மிகுதியாக வாழ்ந்த வாதாபி, அய்ஹோளே, பட்டடக்கல் போன்ற நகரங்களில் உருவாயின. ஆயின் கல்யாணி சாளுக்கியரின் ஆட்சிக்காலத்தில் அவை சிதறி உருவாயின. இது அவர்கள் கடைப்பிடித்த ஊராட்சி முறையைச் சொல்கிறது. வாதாபி சாளுக்கிய ஆலயங்களைக் காட்டிலும் கல்யாணி சாளுக்கிய ஆலயங்களில் கருவறை மீதுள்ள கோபுரங்கள் அளவில் சிறியதாக, உயரம் குறைந்தவையாகக் காணப்படுகின்றன.
மேலை சாளுக்கியரின் ஆலய அமைப்புப் பாணி முதலாவது அந்த வம்சத்தின் ஆட்சி தொடங்கிய நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும், இரண்டாவது பொ.பி. 11ம் நூற்றாண்டில் தொடங்கி பொ.பி. 1186ல் அவர்கள் வீழ்ச்சி அடைந்தது வரையிலும் என்பதாக இரு காலகட்டங்களில் பிரிக்கப்படுகின்றன.
      முதல் காலகட்டத்தில் சாளுக்கியர்களின் மையப்பகுதி எனக் கருதப்படும் அய்ஹோளே, பாணசங்கரி, மஹாகூடம், கதக் பகுதிகளில் ஆலயங்கள் கட்டப்பட்டன. வளர்ந்து முதிர்ந்த சிற்ப உயர்வை இரண்டாம் காலகட்டத்தில் லகுண்டி பகுதியில் கட்டப்பட்ட ஆலயங்களில் காணலாம். அங்கிருந்து அந்தப் பாணி தெற்கு கர்நாடகத்தில் புகழுடன் ஆட்சி செய்த ஹொய்சாளர், இப்போதைய ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் ஆட்சி செய்த காகதியர் காலத்து ஆலயங்களிலும் கலந்ததைக் காண முடிகிறது. ஹொய்சாள வம்ச ஆட்சியில் ஆலயம் எழுப்பியது சாளுக்கிய ஆட்சிக் காலத்து வழிவந்த சிற்பியரே என்பதை நமக்கு தெளிவாகச் சொல்கின்றன இவை.
ஆலய வளாகம்அடிப்படை ஆலய அமைப்பு
மேலை சாளுக்கியரின் ஆலயத்தில் கருவறை, முன் மண்டபம், கோபுர சுற்றுவழி இம்மூன்றும் அமைந்துள்ள தரைதள வடிவம், கட்டடச் சிற்ப வழி, சிற்பங்களின் வடிவம் ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பேசுவோம்.
ஆலயத்தின் வெளிப்புறச் சுவர்ப்பரப்பில் செதுக்கப்பட்ட புடைப்புச் சிற்பங்கள் அதன் தோற்றத்தைச் சார்ந்த வடிவத்தை முடிவு செய்தன. ஆலயங்கள் சதுரமான, செவ்வக அடுக்குகொண்ட, நட்சத்திர வடிவம் கூடிய என்பதாகப் பல்வேறு விதமாக அமைக்கப்பட்டன.
உருவம் சார்ந்த சிற்பங்கள் (மானுடர், விலங்கு, பறவை மற்றும் தாவரங்கள்) சிறிய அளவில் நெருக்கமாக கோபுரங்களிலும் அடித்தள அடுக்குகளிலும், தூண் கூரையைத் தாங்கும் பகுதியில் அமையும் பிறைகளிலும் நுணுக்கம் கொண்டவிதத்தில் சிற்பமாயின.
ஆலயங்களின் வகைகள் அல்லது பிரிவுகள்
சாளுக்கிய ஆலயங்கள் இரண்டு பிரிவுகளாக அமைந்துள்ளன. ஒன்றுத்விகுடாஎனப்படும் இரு கோபுரங்களும் தூண்கள் கூடிய ஒரு மண்டபமும் கொண்டது. மற்றதுஏககூடாஎனப்படும் ஒரு கோபுரமும் தூண்கள் கூடிய மண்டபமும் கொண்டது. இந்த இருவித ஆலயங்களிலும் மைய மண்டபத்துக்கு ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட பக்க நுழைவாயில்கள் உண்டு. இந்த ஆலயங்கள் தெற்கு, வடக்கு பாணி ஆலய அமைப்பு இரண்டையும் உள்ளடக்கியவை. மைய ஆலயம், சிற்றாலயங்கள் இவற்றின் ஒட்டுமொத்த அமைப்பு வடக்கு சார்ந்ததாகவே இருந்தது. ஆலயங்கள் எப்போதும் கிழக்கு முகமாகவே நுழைவாயில் கொண்டவையாய் எழுப்பப்பட்டன.

கருவறையையும் மைய மண்டபத்தையும் மூடிய சிறு மண்டபத்தின் வழியாக பாதை ஒன்று இணைத்தது. பொதுவாக இங்கு கருவறைச் சுற்றுப்பாதை கிடையாது. (அதாவது கருவறையை வலமாகச் சுற்றிவரும் வழி.) மண்டபத்தைத் தாங்கிய கல்தூண்கள் உயரம் குறைந்ததாக இருந்ததால் தளத்திலிருந்து மேற்கூரை வரையிலான இடைவெளி குறைவாகவே இருந்தது. மண்டபத்தினுள் ஏறத்தாழ இருளே நிலவியது. விளக்கின் ஒளி கொண்டே மக்கள் நடமாட முடிந்தது.
பொ.பி. 11ம் நூற்றாண்டில் ஆலய அமைப்பு புதிய சிந்தனை கூடியதாக தோற்றம் பெற்றது. வாதாபி சாளுக்கியப் பாணியில் இடம் பெற்ற திராவிட அமைப்பைச் (பட்டடக்கல் பகுதியில் உள்ள விருபாட்சர் மல்லிகார்ஜுனர் ஆலயங்கள்போல) சார்ந்தும், அதில் நுழைந்த புதிய சிற்ப அமைப்பும் கொண்டிருந்தது. கர்நாடக சிற்பிகள் வட இந்திய (நாகர) ஆலய அமைப்பினால் ஈர்க்கப்பட்டு அதிலிருந்து சில வடிவமைப்புகளையும் இணைத்து ஆலயங்களை உருவாக்கினர்.
அப்போது ஆலயங்கள் உருவாக்க மாக்கல் (soap stone) வகை பாறை பயன்பாட்டுக்கு வந்தது. அது பின்னர் ஹொய்சாளர் ஆட்சியிலும் தொடர்ந்தது. இந்த வகைப் பாறை ஹவேரி, சவனுர், பியாட்கி மொடபெனுர் பகுதிகளில் ஏராளமாக உள்ளது. பாறைகளைப் பிளப்பதற்கு குறைந்த உழைப்பே போதுமானது. அதில் நுணுக்கமானதும் நெருக்கமானதுமான உருவங்களை எளிதில் சிற்பியால் உண்டாக்க முடிந்தது.
இந்த வகை அமைப்பு வழி மேலும் சில புதிய சிந்தனையுடன் பொ.பி. 12ம் நூற்றாண்டிலும் தொடர்ந்தது. சாளுக்கிய சிற்பிகள் திராவிட அமைப்பு கோபுரங்களின் அடுக்குகளை உயரத்தில் குறைத்து அவற்றின் எண்ணிக்கையைக் கூட்டினார்கள். தரையிலிருந்தே ஆலயம் படிப்படியாக சுற்றளவில் குறைந்து வந்து உச்சியில் கலசம் கொண்டு முடிந்தது. சுற்றுச் சுவர் கோபுரம் என்று தனியாக ஒன்று இருக்கவில்லை. வட்ட அடுக்குகள் ஒன்றன் மீது ஒன்று பொருத்தியவாறு உள்ள இதில் திராவிட அமைப்பு வெளிப்படையாகத் தெரியாது. பழையதும் புதியதுமான ஆலய அமைப்பு அடுத்தடுத்து இடம் பெற்றன. ஆயினும் அவை தனியாகவே இருந்தன. கலக்கவில்லை. சில ஆலயங்களில் இவை இணைக்கப்பட்டன. வேசர அல்லது கதம்ப சிகரம் என்று அவை அறியப்பட்டன.
நட்சத்திர வடிவ ஆலய அமைப்பு
இந்தக் காலகட்டத்தில் ஒரு புதிய வகை ஆலய அமைப்பு தோன்றியது. அதுதான் நட்சத்திர வடிவ ஆலயம். சவதியில் உள்ள திருமூர்த்தி ஆலயம், கோனூரில் உள்ள பரமேஸ்வர ஆலயம், ஹைகேசிங்கள்குடியில் உள்ள சௌரம்மா ஆலயம் இம்மூன்றிலும் இதைக் காணலாம். தடையற்ற பதினாறு முனைகளைக்கொண்ட நட்சத்திரத் தள அமைப்பு இந்தியாவில் வேறு எங்கும் இல்லை. வட இந்தியாவில் உள்ள நிலத்திலிருந்து உயர்த்திய மேடையில் எழுப்பப்பட்ட (‘பூமிஜாவகை) ஆலயங்களில் 32 முனைகள் உண்டு. ஆனால், அவை தொடர்ச்சியானவை அல்ல. இடையிடையே வேறு வடிவங்களைக் கொண்டவை. பொ.பி. 13ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் முந்தைய நூற்றாண்டின் அமைப்பே பின்பற்றப்பட்டது. என்றாலும், வெறுமையான பகுதிகள் நெருக்கமான வடிவங்களால் நிரப்பப்பட்டன.
கல்யாணி நிலப்பகுதியில் (இன்றைய பீடார் மாவட்டம்) உருவான ஆலயங்கள் நாகர வடிவத்தில் உள்ளன. ஆலயத்தின் தரை அமைப்பு நட்சத்திர வடிவம் அல்லது செவ்வக அடுக்கு வடிவத்திலேயே உருவானது. இதனால் சுவர் புடைப்புத் தூண்களின் இரண்டு பக்கம் முழுவதுமாக வெளிப்பட்டது. கீழ்ப்பகுதி சதுரமானதும் இருபுறமும் ஒரே விதமான வடிவ சிற்பம்கூடியதுமாக உருவானது. இது ஏறத்தாழ மண்டபத்தைத் தாங்கும் தூண் போன்ற தோற்றத்தைக் கொடுத்தது.
அடிப்படைத் தன்மைகள்
தூண்கள், நுழைவாயில் கதவுகள், தோரணங்கள், சுவரும் கூரையும் கூடுமிடத்து விளிம்பில் அமைந்த மாடங்கள், ஆலயத்தின் வெளிச் சுவர்ப்பரப்பில் இடம் பெற்ற தூண்கள், அவற்றுக்கு இடைப்பட்ட பிறைகள் போன்ற பகுதிகளில் நுணுக்கமும் அடர்த்தியும் கூடிய சிற்ப வேலைப்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. தொலைவிலிருந்து காண்போருக்கு இவற்றின் வேறுபாடு ஒன்றும் தெரியாதபோதும், நெருங்கிப் பார்த்தால் நுண்ணிய மாற்றங்கள் சிற்ப அமைப்பில் தென்படுகின்றன. அவர்களது கற்பனை வளத்தை இதன் மூலம் அறிய முடிகிறது. தரைத்தள அடுக்குகளில் தொடரும் பல்வேறு வடிவங்களின் எழில், வரிசையான புரவி, யானை அவற்றை நடத்துவோர், நடனமங்கையர், இசைக் கருவிகளை ஒலிப்போர் என்று நெருக்கமாக ஆலயத்தின் நாற்புறமும் நிரப்பி உண்டாக்கி உள்ளனர்.
நுழைவாயிலின் மூன்று எல்லைகளிலும் பல அடுக்குகள் கொண்ட வடிவங்கள் உண்டாக்கப்பட்டன. அவை அடர்த்தியான சிற்பங்கள் கொண்டதாக அமைந்தன. கருவறைச் சுவர் ஒளி நுழையும் விதமாக துளைகள்கொண்ட பல வடிவ அமைப்புடன் சாளரங்கள் கூடியதாக அமைக்கப்பட்டது.
திராவிட வடிவச் சதுர அமைப்பில் சுவர்ப்பரப்பு தட்டையாகவே இருந்தது. சுவர் நெடுகிலும் சீரான இடைவெளியில் சுவரிலிருந்து வெளிப்படும் தூண்கள் தேசலான புடைப்பாகவே இருந்தன. அவற்றின் இடைவெளியில் புடைப்புச் சிலையாக அளவில் பெரிய ஒற்றை உருவம் சிற்பமாயிற்று. பின்னர் சுவர்ப்பரப்பு முழுவதும் நெருக்கமான உருவங்கள், வடிவங்கள் என்று விரிவாக்கம் பெற்றது.
மண்டபம், கூரை
மண்டபத்தின் கூரை, தட்டையாகவும் விரிந்த குடை போன்றும் இருவிதமான உத்தியில் உண்டாயின. கூரையில் உத்திரங்கள் குறுக்கு நெடுக்காகக் கூடும் இடத்தில் அவற்றைத் தாங்கும் விதமாக தூண்கள் நிறுவப்பட்டன. நான்கு தூண்களுக்கிடையில் காணப்படும் கவிகை மாடம் மிகுந்த வேலைப்பாடுகள் கொண்டது. அது சீராகக் குறைந்து செல்லும் பாறைவளையங்கள் அடுக்கப்பட்டதாக அமைந்துள்ளது. காரை, சுண்ணாம்பு எதுவும் இவற்றிற்கு பிடிப்பாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை. இதனால் சதுரப்பரப்பின் நான்கு செங்கோணத்திலும் உண்டாகும் முக்கோணப் பகுதிகள் நுணுக்கமான இலை, மலர் போன்ற பின்னிய வடிவங்களால் நிரப்பப்பட்டுள்ளன. தட்டையான சதுரக் கூரை சிறுசிறு சதுரப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு தாமரை மலர், அல்லது பறக்கும் வானுலக மாந்தர் போன்ற சிலைகளால் நிறைக்கப்பட்டன.
மண்டபத் தூண்
அகழ்ந்த குகையாயினும் ஆலயத்தில் எழும்பியதாயினும் மண்டபத்தூண் மிகுந்த அக்கறையும் ஈடுபாடும் கொண்டதாக உருவானது. அது பௌத்தம், ஜைனம், சைவம், வைஷ்ணவம் என்று அனைத்து ஆலயங்களிலும் முக்கிய இடம் பெற்றது. எளிமையாக ஒரு கூரையைத் தாங்கியதாகத் தொடங்கிய அது படிப்படியாக விரிவும் நுணுக்கமும் கூடியதாக அமைந்துள்ளதை மதுரையிலும் கும்பகோணத்திலும் உள்ள ஆலயங்களில் காணப்படும் நாயக்கர் காலத் தூண்கள் வரை இழை அறுகாமல் இருப்பதைக் காண முடியும்.
சாளுக்கியர் வழியில் அவை இரண்டு விதமான அடிப்படை வடிவம் கொண்டன. ஒன்று கனசதுர அடுக்குகள் கோணங்கள் மாறி மாறியும் அவற்றின் இடையிடையே உருளை வடிவமும் கொண்டவிதமாகவும், நிலத்திலிருந்து மேலெழும்பும் பகுதி கனசதுரமாக தூணைத் தாங்கும் விதமானதாகவும் ஒற்றைக்கல்லில் செதுக்கப்பட்டன. மற்றது கடைசல் முறையில் செய்யப்படும் மணி போன்ற உச்சியை உடையது. கடைசல் தூண்கள் மாக்கல்லால் ஆனவை. வளையங்கள் கீழிருந்து மேல் வரை ஏராளமானதாக அடுத்தடுத்து உண்டானவை. அவ்வகைத் தூண் பல துண்டுகளால் தொகுக்கப்பட்டது என்பது காண்போருக்குப் புலனாகாதது. முதலில் கூறியது வலுக்கூடியது. மண்டபத்தின் எடையைத் தாங்கக் கூடியது. கடையப்பட்ட தூண்களிலும் சிற்பிகள் பின்னர் நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய சிற்பங்களைச் செதுக்கினார்கள். இந்த வகை தூண்கள் அதன் முதிர்ச்சியை கதக் நகரில் உள்ள த்ரிகூடேஸ்வர ஆலயத்தினுள் உள்ள சரஸ்வதி மண்டபத்தில் தொட்டதாக வல்லுநர்கள் குறிப்பிடுவர்.
உருவச் சிலைகள்
உருவங்கள் சார்ந்த சிற்பங்கள் தொடக்கத்தில் ராமாயணம், பாரதம், பாகவதம் போன்ற இதிகாசங்களிலிருந்து கதை சொல்லும் பாணியில் நிகழ்ச்சிகள் கொண்டதாக இடம் பெற்றன. பின்னர் கடவுளர் உருவங்கள் இடம்பெறத் தொடங்கின. நீண்ட பட்டையான சுற்றுச் சுவர் தளத்தில் முன்னவை அளவில் சிறியதான சிலைகளாய் இடத்தை அடைத்தபடி உண்டாயின. விலங்குகளில் யானையின் உருவம் மிகுதியாக இடம் பெற்றது. அடுத்ததாக இடம் பெற்றது புரவி.
இறை உருவங்கள் ஒரு விரைத்த தன்மையுடன் உறைந்த விதமாக மாற்றமின்றி மீண்டும் மீண்டும் சிற்பமாயின. முன்னர் அவற்றின் ஒரு நெகிழ்த்தன்மையும் தோற்றத்தில் மாற்றங்கள் கொண்டதுமான அணுகுமுறை காணப்பட்டது. இவற்றில் இப்போது உடை என்பது சில கோடுகளின் வழியாகவே காட்டப்பட்டது.

சிறுகோபுரங்கள்
பொ.பி. 11ம் நூற்றாண்டிற்குப் பின்னர் கட்டப்பட்ட ஆலயங்களில் சிறு கோபுரங்கள் இடம்பெறத் தொடங்கின. சுவர்ப்பரப்பில் இரு தூண்களுக்கு இடையே அவற்றை இணைப்பதாக, தூண் மண்டபத்துக்குக் கூரையைத் தொடும் இடத்தில், இவை அமைக்கப்பட்டன. திராவிட, நாகர பூமிஜா, வேசர வகை வடிவங்கள் அளவில் சிறியதாக மையம் கொண்டன. பூவேலைப்பாடுகள் அவற்றின் வெளிப்புறத்தை நிறைத்தன. தொகுப்பாகவும் நுணுக்கம் குறைந்ததாகவும் இருந்த அவை, இப்போது மெல்லியதாகவும் சிற்ப நுணுக்கம் கூடியதாகவும் முப்பரிமாணத் தன்மையுடனும் இடம் பெற்றன.
இவ்வகை சிறு கோபுரங்கள் வடக்கிலிருந்து தெற்கே பரவிய சிற்பப் பாணியை ஏற்று எழிலான சிற்பவடிவங்களை உள்ளடக்கியதாக விரிவடைந்தன. அலங்காரங்களும் அணிகலன்களும் வார்ப்பு வகையினின்றும் உளிகொண்டு செதுக்கியதாக மாறி ஆழமும் முப்பரிமாணமும் காட்டியவிதமாக இடம் பெற்றன.
பொ.பி. 11ம் நூற்றாண்டு சிறு கோபுரங்கள் தரைத்தளம், உச்சி, சிறு தூண்கள் வரிசை, கூரை ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாகவும், பொ.பி. 12ம் நூற்றாண்டில் திராவிடபாணி வழியில் அடுக்குகள் கூடியவையாகவும் ஆலயங்களில் இடம் பெற்றன.
பொ.பி. 12ம் நூற்றாண்டில் சாளுக்கியரின் ஆட்சி முற்றிலுமாக முடிவுக்கு வந்தது. என்றபோதிலும் ஆலயக் கட்டட அமைப்புப்பாணி என்னும் சொத்து ஹொய்சாள வம்ச ஆட்சிக்காலத்திலும், பின்னர் பொ.பி. 15, 16ம் நூற்றாண்டுகளில் பேரரசாக விளங்கிய விஜயநகர வம்சத்தாலும் பாதுகாக்கப்பட்டுப் பயன்படுத்தப்பட்டது. சாளுக்கிய ஆட்சியிலும், பின்னர் வந்த ஹொய்சாள, விஜயநகரப் பேரரசின் ஆட்சிக்காலத்திலும் ஆலயங்களின் அருகே அமைந்த வெவ்வேறு அமைப்புடன் கூடிய படிக்கட்டுகள் கொண்ட குளங்கள் மிகவும் புகழ் பெற்றவை. அவை கல்யாணி என்றும் புஷ்கரணி என்றும் விளிக்கப்படுகின்றன.

பூணூலில் தூக்குமாட்டிக்கொள்ளும் திராவிட இனவெறி | பி.ஆர். ஹரன்


(வலம் ஜூலை-2018 இதழுக்காக இந்தக் கட்டுரையை பி.ஆர்.ஹரன் தனது மறைவுக்கு இரண்டு நாள் முன்பாக அனுப்பியிருந்தார்) 
தமிழ் தலைமகன் என்கிற பெயரில் டுவிட்டரில் உலாவும் ஒருவர், கமல்ஹாசனிடம், “நீங்கள் படித்த நூலில் உங்களை மிகவும் பாதிப்பை உண்டாக்கிய நூல் எது கமல்ஹாசன் ஐயா?” என்று கேட்டிருந்தார்.
அதற்கு கமல்ஹாசன், “நான் தவிர்த்த நூல் ஒன்று இருக்கிறது, அது என்னை மிகவும் பாதித்த நூல், “பூணூல்”. அதனாலேயே அதைத் தவிர்த்தேன்என்று பதில் சொல்லியிருந்தார்.
இந்தச் சிறிய சம்பாஷணையில் இரண்டு விஷயங்களைக் கவனிக்க வேண்டும். முதலாவதாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம்தமிழறிவு”. “தமிழ் தலைமகன்என்கிற பெயரில் உலா வருபவரின் தமிழறிவு பல்லிளிக்கின்றது. அவருடைய கேள்வியில் பிழைகள் இருக்கின்றன. அவருக்குப் பதிலளித்த தமிழ் கலைஞரோ, படிக்கும் நூலைப் பற்றிக் கேட்டால், அணியும் முப்புரி நூலைப் பற்றிப் பதிலளிக்கிறார். இவர் தன்னைக் கவிஞராக வேறு காட்டிக்கொள்பவர். இந்த மாதிரி சாதாரணமான ஒரு கேள்வியைக்கூட பிழையின்றிக் கேட்கத்தெரியாதவர்களும், சரியாகப் புரிந்துகொண்டு பதில் சொல்லத் தெரியாதவர்களும்தான் இன்று தமிழகத்தில்தமிழ்வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
இரண்டாவதாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம்இனவெறி”. சாதாரணமான தமிழ் நூல் பற்றிய கேள்விக்கு முப்புரிநூலை அசிங்கப்படுத்தும் விதமாகப் பதிலளித்து, தன்னுடைய தாழ்வு மனப்பான்மையையும், முட்டாள்தனத்தையும், அடையாள நெருக்கடியையும் ஒருங்கே வெளிக்காட்டிக் கொண்டுள்ளார் கமல்ஹாசன்.
திராவிடக் கட்சிகளின் 50 ஆண்டுகாலத்திற்கும் அதிகமான ஆட்சியில், தமிழறிவு அதலபாதாளத்திற்கும், இனவெறி ஆகாயத்திற்கும் சென்றுள்ளன. இதில் தமிழறிவைப் பற்றி வேறொரு சமயம் பார்ப்போம். இப்போது இந்தக் கட்டுரையில் திராவிட இயக்கத்தின் இனவெறியைப் பற்றி, குறிப்பாக பிராம்மண துவேஷத்தைப் பற்றிப் பார்ப்போம்.
கமல்ஹாசன் பிராம்மண குடும்பத்தில் பிறந்தவர். ஆனால் பிராம்மண கலாசாரத்திற்கு விரோதமாகவே வளர்ந்தவர். ஆயினும், முதல் திருமணத்தைப் பிராம்மண முறைப்படி செய்துகொண்டவர். இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது திருமணங்களை திருமணம் என்கிற சடங்குகள் இல்லாமல் செய்துகொண்டவர். சட்டப்படிப் பதிவுத்திருமணம் செய்துகொண்டாரா என்பதும் தெரியவில்லை. மூன்று மனைவிகளும் அவரை விட்டு விலகிவிட்டனர்.

இவர் பல ஆண்டுகளாகத் தன்னைப் பகுத்தறிவுவாதியாகவும் ஈவெராவின் சீடராகவும் முன்னிலைப் படுத்திக்கொள்பவர். ஆயினும் திராவிட இயக்கத்தினர் இவரை முழுமையாக இன்னும் அங்கீகரிக்கவில்லை. இவரும் தன்னுடைய பெரும்பாலான திரைப்படங்களில் எல்லாம் பிராம்மணப் பண்பாட்டையும், பிராம்மணர்களையும் கொச்சைப்படுத்தியும், எள்ளி நகையாடியும் செய்திருக்கிறார். பேட்டிகளிலும் அவமதித்துப் பேசியுள்ளார். முதுகு சொறிவது தவிர பூணலினால் வேறு எந்தப் பயனும் இல்லை என்றெல்லாம் பேசியிருக்கிறார். அப்படியிருந்தும் திராவிட இனவெறியாளர்கள் இவருக்கு அங்கீகாரம் கொடுத்தபாடில்லை. இவரை இன்னும் பிராம்மணராகவே பார்க்கின்றனர்.
தற்போது முழுநேர அரசியலுக்கு வந்து, கட்சியும் தொடங்கிவிட்ட நிலையில், தன்னைப் பகுத்தறிவுவாதியாகவும், மதச்சார்பின்மைவாதியாகவும், ஈவெரா மண்ணின் திராவிடனாகவும் காட்டிக்கொள்ள வேண்டிய சூழலில், மேற்கண்ட டுவிட்டர் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டுள்ளார். இவரின் இந்த மாதிரியான தொடர் நடத்தை இவர் அடையாள நெருக்கடியில் (Identity Crisis) சிக்கித் தவிக்கிறார் என்பதையே காட்டுகிறது.
கமல்ஹாசனைப் போன்ற கோழைகள் இவ்வாறு கோமாளித்தனங்களில் ஈடுபடுவதற்கு, திராவிட இயக்கம் கடந்த அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக வளர்த்துவந்துள்ள, ஆரியதிராவிட கட்டுக்கதைகளும், பிராம்மணத் துவேஷமும்தான் காரணம். கமல்ஹாசனின் கோமாளித்தனமான முட்டாள்தனமான இந்தப் பேச்சின் பின்னணியில் இருக்கும் பிராம்மணத் துவேஷ அரசியலைப் பார்ப்போம்.
கடந்த வருடம் (2017) ஜூலை மாதம், தந்தை பெரியார் திராவிடர் கழகம் என்கிற தீவிரவாத அமைப்புபன்றிக்குப் பூணல் அணிவிக்கும்போராட்டத்தை அறிவித்திருந்தது. பெரும்பாலும் பிராம்மண சமுதாயத்தினர் ஒவ்வொரு ஆண்டும் கொண்டாடும் ஆவணி அவிட்டம் பண்டிகைக்கு (07.08.2017) எதிராக இந்தப் போராட்டத்தை அறிவித்திருந்தது. தமிழகத்தில் முக்கியமான இடங்களில் இந்தப் போராட்டத்தை நடத்தப் போவதாகவும், சென்னையில் குறிப்பாக பிராம்மணர்கள் அதிகம் வசிக்கும் மயிலாப்பூரில் சமஸ்கிருதக் கல்லூரி வாசலில் இந்தப் போராட்டத்தை நடத்தப்போவதாகவும் அந்தத் தீவிரவாத அமைப்பினர் அறிவித்திருந்தனர். நிறைய