சாதிக் கொடுமைகளின் சாம்ராஜ்ஜியம் | அரவிந்தன் நீலகண்டன்

அந்த அமெரிக்க ஆராய்ச்சியாள தம்பதிகள் நாட்டுப்புறத் திருவிழாவைக் காண அந்த கிராமத்துக்கு வந்திருந்தனர். நகர்ப்புறங்களிலிருந்து மிகவும் விலகி இருந்த கிராமம் அது. அந்தத் தம்பதிகளுக்கு வழிகாட்டியாக ஒரு பதினேழு வயது இருக்கும் கிராமப்பெண் கிடைத்தாள். கெட்டிக்கார பெண். தன் பணியைச் செவ்வனே செய்தாள். கிராமத்திலிருந்த மிருக ஆஸ்பத்திரி அந்தத் தம்பதிகளின் கவனத்தை ஈர்த்தது. அங்கே சென்று பார்க்கலாமா? ஓ சரி என்றாள் அந்த வழிகாட்டிப் பெண். Continue reading சாதிக் கொடுமைகளின் சாம்ராஜ்ஜியம் | அரவிந்தன் நீலகண்டன்

அயோத்தி தீர்ப்பு – உண்மை மதச்சார்பின்மையின் வெற்றி | அரவிந்தன் நீலகண்டன்


அயோத்தியில் ஸ்ரீ ராமருக்கு கோவில் கட்ட இறுதியாக அனுமதி கிடைத்துவிட்டது. பிரச்சினை ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. ஏறக்குறைய 500 ஆண்டுகளாக இந்துக்கள் மேற்கொண்ட ஒரு பெரும் தொடர் போராட்டம் அமைதியான ஆர்ப்பாட்டமற்ற வெற்றியை அடைந்திருக்கிறது.
சர்வதேச அளவில் மதச்சார்பின்மைக்குக் கிடைத்த மிகப் பெரிய சமீபத்திய வெற்றி இதுதான்.
ஸ்வராஜ்யா பத்திரிகையின் இணைய ஆசிரியர் ஆருஷ் தாண்டன் தீர்ப்பு வரும் அன்று அதிகாலை தனது ட்விட்டரில் ஒரு விஷயத்தைச் சுட்டிக்காட்டினார்:
‘சற்றேறக்குறைய 100 கோடி மக்களைக் கொண்ட மதத்தின் சமுதாயம், அதன் மிக மிக ஆதாரமான புனித இடத்தில் கோவில் கட்ட வேண்டுமா வேண்டாமா என்பதை முடிவு செய்ய மதச்சார்பற்ற நாட்டின் நீதிமன்றத்தை நம்பிக் காத்திருக்கிறார்கள். இதை போல் வேறெங்காவது பார்க்க முடியுமா?’
பின்னர் அன்று காலை பத்திரிகையாளர் மின்ஹாஸ் மெர்ச்சண்ட் இதே விஷயத்தை மீண்டும் சுட்டிக்காட்டினார்.
இந்தியா போல தன்னியல்பிலேயே மதச்சார்பின்மை கொண்ட தேசத்தில்தான் 80 விழுக்காடு பெரும்பான்மையாக இருக்கும் மக்கள் 70 ஆண்டுகளாக தாம் கோவில் கட்ட சட்டபூர்வமான ஒரு தீர்ப்புக்காகக் காத்திருப்பார்கள். இந்தியாவுக்கு மத சகிப்புத்தன்மை குறித்து உபதேசப் பேருரை செய்யும் மேற்கத்திய ஜனநாயகங்கள் கொஞ்சம் தங்கள் வரலாறுகளைப் பார்த்தால் நலம்.
அப்படியானால் டிசம்பர் 6 1992?
இந்தியாவின் சராசரி முஸ்லிமுக்கு இது மிகப்பெரிய துயரத்தை அளித்தது. அது முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளக் கூடியதுதான். இதன் விளைவாக முஸ்லிம் சகோதரர்கள் இயல்பாக, பாதுகாப்பற்ற உணர்வில் ஆழ்ந்தார்கள். அன்னிய முதலீட்டில் ஊட்டி வளர்க்கப்பட்ட பயங்கரவாத இயக்கங்களுக்கு இரையானார்கள். இது ஒரு விஷச்சுழலை உருவாக்கியது.
ஆனால் இதை உருவாக்கியவர்கள் இந்துத்துவர்கள் அல்ல.
இதை உருவாக்கியவர்கள் இடதுசாரிகள். மார்க்ஸியவாதிகள்.
தொடக்கம் முதல் ஹிந்துத்துவ இயக்கங்கள் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிவந்த ஒரு விஷயம், இது ஹிந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே உள்ள மதப்பிரச்சினை அல்ல என்பதுதான். ஹிந்துத்துவ இயக்கத் தலைவர்களில் ஒருவரும் உத்தரப் பிரதேச மாநில முதல்வராகவும் இருந்த கல்யாண் சிங் உருக்கமாக சொன்னார்:  ‘நாங்கள் ஸ்ரீ ராம ஜென்மபூமியாக தலைமுறை தலைமுறையாக வழிபடும் இந்த இடத்தை எங்களுக்கு விட்டுக் கொடுங்கள். எங்கள் தலைகளில் செங்கல்கள் சுமந்து இதே சரயு நதிக் கரையில் பிரம்மாண்டமான மசூதியை நாங்கள் கட்டித்தருகிறோம்.’
அதற்கு இஸ்லாமிய சகோதரர்கள் பெரிய அளவில் ஒத்துக் கொண்டார்கள் எனக் கூறுகிறார் அகழ்வாராய்ச்சியாளர் கே.கே.முகமது அவர்கள். அதை இல்லாமல் ஆக்கியவர்கள் மார்க்சியக் குறுங்குழு ஒன்று என்கிறார் அவர்.
அக்காலகட்டத்தில் வெளிப்படையாகக் களமிறங்கியவர்கள் பெரும் மார்க்சிய அறிவுஜீவிகள். ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் கச்சிதமாக கல்வி சமூக-வரலாற்று ஆராய்ச்சி அமைப்புகளில் மிகப் பெரிய பொறுப்புகளில் இருந்தார்கள். அவர்கள்தான் பாடநூல்களை வடிவமைத்தார்கள். அவர்களை பொதுவாக மக்கள் வரலாற்று அறிஞர்களாகப் பார்த்தார்களே தவிர ஒரு அரசியல் தரப்பின் சித்தாந்தத் தரகர்களாகப் பார்க்கவில்லை.
அவர்கள் அந்த இடம் மசூதிதான் என்றார்கள். ஹிந்துக்களின் கோரிக்கைக்கு வரலாற்று ஆதாரம் எதுவுமில்லை என்றார்கள். புராண மத நம்பிக்கைகளை வரலாறாகத் திரித்து அரசியல் செய்கிறார்கள் ஆர்.எஸ்.எஸ் காரர்கள் என்றார்கள்.
ஜனவரி 1991ல் மார்க்ஸிய வரலாற்றறிஞர்களான ஆர்.எஸ்.ஷர்மா, இர்ஃபான் ஹபீப், ரொமிலா தாப்பர் உட்பட 42 அறிவுஜீவிகள் ஒரு பொது அறிவிப்பு வெளியிட்டார்கள். ‘அங்கே கோவில் இருந்ததற்கான சான்றுகளே இல்லை.’
இன்னும் கூட சொன்னார்கள், ‘ராமரைக் கும்பிடும் வழக்கமும் அயோத்தியைப் புனிதமாகக் கருதுவதும் கூட பின்னாட்களில் ஏற்பட்டதுதான்.’
ஹிந்து தரப்பினருக்குப் பொதுவாக நவீனத்துவ பரிபாஷைகள் நிரம்பிய அறிவியக்கத் தந்திரங்களில் பரிச்சயமில்லை. இடதுசாரிகள் அடித்து ஆடினார்கள். ராமர் பிறந்ததே ஆப்கனிஸ்தானில் என்றார்கள். பத்திரிகைகளில் அறிக்கை கொடுத்தார்கள். இரு தரப்பினரிடமும் அரசு ஆதாரங்கள் கேட்டபோது பாபர் மசூதிக் குழுவினருக்கு ஆதரவாக ஆதாரங்களை அளிக்கிறோம்; ஆனால் நாங்கள் பாரபட்சமற்ற அறிவியல் நோக்கு கொண்ட வரலாற்றாசிரியர்களின் தனிக்குழு என அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டுமென்று கேட்டார்கள். ஏற்கெனவே பாப்ரி ‘மசூதி’ ஆலோசனைக் குழுக்களிலும் இருந்த இந்த பெருமக்களின் கோரிக்கையை அரசு மறுத்துவிட்டது. பேச்சு வார்த்தைகள் நடந்தபோது ஒரு விசித்திரம் நிகழ்ந்தது. ஆதாரமே இல்லை என்று சொன்ன ராமர் கோவிலுக்கு ஆதாரங்களை விஸ்வ ஹிந்து பரிஷத் அளித்தது. அதிர்ச்சி அடைந்த அறிவுஜீவிகள் அதனைப் படிக்கத் தங்களுக்குக் கால அவகாசம் வேண்டுமென்று கேட்டார்கள்.
அகழ்வாராய்ச்சியாளர் பி.பி.லால், ராம ஜென்ம பூமி – பாப்ரி அமைப்பு பகுதிகளில் அகழ்வாராய்ச்சி செய்தவர். அவர் அங்கே தூண்களின் அடித்தளங்கள் இருப்பதை உறுதி செய்தார். இடதுசாரிகளோ, இல்லவே இல்லை அது பொய், லால் வேண்டுமென்றே இட்டுக்கட்டுகிறார் என்றார்கள். அவரது ஒரிஜினல் அறிக்கையில் அவர் அதைக் கூறவே இல்லை என்றார்கள். அகழ்வாராய்ச்சியாளர் கே.கே.முகமது இதை மறுத்தார். 1977களில் பாப்ரி அமைப்பினையொட்டி நடத்தப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சியில் இருந்த ஒரே முஸ்லிம் தான் மட்டுமே என்பதை நினைவுபடுத்திய அவர் ‘பாப்ரி அருகே அகழ்வாராய்ச்சி செய்யப்பட்ட இடத்துக்கு நான் சென்று பார்த்தேன். அங்கே தூண்களின் அடித்தளங்கள் இருப்பதைக் கண்டேன்’ எனத் திட்டவட்டமாக கூறினார்.
தண்டனையாக அதன் பின்னர் கே.கே.முகமது இடமாற்றமும் செய்யப்பட்டார். ஆனால் அவர் அதைக் குறித்தெல்லாம் கவலை அடையவில்லை. அவர் கூறிய சான்றாதாரம் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸில் வெளிவந்தது. கேகே முகமது அவர்களின் சாட்சியத்தை வெளியே கொண்டு வர உதவியவர் ஐராவதம் மகாதேவன்.
ஆனால் இடதுசாரிகள் விடவில்லை. நாடு முழுக்கத் தங்கள் இயக்கங்களைப் பயன்படுத்தி, பெரிய பிரசாரம் செய்தார்கள். ‘புத்த கயாவின் கதை என்ன? அதை ஹிந்துக்கள் அழிக்கவில்லையா? ஆக்கிரமிக்கவில்லையா?’ என்று கேட்டார்கள்.
ஆனால் உண்மை அப்படி அல்ல. வரலாற்றாராய்ச்சியாளர் டாக்டர்.அப்துல் குதோஸ் அன்ஸாரி விளக்கினார்:
‘பௌத்தம் செழித்து வளர்ந்திருந்த புத்த கயா பகுதியில் இஸ்லாமின் சிலை உடைப்புத் தீவிரம் பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தியிருந்திருக்க வேண்டும். இதன் விளைவாக அங்கே பௌத்தர்களே இல்லாமல் அழிந்துவிட்ட நிலையில் அங்கு (சிதைக்கப்பட்ட) பௌத்த விகாரங்களை வழிபட, பராமரிக்க ஆளில்லாத நிலையில் பிராமணர்கள் தங்கள் மதக்கடமைக்கு வெளியே சென்று அந்தப் பணிகளையும் செய்ய வேண்டியிருந்தது.’
ஆனால் இத்தகைய வரலாற்று நுண் உண்மைகளைக் குறித்துப் பேசிடும் நிலையில் இல்லை இடதுசாரி பிரசாரகர்கள். வலுவான ஊடகமும் அதிகார வர்க்கமும் ஒரு பக்கம் அணிதிரள, அயோத்தியில் ராமனுக்கு ஓர் ஆலயம் இல்லையா என்கிற ஆதங்கம் வெகுஜன மக்கள் மனத்தில் அலையடிக்க ஆரம்பித்தது. இஸ்லாமியர் மனத்திலோ, அது ஒரு மசூதி என்கிற எண்ணம் ஆழப்பதியத் தொடங்கியது.
இந்நிலையில் அக்டோபர்-நவம்பர் 1990 – தேவ தீபாவளி எனப்படும் வடநாட்டு கார்த்திகா பௌர்ணமி தினத்தன்று அயோத்தியில் குழுமிய கரசேவர்களை முலாயம் சிங் யாதவின் அரசு படுகொலை செய்தது. அதிகாரபூர்வமாக 13 முதல் 16 என்கிறார்கள். ஆனால் நிச்சயம் ஐம்பதுக்கு அதிகம் கரசேவகர்கள் இறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. பல உடல்கள் மண் சாக்கில் கட்டி சரயு நதிக்குள் வீசப்பட்டு பின்னர் அழுகி உருகுலைந்த நிலையில் வெளியே எடுக்கப்பட்டன.
இதன் விளைவாக அடுத்த தேர்தலில் உத்தர பிரதேசத்தை பாஜக வென்றது. கல்யாண் சிங் முதலமைச்சரானார். சர்ச்சைக்குட்பட்ட நிலத்தை சுற்றி நிலத்தைக் கையகப்படுத்தினார்.
இதற்கு எதிராக மீண்டும் வழக்கு தொடரப்பட்டது. கரசேவகர்கள் கடும் வருத்தமடைந்தனர். ஆனால் 1991ல், உச்சநீதிமன்றம் சொன்னதைக் கேட்டு அமைதி காத்தனர். உடனே ஊடகங்கள் ‘கரசேவை பிசுபிசுத்துவிட்டது; ராமஜென்மபூமி மீட்பு இயக்கம் சக்தி இழந்துவிட்டது’ என்று பேசின.
1991ல் கூறப்பட்ட தீர்ப்பு 1992 இறுதியில் கூட கொடுக்கப்படவில்லை. இத்தனை உணர்ச்சிபூர்வமான விஷயத்தில், லட்சக்கணக்கான மக்கள் தேசமெங்கும் இருந்து வந்து அயோத்தியில் குழுமியிருக்கும் ஒரு விஷயத்தில், உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு என்பது சில வாரங்கள் தாமதமானால் புரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால் ஒரு வருடம் தாமதமானால்? தங்கள் பொறுமை அதிகார வர்க்கத்தால் துச்சமாக விளையாட்டுப் பொருளாக்கப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டனர் கரசேவகர்கள். அதனால்தான் டிசம்பர் ஆறு 1992ல் பொங்கியெழுந்தனர். அது துரோகமென்றால், துரோகத்தின் முதல் கல்லை இந்த நாட்டின் போலி மதச்சார்பின்மை பேசும் அதிகார வர்க்கம் அவர்கள்மீது வீசியது.
இக்கும்மட்டங்கள் இடிக்கப்பட்ட பின்னர் 1993 ஜனவரியில் சென்னையில் ஒரு சர்வமத தலைவர்களும் அரசியல்வாதிகளும் கொண்ட ஒரு கருத்தரங்கு நடைபெற்றது. அதில் முக்கிய பேச்சாளராக இருந்தவர் காந்தியரும் வரலாற்றாசிரியருமான தரம்பால்.
தரம்பால் அந்த இடிப்பு பெரும்பான்மை இந்தியர்களுக்கு நன்மையைத் தந்ததாகவே கூறினார். மக்களின் உணர்ச்சியின் வெளிப்பாடு இது, இதற்கு ஒரு தனி இயக்கமோ அல்லது கட்சியோ பொறுப்பாக முடியாது என்றார்.
விடுதலைக்குப் பின்னர் இந்திய அரசுக்கும் பாரத தேசத்துக்கும் ஏற்பட்ட பிளவை இந்த இயக்கம் சமன் செய்கிறது. அது வெற்றி அடையுமா என்னவாகும் என்பது தெரியாது என்பதுதான் உண்மை – இதுதான் அவரது மைய கருத்து.
அதன் பின்னர் 2003ல் வழக்குக்காக அகழ்வாராய்ச்சி ஆரம்பித்தது. ஒரு கனேடிய புவியியல் நிறுவனம் முதலில் ஆராய்ந்து, அங்கே பாப்ரி அமைப்புக்குக் கீழே மற்றொரு அமைப்பு இருப்பதற்கான ஆதாரம் இருப்பதாகத் தெரிவித்தது. அகழ்வாராய்ச்சியில் தேவநாகரி கல்வெட்டு உட்பட, சில மனித உருக்கொண்ட விக்கிரகங்களும் கிடைக்க ஆரம்பித்தன. நவீத் யார் கான் என்ற ஒரு பாப்ரி ‘மசூதி’ ஆதரவாளர் அகழ்வாராய்ச்சிக்குத் தடை விதிக்க கோரி உச்சநீதிமன்றத்திடம் கோர, அது தள்ளுபடி ஆயிற்று.
ஜூன் மாதத்தில் மீண்டும் ஊடக காமெடி தொடங்கியது. ஜூன் 11 2003ல் வெளியான செய்திகளில் ‘பாப்ரி மசூதிக்குக் கீழே ஓர் அமைப்பு இருப்பதற்கு எவ்வித ஆதாரமும் இல்லை’ என்பதாகச் செய்திகள் வெளியாயின. ஆனால் இந்தச் செய்திகளைப் படிக்கும்போது எந்த அளவுக்குத் தங்கள் வாசகர்களை எவ்வித மனச்சாட்சியும் இல்லாமல் மடையர்கள் என இந்தப் பத்திரிகைகள் கருதுகின்றன என்பது புரியும். உதாரணமாக, ’தி ஹிந்து’ தனது செய்தியின் தொடக்கத்தில் இப்படி முழங்கியது:
‘இந்திய அகழ்வாராய்ச்சிக் கழகம் தனது அறிக்கையில் பாப்ரி மசூதியின் கீழே வேறொரு அமைப்பு இருப்பதற்கான எவ்வித அமைப்புரீதியிலான வித்தியாசங்களையும் தான் தோண்டிய 15 புதிய குழிகளிலும் காண முடியவில்லை என்று சொல்லியிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.’
ஆனால் உண்மை இப்படி இருந்தது. அது முக்கியப்படுத்தப்படாமல் அதே செய்தியில் குறிப்பிடப்பட்டது.
‘அமைப்புரீதியிலான வித்தியாசங்களைத் தான் ஆராய்ச்சி மேற்கொண்ட வேறு 15 குழிகளில் கண்டறிந்ததாக அறிக்கை சொல்கிறது.’
இப்போது நாம் அனைவரும் மனச்சாட்சியைத் தொட்டு கேட்க வேண்டிய கேள்வி – எது இந்திய மதச்சார்பின்மைக்கும் அற உணர்வுக்கும் எதிராக செய்யப்பட்ட மிகப்பெரிய அநீதி? திட்டமிட்டுப் பொய் பிரசாரம் செய்து, இல்லாத மசூதியான ஒரு கும்மட்டத்தை, ஒரு மசூதியாக சிறுபான்மை மக்கள் மனத்தில் பதித்த இந்தப் படித்த அயோக்கியர்களின் செயலா? அல்லது தாக்கப்பட்டு, குண்டடி பட்டு மீண்டும் மீண்டும் இந்தியாவின் உச்ச மட்டங்களில் அமர்ந்திருக்கும் அதிகார வர்க்கத்தினரால் ஏமாற்றப்பட்டு, அந்தக் கும்மட்டத்தை ஏறி உடைத்த கரசேவகர்களின் செயலா?
அந்த இடம் இந்த தேசத்தின் ஆதார தேசிய உணர்ச்சியுடன் தொடர்புடையது. இந்த தேசம் முழுவதும் அனைத்து சமுதாய மக்களிடமும் ஆழமான பண்பாட்டு ஆன்மிக உணர்ச்சியுடன் இணைந்த ஒரு பெயர் ஸ்ரீ ராமன். ஆதிகவி வான்மீகிக்கு அவன் ஆதர்ச நாயகன். அகநானூற்றுக் கவி கடுவன் மள்ளனாருக்கும் வேடுவப் பெண் சபரிக்கும் அவன் தெய்வம். குகனுக்கு சகோதரன். ஆனால் அவனையும் கூட கேள்விக்கு உட்படுத்தும் மரபு ஹிந்துக்களுடையது. எனவேதான் அவன் பாரதத்தின் தேசிய நாயகன். ராம ரசத்தைப் பருகுங்கள் என்று சிந்து நதிக்கரை சீக்கியர் கபீர் கானத்தைப் பாடுகிறார். பிபரே ராமரசம் என்ற காவேரிக்கரை தென்னிந்தியர் போதேந்திரர் கானத்தைப் பாடுகிறார். இப்படி அனைவரையும் இணைக்கும் பண்பாட்டு உன்னதம் ராமன்.
பாஜக ஏன் ஒரு அரசாணையைப் பிறப்பித்து ராமர் கோவில் கட்டியிருக்கக் கூடாது என்று 2019 தேர்தலின்போது சிலர் கேட்டார்கள். அது அரசியல் ஆதாயத்தைத் தந்திருக்கலாம். ஆனால் தேசம் முழுமைக்கும் சொந்தமான ராமனுக்குக் கட்டப்படும் கோவிலாக அது அமையாது. அப்படி அமைய இப்படிக் காத்திருந்து நீதிமன்றம் மூலமே செய்யப்படும் செயல்தான் ராமனுக்குப் பெருமை தரும்.
இன்றைக்கு அளித்த தீர்ப்பின் மூலம் பாரதத்தின் உச்ச நீதிமன்றம் இந்திய அரசுக்கும் பாரததேசத்தின் ஆன்மாவுக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட செயற்கை நேருவியப் பிளவை அகற்ற முன்வந்திருக்கிறது. அதற்கான ஆன்ம பலம் நம் அரசியல் சாசனத்துக்கு உள்ளது என்பதைக் காட்டியிருக்கிறது.
இது இந்த தேசத்தின் பண்பாட்டின் பெருமை. ராம நாம வேள்வியின் மகிமை.

குழந்தையின் மரணமும் நியூட்ரினோவின் சாத்தியமும் | அரவிந்தன் நீலகண்டன்



நம் அனைவரையும் உலுக்கியிருக்கும் ஒரு துன்பச் சம்பவம் இரண்டு வயதுக் குழந்தை சுஜித் வில்ஸனின் துர்மரணம். எண்பது மணி நேரப் போராட்டத்தின் பின்னர் அக்குழந்தையை மீட்க இயலவில்லை. ஆனால் அரசு அதன் மொத்த ஆற்றலையும் பயன்படுத்தியது. நம்மிடம் இருக்கும் தொழில்நுட்பத்தையும் மானுடத் திறமையையும் அதன் உச்ச துரித கதியில் பயன்படுத்தியது. மாநில அரசின் அமைச்சரின் செயல்பாடு இத்தருணங்களில் எப்படி அரசியல்வாதிகள் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கான புதிய அடிப்படை நடத்தையாக மாறியுள்ளது.

இவை ஒருபுறமிருக்க இந்தத் துன்பச் சம்பவத்தை ஊடகங்கள் பயன்படுத்திய விதம் அனைத்து மக்களிடமும் பொதுவாக முகச்சுளிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ‘அறம்’ திரைப்பட இயக்குநர் போன்ற அறிவியல் எதிர்ப்பாளர்கள் ஊடகப் பிரபலங்களாகவும் துறை வல்லுநர்களாகவும் வலம் வந்தனர். நல்ல காலம் அத்திரைப்படத்தில் நடித்த நடிகர்களும் துறை வல்லுநர்களாக பேட்டி தரவில்லை என்பது ஏதோ தமிழ்நாட்டின் பூர்வ ஜென்ம புண்ணியம்.

அக்குழந்தையின் மறைவுக்குப் பிறகு சமூக ஊடகங்களில் அருணன் போன்ற ‘அறிவுசீவிகள்’ வெளியிட்ட வெறுப்பு உமிழும் ட்வீட்கள் தமிழ்நாட்டில் முற்றிப் போய்விட்ட மனோவியாதியின் வெளிப்பாடுகளாக இருந்தன. ஏதோ அந்தக் குழந்தை கிறிஸ்தவர் என்பதால் ஆர்.எஸ்.எஸ் மகிழ்ந்ததாக ட்வீட் செய்து தனது வக்கிரத்தை வெளிக்காட்டி புளகாங்கிதமடைந்திருந்தார் அருணன்.

இப்படி ஒரு ஊடகப் பொது மன மண்டலம் அனைத்துத் தமிழரும் வெட்கித் தலைகுனிய வேண்டிய சமூக வியாதியே அன்றி வேறல்ல. தமிழ்நாட்டில் இன்று ஊடகவியலாளனாக வேண்டுமென்றால் அதன் முதல் தகுதியே இந்த மனவக்கிரம்தான் எனத் தோன்றுகிறது.

சுஜித் வில்ஸன் அவன் மரணத்தின் மூலம் நமக்குப் பல பாடங்களைத் தந்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறான். ஆழ் துளைக் கிணறுகளை அலட்சியப்படுத்தாதீர்கள். அவற்றை ஒழுங்காக மூடுங்கள். குறிப்பாக சிறார்கள் அவற்றின் அருகில் செல்வதைத் தடுக்கும் விதமாக மூடி அபாயக் குறிப்புகளை வையுங்கள். உங்கள் வீட்டின் அருகிலேயே குழந்தைகள் விளையாட ஆபத்தற்ற இடங்களையும் அவை செல்லக் கூடாத ஆபத்து சாத்தியங்கள் உள்ள இடங்களையும் குழந்தைகளுக்குத் தெளிவாகச் சொல்லி, தவிர்க்க வேண்டிய இடங்களைக் கண்டிப்பாகத் தவிர்க்க வையுங்கள்.

சந்திரனுக்கும் செவ்வாய்க்கும் விண்கலன்களை அனுப்பும் இந்தியா பூமியில் எண்பதடிகளுக்குள் மாட்டிக் கொண்ட சிறார்களைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை என மீம்கள் வலம் வரலாயின. மீத்தேனைத் தோண்டி எடுக்க முடிந்த ONGC தொழில்நுட்பத்தால் குழந்தையை மீட்க முடியாதா என அடுத்த மீம்கள். இவை எல்லாவற்றிலும் அடிப்படையாக இருப்பது இந்தியாவின் மீதும் அதன் அறிவியல் தொழில்நுட்ப அமைப்புகள், சாதனைகள் மீதுமான வெறுப்பு. வேற்று நாட்டின் மீது பயபக்தி. இது இந்தியாவில் ஒவ்வொரு துயர நிகழ்வின் போதும் செயல்படுத்தப்படும் சமூக ஊடக நிகழ்வு. இப்போது தமிழ்நாட்டில் இது பொது ஊடகங்களிலும் அழுத்தமாகக் குடி கொண்டிருக்கும் வியாதி.

பெட்ரோலையும் மீத்தேனையும் தோண்டி எடுப்பது போலவா குழந்தையைத் தோண்டி எடுக்க முடியும்? அருவாமனையில் அபெண்டிக்ஸ் ஆப்பரேஷன் செய்ய சொல்லும் புத்திசாலித்தனம் இது.

வெறுப்பு பேச்சுக்கு உள்ளான இஸ்ரோவை எடுத்துக் கொள்வோம். பல முறை நம் மீனவர்களைக் கடலில் தத்தளிக்கும்போது காப்பாற்ற இஸ்ரோ தொழில்நுட்பமே உதவியது. நம் நீராதாரங்களை மேம்படுத்த இஸ்ரோ உதவியுள்ளது. இஸ்ரோவால் உண்மையாகக் காப்பாற்றப்பட்ட நம் நாட்டு மக்களின் எண்ணிக்கை எந்த சூப்பர் கதாநாயகனும் அவனது ஒட்டுமொத்தத் திரைவாழ்க்கையில் திரையில் காப்பாற்றியதாக நடித்த மக்களின் எண்ணிக்கையைக் காட்டிலும் கூடப் பெரிதாக இருக்கும்.

ஆனால் தமிழ்நாட்டில் தொழில்நுட்ப எதிர்ப்பு, இந்திய வெறுப்பு ஆகியவற்றைத் திட்டமிட்டு பரப்பும் தீயசக்திகளான லயோலா முதல் திமுக வரை இவற்றைக் குறித்து கவலைப்படுவதே இல்லை.

சுஜித் மீட்பு நடக்கும்போது ஆளூர் ஷா நவாஸ் என்கிற விடுதலை சிறுத்தை கட்சி நிர்வாகி சீனாவில் இத்தகைய மீட்பு பணி வெற்றிகரமாக நடக்கும் வீடியோ காட்சியை வைரலாக்கினார். சீனாவில் தொழில்நுட்பம் மக்களுக்கு உதவுகிறது, இந்தியாவில் உதவவில்லை என்பது பிரசாரத்தின் அடிநாதம்.

சீனா கடந்த சில பத்தாண்டுகளில் அறிவியலிலும் தொழில்நுட்பத்திலும் அசுர வளர்ச்சியைக் காட்டுகிறது. ஆனால் அதற்கு சீன மக்கள் கொடுத்த விலை அதிகம். பெரிய விண்வெளி சாதனைகளைச் செய்திருக்கிறது சீனா. ஆனால் அதற்காக ராக்கெட் லாஞ்ச்களின் போது ஒட்டுமொத்தக் கிராமங்கள் எரிந்து சாம்பலாகியிருக்கின்றன. தவறுதலாக ஏவப்பட்ட ராக்கெட்களால் நள்ளிரவில் மக்களோடு எரிந்து தரைமட்டமான கிராமங்களின் காணொளிகள் காணக்கிடைக்கின்றன. கைதிகள் எல்லாவிதமான அறிவியல் மானுடப் பரிசோதனைகளுக்கு ஆட்படுத்தப்படுவதுடன் அவர்களின் உள்ளுறுப்புகள் பெரிய அளவில் ‘அறுவடை’ செய்யப்படுகின்றன. அண்மையில் க்வாண்டம் டெலிபோர்ட்டேஷன் என்கிற முன்னணித் தொழில்நுட்பத்தில் சீனா பெரும் சாதனையை நிகழ்த்தியது. மானுட அறிதலிலேயே மிக முக்கியமான முன்னணித் தாவல். ஆனால் அதற்கான மையத்தை சீனா ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட திபெத்தின் மேற்சிகரமொன்றில் அமைத்திருந்தது. திபெத்தில் சீனா நடத்தும் பண்பாட்டு மக்கள் இனத்துடைத்தழிப்பு உலகம் அறிந்த ஒன்று. 2016ல் சீனா உலகின் மிகப் பெரிய ரேடியோ தொலைநோக்கி டிஷ்ஷை அமைத்தது. பிரபஞ்சத்தில் எங்காவது ரேடியோ அலைகளைப் பயன்படுத்தும் அறிவுத்திறனுள்ள உயிரினங்கள் ஏதாவது சமிக்ஞைகளை அனுப்புகின்றனவா எனப் பகுத்தறிய இந்த ரேடியோ டெலஸ்கோப் டிஷ் ஆண்டெனா. இதற்காக 9,000 கிராம மக்களின் வாழ்விடங்கள் பறிக்கப்பட்டு வேறிடங்களுக்குக் கொண்டு போக வைக்கப்பட்டனர்.

இந்தியாவின் அறிவியல் வளர்ச்சி இப்படிப்பட்ட அசுரத்தனம் கொண்டதல்ல. இன்னும் சொன்னால் அதற்கு முட்டுக்கட்டை போடும் சக்திகள்தான் அசுரத்தனமாக இயங்கி வருகின்றன.


தமிழ்நாட்டில் தேனியில் நியூட்ரினோ ஆராய்ச்சி மையம் அமைக்கப்படவிருந்தது நினைவிருக்கலாம். இதன் அமைப்பைச் சிறிது சிந்தித்துப் பாருங்கள். ஆயிரம் அடி கீழே அமைக்கப்பட்ட ஆராய்ச்சி மையம். இதனை வந்தடைய பக்க வாட்டில் மலையடியே ஏறக்குறைய இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரத்துக்கு சுரங்க அணுகு சாலை. இதை வரவிடாமல் செய்தவர்கள் நாம். லூடைட் தனமாகப் போராடி நியுட்ரினோ குறித்துப் பொய் பிரசாரம் செய்து, அறிவியல் எதிர்ப்புப் பிரசாரம் செய்து இதை வரவிடாமல் செய்தோம்.

இது நிறைவேறியிருக்கும் பட்சத்தில் ஆயிரம் அடிக்கு கீழே மனிதர்கள் – ஆராய்ச்சியாளர்கள் வேலை செய்யும் ஒரு அமைப்பு அமைக்கப்பட்டிருக்கும். அது செயல்படும் பட்சத்தில் அதில் நெருக்கடி மீட்புக்கான தொழில்நுட்பமும் அமைந்திருக்கும். அதற்குத் தேவையான உபகரணங்கள், நிலச்சரிவில் ஆழத்தில் மாட்டிக் கொண்டால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்ன செய்ய கூடாது என்பது போன்ற விதிகள் தெரிந்த ஒரு வல்லுநர் குழு நமக்கு இருந்திருக்கும். இங்கு இருக்கும் ஆபத்து உதவி உபகரணங்கள் மிக நிச்சயமாக சுஜித்தைக் காப்பாற்றுவதிலும் நல்பங்கு வகித்திருக்கும் என நம்ப மிகுந்த இடம் இருக்கிறது.

நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். நியூட்ரினோ ஆய்வகத்தில் 1,000 அடி ஆழத்தில் மனிதர்கள் வேலை செய்ய வேண்டும். ஒவ்வொரு நாளும் அல்ல என்றாலும் கூட, மானுடர்கள் உள்ளே செல்ல வேண்டியது அவசியம். அப்போது ஏதாவது ஆபத்துக்கள் நிகழ்ந்தால் அவர்களைக் காப்பாற்றும் அனைத்துப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளும் அங்கே இருந்தாக வேண்டும். இவை எல்லாம் அங்கே உருவாகியிருக்கும். சுஜித் விஷயத்தில் அவை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். அக்குழந்தையைக் காப்பாற்றும் விஷயத்தில் மிக முக்கியக் காரணியான காலம் என்பதை அது சிக்கனப்படுத்தியிருக்கலாம்.

ஆனால் அப்படிப்பட்ட ஒரு சாத்தியத்தைக் கூட இல்லாமல் ஆக்கியது வேறு யாருமல்ல, நம் இடதுசாரி தமிழ்ப் பிரிவினைவாத லூடைட் கும்பல்தான்.

நமது ஏவுகணை தொழில்நுட்பம் நமக்கு ஏவுகணைகளை மட்டும் தரவில்லை. போலியோவால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு எடை குறைவான அதே சமயம் வலுவான நடையுதவி சாதனங்களை உருவாக்கி தந்தது. இப்படிப்பட்ட உப நன்மைகளை ‘ஸ்பின் ஆஃப்’ நன்மைகள் என்பார்கள். எந்த ஒரு பெரும் தொழில்நுட்பத்துடனும் இப்படிப்பட்ட ஸ்பின் ஆஃப்கள் கூட கிடைக்கும். நியூட்ரினோ ஆய்வக அமைப்பு பொறிநுட்ப சாதனை. நம் நிலவியல் சூழலில் மிக ஆழங்களில் மானுடர்கள் செயல்பட அமைக்கப்படும் ஒரு அமைப்பு. இதன் ஸ்பின் ஆஃப்களில் பேரிடர் சூழலில் ஆழப்புதைபடும் மக்களைக் காப்பாற்றும் தொழில்நுட்பம் நமக்குக் கிடைத்திருக்க பெரும் வாய்ப்பு உண்டு. அதனை இல்லாமல் ஆக்கியதில் நம் இடதுசாரி லூடைட்களுக்குப் பெரும் பங்கு உண்டு. இதற்கு நாம் என்ன விலை கொடுக்கிறோம் என்பதைத் தெரியாமலே விலை கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அறிவியல் தொழில்நுட்ப எதிர்ப்பு சக்திகளை எந்த அளவு விலக்கி வைக்கிறோமோ அந்த அளவு நம் சமூகத்துக்கு நல்லது. 

மகாத்மா காந்தி கொலை வழக்கில் சாவர்க்கரின் வாக்குமூலம் (பகுதி 6) | தமிழில்: ஜனனி ரமேஷ்




(22) குற்றத்துக்கு உட்படுத்தும் வகையில் என்னிடம் இருப்பதாக எதுவும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.

உரிமம் பெறாத வெடி மருந்துகள் அல்லது ஆயுதங்கள் அல்லது குற்றத்துக்கு உட்படுத்தும் வகையில் ஆவணச் சான்றுகள் அல்லது பொருள் சான்று என்னிடம் இருப்பதாகக் எதுவுமே கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.

(23) தொடர்பு மட்டுமே சதிக்கான ஆதாரமாகாது

வழக்கின் தொடக்கத்திலேயே ப்ராசிக்யூஷன் தரப்பு அதனிடம் இருக்கும் வலுவான ஆவணச் சான்று மூலம் குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர், குறிப்பாக கோட்சேவும், ஆப்தேவும், என்னோடு தொடர்பில் இருந்துள்ளனர் என்றும் அவர்களுடைய வழிகாட்டியாவும் குருவாகவும் நான் திகழும் அளவுக்கு எனது அசைக்க முடியாத விசுவாசிகளாவும் விளங்கியதால், எனது ஆலோசனையோ, ஒப்புதலோ இல்லாமல், அவர்களால் சதித் திட்டம் தீட்டி இச்செயலைச் (ஆதாவது படுகொலை) செய்திருக்கவே முடியாது என்று குற்றம் சாட்டியது.

இப்போது இந்த ஆவணச் சான்று வெளிச்சத்துக்கு வந்த நிலையில் ப்ராசிக்யூஷன் தரப்பு என் மீது குற்றம் சுமத்தியதைப் போன்றே நானும் உறுதியாக அந்தக் குற்றச்சாட்டு ஆதாரமற்றது, நியாயமற்றது என்பதுடன் நீதிமன்றம் என் மீது காழ்புணர்வு கொள்ளவும் வழிவகுக்கும் என்றும் சொல்வதற்கு வாய்ப்பை அளித்துள்ளது. இதற்கான காரணங்கள் பின்வருமாறு:

A) கவதங்கர் பி.டபிள்யு. 115 மற்றும் சி ஹெச் ப்ரதான் பி.டபிள்யூ. 130 ஆகியோரின் சாட்சிகள் என் வீட்டில் சோதனை நடைபெற்ற பிறகு ஏராளமான கடிதங்கள் சிஐடி அலுவலகத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டன என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. காவல் ஆய்வாளர் ஏ.ஆர்.பிரதான் (பி.டபிள்யூ.129) இதற்குப் பொறுப்பாளராக நியமிக்கப்பட்டார். கடிதப் போக்குவரத்தில் மொத்தம் 143 கோப்புகள் இருந்தன என்றும் அவற்றில் மொத்தமாக 10,000 கடிதங்களுக்குக் குறையாமல் இருந்தன என்றும் பிரதான் ஒப்புக் கொள்கிறார் (பி.டபிள்யூ.129 பக்கம் 4). மூன்று மாதங்கள் இப்பணியில் முழுமையாக ஈடுபட்டு ஒவ்வொரு கடிதத்தையும் படித்து ஆய்வு செய்தார். பின்னர் அவற்றில் பெரும்பான்மை தள்ளுபடி ஆனது – காரணம் என்னைக் குற்றத்துக்கு உட்படுத்தும் வகையில் எதுவுமே கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. கோட்சேவும் ஆப்தேவும் எனக்கு எழுதியதாவும், நான் அவர்களுக்கு எழுதியதாகவும் கருதப்படும் 100-125 கடிதங்களை எனக்கு எதிரான சான்று ஆவணங்களாக நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்க ப்ராசிக்யூஷன் தரப்பு முனைந்தது. ஆனால் இயல்பற்ற, வழக்கத்துக்கு மாறான அக்கடிதங்களின் ஏற்புநிலை கேள்விக்குரியானது. ப்ராசிக்யூஷன் தரப்பு சமர்ப்பித்த 100-125 கடிதங்களில் ஆப்தேவும், கோட்சேவும் எழுதிய 20 கடிதங்கள் மட்டுமே ப்ராசிக்யூஷன் தரப்பு ஆவணங்களாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டன. முக்கியமாக இந்த வழக்கில் அவற்றை ஆவணச் சான்றுகளாக என்னை நேரடியாகக் குற்றத்துக்கு உட்படுத்தாமல், கோட்சே மற்றும் ஆப்தே ஆகியோருக்கும் எனக்கும் இடையேயான பொதுவான தொடர்பைக் குறிப்பதற்கு மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும் என்னும் நிபந்தனையுடன் நீதிமன்றம் ஏற்றுக் கொண்டது.

(B) மேற்கண்ட நிபந்தனையின் அடிப்படையில் இக்கடிதங்கள் சான்றாக அனுமதிக்கப்பட்டாலும், இவை குறித்து நான் விரிவாகவே இந்த வாக்குமூலத்தின் பிரிவுகளில் (10 & 11) தெரிவித்திருக்கிறேன். மேலும் கோட்சேவும், ஆப்தேவும், வெளிப்படையான, சட்டப்பூர்வமான இந்து சங்கடன் மற்றும் மகாசபா செயல்பாடுகளின் ஊழியர்களாக மட்டுமே என்னுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தனர் என்றும் அக்கடிதங்களிலிருந்து நான் தெளிவாக மேற்கோள் காட்டி உள்ளேன்.

இதன் காரணமாக, கடந்த பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக எனக்கு வந்த தபால்களில் ப்ராசிக்யூஷன் வசமுள்ள சற்றேறக்குறைய 10,000க்கும் மேற்கண்ட கடிதங்களில், மிகத் தீவிர ஆய்வுக்குப் பின்னரும், என்னைக் குற்றத்துக்கு உட்படுத்தும் வகையில் ஒற்றைச் சொல்லோ வரியோ காணப்படவில்லை என்பதே, ஏனைய விஷயங்கள் சரிசமமாக இருக்கும் சூழலில், நான் அப்பாவி என்பதை நிரூபிப்பதற்கான சான்றாகும். எப்படி இருப்பினும், கைவசமுள்ள சான்றாவணம் மூலம், கூறப்படும் இந்தச் சதித்திட்டத்தில், கோட்சே மற்றும் ஆப்தேவுடன் என்னைத் தொடர்புபடுத்தும் ப்ராசியூஷன் தரப்புக் குற்றச்சாட்டு தவிடுபொடியாகும்.

(C) மேலும், ப்ராசிக்யூஷன் தரப்புச் சான்றே 1948ல் ஆப்தேவிடமிருந்து ஒரு கடிதமும், கோட்சேவிடமிருந்து மூன்று கடிதங்களும் எனக்கு வந்திருப்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. இக்கடிதங்கள் அனைத்துமே அதே ஆட்சேபணைற்ற வகையில் இருப்பதுடன், 1946 அக்டோபர் 30க்குப் பிறகும், 1947லும், 1948லும், கோட்சே எனக்கு எந்தக் கடிதமும் எழுதவில்லை என்பதையும் தெளிவுபடுத்துகிறது (பி.டபிள்யூ.129 பக்கம் 4).

மேற்கூறிய காலகட்டத்தில் ஆப்தேவிடமிருந்து எனக்கு எந்தக் கடிதமும் வரவில்லை என்பதுடன் கோட்சேவுக்கோ ஆப்தேவுக்கோ தனியாகவோ கூட்டாகவோ எந்தக் கடிதத்தையும் நானும் அனுப்பவில்லை. இதன் மூலம் அந்தச் சான்றாவணம் 1947 அல்லது 1948ல் எங்களுக்கு இடையே எந்தக் கடிதப் போக்குவரத்தும் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது.

கர்க்கரே குறித்து பிரதான் (பி.டபிள்யூ.129 பக்கம் 3) தனது சாட்சியில் கூறுவதாவது ‘நான் ஆய்வு செய்த 143 கோப்புகளில் சாவர்க்கருக்கு கர்க்கரே அல்லது கர்க்கரேக்கு சாவ்சர்க்கர் எழுதியதாக ஒரு கடிதத்தைக் கூட காணவில்லை’ என்கிறார்.

(D) எனவே குற்றம் சாட்டப்பட்ட எவரோடும், குறிப்பாக ஆப்தே மற்றும் கோட்சேவோடும், 1946 இறுதி தொடங்கி 1948 பிப்ரவரியில் நான் கைது செய்யப்படும் தேதி வரை, எனக்கு எந்தக் கடிதத் தொடர்பும் இல்லை என்பது தெளிவு. ஆப்தே – கோட்சே கடிதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு ப்ராசிக்யூஷன் தரப்பு அவர்களுக்கும் எனக்குமான தொடர்பை நிரூபிக்க முனைவதை எதிர்த்து அது மகாசபையின் சட்டபூர்வ மற்றும் பொதுவான செயல்பாடுகள் என்னும் எனது வேண்டுகோளை இது உறுதிப்படுத்துகிறது. எனவேதான் 1946ல் நான் மகாசபை தலைவர் பதவியை உடல் நிலை சீராக இல்லாததால் ராஜினாமா செய்த பிறகு எனது பொதுச் சேவை தொடர்பான அனைத்துப் பணிகளையும் தற்காலிகமாக நிறுத்திவிட்டேன். இதன் காரணமாக ஏனைய இந்து சபா ஊழியர்களைப் போலவே ஆப்தேவும் கோட்சேவும் இந்து சங்கடன் அறிக்கைகள் அல்லது எனது பிரசாரப் பயணம் அல்லது பொது விவகாரங்கள் தொடர்பான எனது வழிகாட்டுதல்கள் ஆகியவை குறித்து எனக்கு எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டனர். ஆகவே மேற்கொண்ட கால கட்டத்தில் அவர்களது கடித்தப் போக்குவரத்து திடீரென நின்று போனதை இது விவரிக்கிறது.

E) கூறப்படும் சதித்திட்டம் 1947 டிசம்பரில் தொடங்கியதாகப் ப்ராசிக்யூஷன் தரப்பு சொல்வதைக் கவனிக்க வேண்டும். என்னுடனான கோட்சே மற்றும் ஆப்தே கடிதப் போக்குவரத்து அந்தக் காலத்துக்கு முன்பே நின்று விட்டதைப் ப்ராசிக்யூஷன் சாட்சியே மேற்கண்டபடி நிரூபிக்கிறது. இதன் காரணமாக எனக்கும் கோட்சே மற்றும் ஆப்தேவுக்கும் இடையேயான தொடர்பு, அதாவது எந்தக் கடிதப் போக்குவரத்தை ஆதாரமாக வைத்து ப்ராசிக்யூஷன் தரப்பு நிரூபிக்க முனைகிறதோ, அந்தத் தொடர்பை நிரூபிக்க கடிதப் போக்குவரத்து, கூறப்படும் சதித்திட்டம் உருவாவதற்கு ஓராண்டுக்கு முன்பாகவே நின்று விட்டது.

இந்தக் காரணங்களுக்காகவே நான் சமர்ப்பிப்பது என்னவெனில், கடிதப் போக்குவரத்து குறிப்பிடும், இதுபோன்ற சட்டப்படியான மற்றும் முறையான தொடர்பு, கூறப்படும் சதித் திட்டம் உருவாவதற்கு ஓராண்டுக்கு முன்பாகவே நின்றுவிட்டதால், என்னை எந்தச் சூழலிலும், குற்றவாளியாக்க இயலாது என்பதுடன், இதைக் குற்றம் மற்றும் சதித்திட்டத்துடனான தொடர்பாகவும் சந்தேகிக்க முடியாது என்பதுதான். முறையான மற்றும் சட்ட ரீதியான தொடர்பையும், குற்றம் மற்றும் சதித்திட்டத்தையும் இணைக்க முடியாத அளவுக்கு இடைவெளி உள்ளது. பல பிரபல வழக்குகளில் இந்த அடிப்படைக் கொள்கைகள் மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. உதாரணத்துக்கு, சர்காரின் சாட்சியச் சட்டம் (பிரிவு 10 பக்கம் 98) ‘சதித் திட்டம் தீட்டிய எவருடன் குற்றம் சுமத்தப்பட்டவரின் தொடர்பு குறித்த சாட்சி மட்டுமே அவரை அந்த சதியின் கூட்டாளியாகக் குற்றவாளியாக்கப் போதுமானது அல்ல’ என்று தெளிவாகக் கூறுகிறது.

(24) இந்தச் சதித்திட்டம் குறித்துக் கோட்சேவும் ஆப்தேவும் என்னோடு ஆலோசனை நடத்தினர் என்றும், அவர்கள் எனக்கு எழுதிய கடிதங்களில் தங்களது விசுவாசத்தை மதிப்போடும் மரியாதையோடும் எனக்கும் நான் பின்பற்றும் இந்து சித்தாந்தத்துக்கும் தெரிவித்துள்ள காரணத்தால், என்னுடைய ஒப்புதலின்றி இந்தக் குற்றத்தை அவர்கள் செய்திருக்க இயலாது என்று ப்ராசிக்யூஷன் தரப்பு பிடிவாதமாக முடிவுக்கு வந்துள்ளது அபத்தம் என்பது மேற்கண்ட பிரிவிலிருந்து தெளிவு.

பெரும்பான்மைக் குற்றவாளிகள் தங்களது மதப் பிரிவுகளின் குருக்கள் மற்றும் வழிகாட்டிகள் மீது மிகுந்த மரியாதையும், விசுவாசத்தையும் செலுத்துவதுடன், அவர்களது கொள்கைகளைப் பின்பற்றுவதிலும் உறுதியாக உள்ளனர். அப்படியெனில் அவர்களைப் பின்பற்றுவர்களின் குற்றச் செயல்களுக்கு குருவும் வழிகாட்டியும் பொறுப்பாக முடியுமா? அந்தக் குற்றவாளிகள் தங்கள் குருக்கள் மற்றும் வழிகாட்டிகள் மீது மதிப்பும் மரியாதையும் வைத்திருக்கின்றனர் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக அவர்களையே குற்றவாளியாக்க முடியுமா? குற்றம் சுமத்தப்பட்ட பெரும்பான்மை நபர்கள் தங்கள் பெற்றோர், சகோதரர்கள் மற்றும் உறவினர்களுடன் நெருங்கிய தொடர்பும், அன்பும் மரியாதையும் வைத்துள்ளதுடன், அவர்களுக்கு எழுதும் கடிதங்களிலும் தங்கள் பணிவைத் தெரிவிக்கின்றனர். குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர்கள் உறவினர்களிடம் பணிவோடு கீழ்ப்பணிவதால், குற்றச் செயல்களைச் செய்வதற்கு முன்பு அவர்களின் ஆலோசனையையும் வழிகாட்டுதலையும் பெற்றார்கள் என்றும் குற்றத்துக்கு உடந்தையாக இருந்தார்கள் என்றும் கூற முடியுமா? அரசியல் கட்சிகளிலுள்ள எண்ணற்ற தொண்டர்களில் சிலர் ஏதேனும் குற்றம் செய்திருந்தால், தலைவர்கள் மீது அவர்கள் மதிப்பும், மரியாதையும், வைத்திருக்கும் ஒரே காரணத்துக்காகக் குற்றத்துக்கு அவர்களைப் பொறுப்பாக்கிக் காவல் துறை கைது செய்ய முடியுமா? இன்னும் சொல்லப் போனால் தலைவருக்குள்ள தார்மிகச் செல்வாக்கைச் அவரது அனுமதியைப் பெறாமலேயே சில தொண்டர்கள் தவறாகப் பயன்படுத்த முயற்சிக்கவில்லையா?

1942ல் நடைபெற்ற ‘வெள்ளையனே வெளியேறு’ இயக்கத்தின் போது காங்கிரஸ் தொண்டர்களாக மகாத்மா மீது மதிப்பு மரியாதையுடன் நெருங்கமாக இருந்த சில முன்னணிச் செயல் வீரர்கள் தலைமறைவாக வன்முறையில் ஈடுபட்டனர். அந்நிய ஆட்சிக்கு எதிரான இதுபோன்ற தலைமறைவு வன்முறை நியாயமா, நியாயமற்றதா என்ற கேள்விக்குள் நான் போக விரும்பவில்லை. மகாத்மா காந்தி இந்தத் தலைமறைவு வன்முறையைக் கண்டித்தார் என்பதை மட்டும் சொன்னால் போதுமென நினைக்கிறேன். ஆனால் இந்தச் செயல் வீரர்களின் பின்னால் அணிவகுத்த மக்கள் ‘மகாத்மா காந்திக்கு ஜே’ என்று முழக்கமிட்டுக் கொண்டே இரத்தம் பெருக்கெடுக்கக் கலவரத்திலும், நாசவேலையிலும் ஈடுபட்டனர். ‘மகாத்மா காந்திக்கு ஜே’ என்று முழக்கமிட்டதாலும், குற்றச் செயல்களில் ஈடுபட்டவர்கள் அவர் மீது மதிப்பும் மரியாதையும் வைத்திருந்ததாலும், காந்திஜியிடம் கட்டாயம் வன்முறை குறித்த ஆலோசனைகளைக் கேட்டிருப்பார்கள் என்ற முடிவுடன் பிரிட்டிஷ் அரசு கூட காந்திஜியைச் சிறையில் அடைக்கவில்லை. இந்த வழக்கில் ப்ராசிக்யூஷன் தரப்பு சில குருக்களையும், வழிகாட்டிகளையும் சாட்சிகளாக விசாரித்ததில், குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர்களில் சிலருக்குப் பயங்கரமான வெடி மருந்துகளை வழங்கியதுடன், இந்தச் சதித்திட்டம் நடைபெற்றதாகக் கூறப்படும் டிசம்பர் – ஜனவரி காலகட்டத்தில், இந்தியக் குடிமகன்களாக இருந்த ஜின்னா மற்றும் லியாகத் அலி ஆகியோரைக் கொலை செய்யத் தூண்டியதாகவும் பிரமாணத்தில் தெரிவித்திருந்தனர்.

இருப்பினும், ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட இத்தகைய குற்றத் தொடர்பைக் கூடக் காரணம் காட்டி ப்ராசிக்யூஷன் தரப்பு குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர், இச்சதித்திட்டம் சம்மந்தமாக இந்தச் சாட்சிகளுடன் ஆலோசனை நடத்தினார் என்ற முடிவுக்கு வருவதுடன், அவரையும் இந்தச் சதியில் குற்றவாளியாக்க இயலாது. அவர்கள் அனைவரும் குற்றவாளியாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால் இதே ப்ராசிக்யூஷன், ஆப்தேவுக்கும் கோட்சேவுக்கும் எனக்கும் இடையே பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த சட்டபூர்வ கடிதப் போக்குவரத்து மற்றும் தொடர்பைக் காரணமாக்கி, இந்தச் சதித் திட்டம் சம்மந்தமாக என்னிடம் ஆலோசனை நடத்தினர் என்பதுடன், என்னையும் குற்றவாளியாக்கும் பிடிவாதமான முடிவு அபத்தமும் அநியாயமும் ஆகும். ஆனால் ப்ராசிக்யூஷன் தரப்பு சாட்சியே அதே குணத்துடன், ‘இருந்திருப்பார்’ மற்றும் ‘இருந்திருக்க மாட்டார்’ என்ற ஊக அடிப்படையில் இருப்பதால், எனக்கு எதிரான வழக்கை நிருப்பிக்கப் போதுமான மற்றும் நேரடி சாட்சியைத் தேடுவதில் ப்ராசிக்யூஷன் தரப்பு நம்பிக்கையற்று இருக்கிறது. அதே அளவுக்கு, சரியோ, தவறோ, இடரில் இருப்பதாகக் கருதும் தங்களது கௌரவத்தைக் காப்பாற்றப் போதிய ஆதாரங்களின்றி அபத்தமான ஊகங்களின் அடிப்படையில் பொறுப்பற்று நடந்து கொள்வதும் தெள்ளத் தெளிவாகிறது.

(25) ப்ராசிக்யூஷன் சாட்சியின் இந்தப் புனைவு இரண்டே வரிகளில் அடங்கி உள்ளது. முதலாவது செவி வழிச் செய்தி, இரண்டாவது அனுமானம்

இப்போது எந்தச் சான்றாக இருந்தாலும், பொருள் அல்லது சூழ்நிலை, வாய்மொழியாக அல்லது எழுத்துபூர்வமாக, எனக்கு எதிராக ப்ராசிக்யூஷன் தரப்பு கொண்டுவந்திருந்தாலும், எனது வாக்குமூலத்தின் மேற்கண்ட பகுதியில் அவற்றுக்கு விரிவான விளக்கம் அளித்துள்ளேன். இந்நிலையில் அதிலுள்ள ஒரேயொரு பகுதியில் காணப்படும் இரண்டே வரிகள் மூலம் மட்டுமே சதித்திட்டத்தில் எனக்குள்ள தனிப்பட்ட தொடர்பை உறுதிப்படுத்துவதே அதன் நோக்கமாகும்! இவ்விரண்டுமே பேட்ஜ் சுமத்திய குற்றச்சாட்டுகள்:-

காந்தி, நேரு மற்றும் சுராவார்டி ஆகியோரைத் தீர்த்துக் கட்டுமாறு நான் ஆப்தேவிடம் சொன்னதாக, ஆப்தே தன்னிடம் கூறினார் என்பதே பேட்ஜின் முதல் வாக்கியமாகும். ‘வெற்றிகரமாக முடித்துவிட்டுத் திரும்பி வாருங்கள்’ என்று நான் ஆப்தே மற்றும் கோட்சேவிடம் சொன்னதைக் கேட்டதாக பேட்ஜ் கூறுவது இரண்டாவது வாக்கியமாகும். ஆப்தே சொன்ன முதல் வாக்கியத்தின் அடிப்படையில் இதை பேட்ஜ் ஊகித்திருக்கலாம்.

வண்டிகள் நிறையக் கடிதப் போக்குவரத்து, தேடல்கள், அமைச்சர் முதல் திரைப்பட நடிகர் வரை, மகாராஜா முதல் டாக்ஸி ஓட்டுனர் வரை, ஏராளமான சாட்சிகளுடன் ப்ராசிக்யூஷன் சான்றாவணத்தை பிரம்மாண்டமாக்கித் தீவிரப்படுத்தியதன் முக்கிய நோக்கம் எதிர்பார்த்த விளைவு கிடைக்க வேண்டும் என்பதே. ஆனால் என்னுடைய வழக்கைப் பொருத்தவரை, மகா சபா பவன் தொலைபேசி ‘ட்ரங்கால்’ போன்று ‘பயனற்றுப்’ போய்விட்டது.

இந்த வாக்குமூலத்தில் பிரிவுகள் (18 மற்றும் 19) கூறிய காரணங்களின்படி மதன்லாலின் கதையிலும் எதுவுமில்லை. ஜெயின் சொன்னதாக அங்கத் சிங்கும், அமைச்சரும் கூறுகிறார்கள்; ஜெயின் தனக்கு மதன்லால் சொன்னதாகக் கூறுகிறார்; மதன்லாலோ நான் ஜெயினிடம் எதுவுமே சொல்லவில்லை என்கிறார்; ஜெயின் சொன்ன கதையாகவே இருப்பினும், கூறப்படும் சதித்திட்டத்தோடு தனிப்பட்ட முறையிலும் உறுதியாகவும் என்னைத் தொடர்புபடுத்தவில்லை.

இப்போது, என்னை இந்தச் சதித்திட்டத்துடன் உறுதியாகவும், நேரடியாகவும் தொடர்புபடுத்த முனைவு மேற்கொள்ளப்படும் பேட்ஜ் சான்றாவணத்தில் மேற்கண்ட இரு வாக்கியங்களுள், முதலாவது செவி வழிச் செய்திதான். அப்ரூவரான பேட்ஜ் இந்த வாக்கியத்தைத் தன்னிடம் ஆப்தே கூறியதாகச் சொல்கிறார். ஆனால் ஆப்தேவும் கோட்சேவும் அவ்வாறு பேட்ஜிடம் எதுவுமே சொல்லவில்லை என்றும் நானும் அவர்களிடம் எதுவும் கூறவில்லை என்றும் மறுத்துள்ளனர். எனவே பேட்ஜின் குற்றச்சாட்டை உறுதிப்படுத்த எந்தச் சான்றும் நிச்சயமாக இல்லை. பேட்ஜின் முதல் குற்றச்சாட்டு செவிவழிச் செய்தி மட்டுமின்றி உறுதிப்படுத்தப்படாத செவிவழிச் செய்தியும் ஆகும். உறுதிப்படுத்தப்படாத நிலையில், ஒரு அப்ரூவர் தனிப்பட்ட முறையில் கேட்டதையோ, பார்த்தையோ கூட நம்பகமான சான்றாகப் பொதுவாகச் சட்டம் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. எனவே ஒரு செவிவழிச் செய்தியை, ஒரு அப்ரூவர் செவிவழிச் செய்தி என்று ஒப்புக் கொண்ட பிறகு, நம்பகத்தன்மை அற்றதாகவும், உறுதிப்படுத்தப்படாததாகவும் தானே இருக்க முடியும்!

அதுமட்டுமன்றி, அதைப் போன்ற சில காரணங்கள், ஆப்தே மற்றும் கோட்சேவிடம் சொன்னதைத் தனிப்பட்ட முறையில் கேட்டதாக பேட்ஜ் சொன்னது இரண்டாம் வாக்கியத்தின் நம்பகத்தன்மையைப் பழுதாக்குகிறது. இது உண்மையெனில் பிறகு அது செவிவழிச் செய்தி அல்ல. ஆனால் பேட்ஜ் அதே வாக்கியத்தில் ‘வெற்றிகரமாக முடித்துவிட்டுத் திரும்பி வாருங்கள்’ என நான் சொன்னது சதித்திட்டம் தொடர்பாக நேரடியாக இல்லை என்பதை அவரே ஒப்புக் கொள்கிறார். சதித்திட்டத்துடன் எனக்கு தொடர்பிருக்கலாம் என்ற பேட்ஜ் அனுமானித்திருக்கலாம். மேலும் ஆப்தே மற்றும் கோட்சே ஆகிய இருவரும் என் வீட்டுக்கு மூவர் வந்த கதையும், அந்த வாக்கியத்தை நான் சொன்னதாகக் கூறிய குற்றச்சாட்டும், புனையப்பட்டவை மற்றும் முற்றிலும் பொய் என்று தெளிவாகக் கூறியுள்ளனர். இதை யாரும் எதற்கும் உறுதிப்படுத்தவில்லை. ஆகவே உறுதிப்படுத்தப்படாத இந்தச் செய்தியை அனுமானித்தது தர்க்கவியலாளர் கூட இல்லை, ஒரு அப்ரூவர் என்பதால், அதற்கு நீதிமன்றத்தில் எந்த விதமான நம்பகத்தன்மையோ, சான்றாவண மதிப்போ கிடையாது. இவ்விரண்டு குற்றச்சாட்டுகளின் அடிப்படையில் என் மீது வழக்கு தொடுக்கப்பட்டுள்ளது – முதலாவது அப்ரூவர் சொன்ன உறுதிப்படுத்தப்படாத செவிவழிச் செய்தி. இரண்டாவது அப்ரூவரின் உறுதிப்படுத்தப்படாத அனுமானம். இவ்விரண்டுமே எந்த நீதிமன்றத்தின் முன்பாகவும் ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்க சான்றாவணமாக இருக்க முடியாது என்ற நிலையில், நான் தாழ்மையுடன் பணிந்து சமர்ப்பிப்பது என்னவெனில், எனக்கு எதிரான வழக்கு முழுவதுமாகத் தானாகத் தகரும். அத்துடன், நான் குற்றமற்றவன் என்பதும் சந்தேகத்துக்கு இடமின்றி நிரூபணமாகும்.

இந்துத்துவ முன்னோடி கஸலு லட்சுமிநரசு செட்டி | அரவிந்தன் நீலகண்டன்




மேன்மை தங்கிய கவர்னர் துரையாரின் சிவந்த முன்வழுக்கை மண்டையில் வியர்வைத் துளிகள் அளவுக்கு அதிகமாகவே உருவாகியிருந்தன என்பதற்கு மெட்ராஸின் வெப்பநிலை மட்டுமே காரணம் அல்ல. கனம்பொருந்திய கவர்னர் துரையாரின் பெயர் வெகு நீளமாக ‘ஜியார்ஜ் ஹே ட்வீட்டேலின் எட்டாம் மார்க்யுஸ்’ என்று இருந்தாலும் அதை ட்வீட்டேல் என்றே அழைப்பது வழக்கம்.

கவர்னரின் மனது அன்று அடைந்த விரக்தியான கோபம் சொல்லத் தரமானதன்று. ‘கறுப்புத் தோல் இந்திய முட்டாள்களா இதைச் செய்தார்கள்?’ என்று எண்ணும்போதெல்லாம் அவர் கொதிநிலை உச்சத்தை அடைந்தது. ஆட்சி செய்வது பெயருக்குத்தான் கும்பெனி என்பது அவருக்குத் தெரியும். உண்மையான ஆட்சி பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தால் நடத்தப்பட்டது. எனவே நடந்திருப்பது பிரிட்டிஷ் அரசுக்கே விடப்பட்ட சவால். இந்த சவாலுக்கு பின்னால் இருப்பவர் யாரென்பதும் கவர்னர் பெருமகனாருக்குத் தெரிந்திருந்தது.

மெட்ராஸ் பல்கலைக்கழகம் அன்றைக்கு ஆங்கிலமும், குமாஸ்தா வேலைக்கான தயார்படுத்தலும் அளிக்கும் ஒரு கல்விச் சாலை. கும்பனி உருவாக்கிய அரசு இயந்திரத்துக்கு சேவகம் செய்ய மதராஸ்வாசிகள் போட்டி போட்டுக்கொண்டு தங்கள் பிள்ளைகளை அனுப்பிய நிறுவனம். அங்கே ‘பண்பாடற்ற’ இந்த இந்தியர்களின் பண்பாட்டை உயர்த்த, என்றென்றைக்குமான சாம்ராஜ்ஜியத்துக்குள் நுழைய, விக்கிர ஆராதனையை அடியோடு ஒழிக்க, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ராஜ விசுவாசமுள்ள பிரஜைகளாக்க விவிலியத்தைக் கட்டாய பாடமாக்க முடிவு செய்த கவர்னரின் ஆலோசனைக் கூட்ட தாஸ்தாவேஜு ஒரு பத்திரிகையில் பிரசுரமாகித் தன்னை பிரச்சினைக்குள் ஆளாக்கும் என நினைத்திருப்பாரா துரைமகனார்?

பத்திரிகையின் பெயர் ‘மதியம்’. ஆங்கிலத்தில் ‘கிரெஸண்ட்’. பத்திரிகையின் ஆதார சக்தி செட்டி – கஸலு லட்சுமிநரசு செட்டி.

சட்டம் தெரிந்த ஆசாமி. எங்கெங்கே அவருக்குத் தொடர்புகள் உண்டு என்பது எவருக்கும் தெரியாது. கஷ்டப்பட்டு சேர்த்த செல்வத்தை பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களுக்கு பிரச்சினை உண்டாக்க வேண்டுமென்றே செலவளித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்து. அந்த ஆளை மட்டும் கவிழ்க்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தால்…

கவர்னருக்கு மட்டுமல்ல, அன்றைய காலகட்டத்தில் ஒவ்வொரு பிரிட்டிஷ் காலனியவாதியின் முதுகுத் தடத்திலும் ஒரு ‘சுரீரை’ ஏற்படுத்த வல்லது அந்தப் பெயர். யார் இந்த செட்டி?

இன்றைக்கு நாம் மறந்துவிட்டாலும் தேச விடுதலை தர்ம பாதுகாப்பு வீரர்களில் கஸலு லட்சுமிநரசு செட்டி மிகவும் முக்கியமானவர். முதன்மையானவர். தமிழகத்தின் முன்னோடி இந்துத்துவர் செட்டி என்று சொன்னால் அது மிகச்சரியாக இருக்கும்.

செட்டி 1806ல் பிறந்தார். பிறந்த தேதி தெரியவில்லை. அவர் கோமதி செட்டி சமுதாயத்தினர். அவர் ஆங்கிலக் கல்விக்கூடங்களில் பயிலவில்லை. திண்ணைப் பள்ளிக்கூடங்களிலிருந்து உருவானவர். ஆங்கிலம் சுயகல்வி மூலமாக அவருக்குக் கிட்டியது. அந்தக் காலகட்டத்தில் ஆங்கில ஆட்சி தன்னை வலிமையாக நிலைநாட்டி தமிழகமெங்கும் பரவ ஆரம்பித்துவிட்டிருந்தது. அதே காலகட்டத்தில் அமெரிக்க காலனிகளுக்கும் தாய் பிரிட்டிஷாருக்கும் மோதல் ஏற்பட்டு, பிளவுகளால் அட்லாண்டிக் வர்த்தகம் பாதிக்கப்பட்டிருந்தது – குறிப்பாக பருத்தி வியாபாரம். இதைப் பயன்படுத்தி குறுகிய காலத்தில் கடும் உழைப்பாலும் புத்திக் கூர்மையாலும் செல்வந்தராக உயர்ந்தார் செட்டி. ஆனால் குலதர்மமான வைசியத் தொழிலில் அவருக்கு ஈடுபாடு இல்லை. அவரது ஸ்வபாவம், பாரதத்தின் சமயாச்சாரங்களையும், சமுதாய நலனையும், இயற்கை வளங்களையும் காப்பாற்றும் போராட்டத்தையே அவரது ஸ்வதர்ம குருக்ஷேத்திரமாகக் காட்டியது.

எளிமையான தோற்றம். கம்பீரமான தலைப்பாகை. நெற்றியில் ஸ்ரீ வைணவ நாமம். இந்த அமைதியின் வடிவமான மனிதர், பிரிட்டிஷ் பேரரசுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் – அனைத்துத் தளங்களிலுமான போராட்டத்தில் – அழுத்தமாகக் குதித்தார். ஒரே நோக்கம் – நம் மக்களின் சுபிட்சமும் சுதந்திரமும்.

அன்றைய மெட்ராஸின் அதிகாரவர்க்கத்தில் யார் யாரெல்லாம் பெரும் பதவிகளில் அதிகார பீடங்களில் இருந்தார்களோ அவர்களை எதிர்த்தது இம்மனிதரின் ஒற்றைக் குரல். அன்றைய மெட்ராஸ் நீதிமன்றங்கள் மதமாற்ற கேந்திரங்களாகs செயல்பட்டன. சர் வில்லியம் பர்ட்டன் தான் ஒரு நீதிபதி என்பதைத் தாண்டி தாம் கிறிஸ்தவ மதப் பிரசார ஊழியரும்கூட என்பதை ஐயம் திரிபறக் கூறினார். நீதிபதி தன் இருக்கையில் இருந்தபடி குற்றவாளிக் கூண்டில் நிற்கும் இந்துக்களுக்கு அவர் கொடுக்கும் கிறிஸ்தவப் பிரசாரப் பேருரைகள் வெகு பிரசித்தம்.

மெட்ராஸில் இயங்கிய கும்பனியார் அரசின் முதன்மைச் செயலாளர் ஜே.எஃப்.தாமஸ், மதம் மாறினால் மட்டுமே அரசு அலுவலகங்களில் வேலை கிடைக்கும் என்பதை ஒரு எழுதப்படாத விதியாகவே மாற்றியிருந்தார். இவருடைய நெருங்கிய உறவினர் E.B.தாமஸ் திருநெல்வேலி மாவட்ட கலெக்டர். இவர் திருநெல்வேலியில் மதமாற்றத்தை ஒரு சமுதாய இயக்கமாக மாற்றத் துணை புரிந்தார். செங்கல்பட்டு மாவட்ட முதன்மை நீதிபதி மூர்ஹெட் என்பவர் நீதிமன்றச் செயல்பாடுகளில் ஒன்றாக விவிலியப் பிரசங்கத்தை இணைத்திருந்தார். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக நாம் ஏற்கெனவே பார்த்தது போல கவர்னரும் தீவிர கிறிஸ்தவ மதமாற்றச் செயல்பாடுகளுக்கான பெரும் ஆதரவுத்தூணாகவே இருந்தார்.

அக்டோபர் இரண்டாம் தேதி 1844, பாரதத்தின் தேசபக்த இதழியல் தென் பாரதத்தில் பிறந்த நாள் என கூறலாம் 1857 எழுச்சிக்கு இன்னும் 13 ஆண்டுகள் இருந்தன. இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் உருவாகவோ இன்னும் 41ஆண்டுகள். லட்சுமிநரசு ‘மதியம்’ எனும் இதழை உருவாக்கினார். தமிழ், ஆங்கிலம், தெலுங்கு என மூன்று மொழிகளில், மாதம் மும்முறை வந்த இந்த இதழின் நோக்கம் ‘ஹிந்துக்களின் நிலையை மேம்படுத்துவது.’ இந்த இதழின் அசிரியராக செட்டி இந்துக்கள் மீதும் பாரதத்தின் மீதும் அபிமானம் கொண்ட எட்வர்ட் ஹார்லே என்பவரை நியமித்தார். இந்தப் பத்திரிகையின் புலனாய்வு நிருபர்கள் பெரும் வலையென அரசு இயந்திரமெங்கும் உள்ளிருந்தார்கள். இவர்களில் கொஞ்சம் தார்மிக உணர்வு கொண்ட சில பிரிட்டிஷாரும்கூட அடக்கம். இவர்கள் மூலம் அரசின் திட்டங்களை முன்னரே அறிந்து வெளிப்படுத்தும்போது ‘விண்டெக்ஸ்’, ‘வெளிப்படையாகப் பேசுவோன்’ என்பது போன்ற புனைபெயர்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன.

இப்படி ‘மதியம்’ அன்றைக்கு வெளிப்படுத்திய விஷயங்களில் சில: இந்துக் கோவில்களிலிருந்து வரும் பணத்தை, கோவில் நிர்வாகத்துக்கு மட்டும் கொஞ்சம் கொடுத்துவிட்டு, அரசே எடுத்துக் கொள்வது; மெட்ராஸ் பல்கலையில் கிறிஸ்தவ பைபிளை மாணவர்களுக்குக் கட்டாயப் பாடமாக்க கவர்னர் தன் ரகசியக் கூட்டத்தில் பேசிய விஷயங்களின் பதிவு; மதமாற்றத்தை ஆதரிக்கும் விதமாக இந்துக்களின் சொத்துச் சட்டத்தை மாற்றும் முயற்சி; இத்யாதி.

மெட்ராஸ் பல்கலையில் பைபிளைப் புகுத்தும் முயற்சி பிரிட்டிஷாரின் வரையறுக்கப்பட்ட தந்திர இலக்கணங்களுடன் செய்யப்பட்டது. முதலில் ஆங்கிலம் சொல்லித்தரப்படாத சுதேசி கல்வி அமைப்புகளில் – திண்ணைப்பள்ளி போன்றவற்றில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு அரசு வேலைகள் மறுக்கப்பட்டன. இது ஆங்கிலக் கல்வி படிக்கும் தேவையை ஏற்படுத்தியது. இதற்கு மெட்ராஸ் பல்கலையை சென்னையிலும் இதர நகரங்களிலும் வாழும் மிகப் பெரும்பாலானோர் அணுகினர். ஆனால் இதில் படித்து தேர்ச்சி கிடைக்கும் அனைத்து மாணவர்களுக்கும் வேலை கிடைப்பதில்லை. இந்த வேலையின்மைக்குக் காரணம் மாணவர்களின் கல்வித் தரத்தில் உள்ள ஏதோ ஒரு குறைபாடு. உண்மையில் அந்தக் குறைபாடு என்னவென்றால் கிறிஸ்தவ மதத் தொடர்பான கேள்விகள் நேர்முகத் தேர்வுகளில் கேட்கப்படும். அதில் பதிலளிக்க இயலாதவர்களுக்கு வேலைகள் கிடைப்பதில்லை. இந்தக் குறையை நிவர்த்தி செய்ய, பிரிட்டிஷ் அரசு வேலைக்குத் தயார்படுத்த ஒருவருக்கு பைபிள் அறிவு அவசியம் என சொல்லி பைபிளை ஒரு கட்டாயப் பாடமாக்க கவர்னர் பெருந்தகை திட்டமிட்டிருந்தார்.

அத்துடன் விஷயத்தை விட்டுவிடவில்லை லட்சுமிநரசு செட்டி. பச்சையப்பா கல்வி நிறுவன வளாகத்தில் ஒரு பெரிய பொதுக் கூட்டத்தைத் திரட்டினார். அக்டோபர் 7 1846ல் நடைபெற்ற இந்தக் கூட்டத்தில் அவர் உரையாற்றினார். ஆயிரக்கணக்கான கையெழுத்துக்கள் பெறப்பட்டு கவர்னருக்கு எதிரான மனு பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு அனுப்பப்பட்டது. கவர்னர் சமயச் சார்பின்மை கொண்டவராக இல்லாமல் கிறிஸ்தவ மதத்துக்கு பாரபட்சம் காட்டுகிறார், மதம் மாறாத பட்சத்தில், இந்து மாணவர்கள் தேர்வுகள் எழுதுவதைக்கூட மிஷினரிகளால் தடுக்க முடிகிறது எனக் குற்றம் சாட்டப்பட்டது. அரசு இயந்திரமும் கிறிஸ்தவ மிஷினரிகளும் இணைந்து செய்யும் இந்த நடவடிக்கைகளை அந்த மனு கண்டித்தது. இது அரசு இயந்திரத்துக்குள் சர்ச்சையை உருவாக்கியது. கவர்னரின் கவுன்ஸிலில் உறுப்பினரான சாமெயர் என்பார் இதைக் குறித்து ‘மத ரீதியில் மக்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கையால், மக்கள் அரசுக்கு மேல் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கைக்கு பலத்த அடி’ விழுந்திருப்பதாகக் கூறினார். எப்படி ஆவணங்கள் கசிந்தன என ஒரு விசாரணை கமிஷன் நியமிக்கப்பட்டது. சிலர் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டனர். ஆனால் ‘மதியம்’ அதே வீரியத்துடன் செயல்பட்டது. அதன் அலுவலகம் தீவிரமான போலீஸ் கண்காணிப்புக்கு உள்ளானது.

அரசு ‘கிரெஸெண்ட்’ என்கிற ‘மதியம்’ பத்திரிகைக்கு எந்த விதத்திலெல்லாம் கஷ்டங்கள் உண்டாக்க முடியுமோ அப்படியெல்லாம் கஷ்டங்களை உருவாக்கியது. செயிண்ட் ஜார்ஜ் கோட்டை கெஸட்டில் பத்திரிகையின் விளம்பரத்தை அனுமதிக்க முடியாது எனக் கூறிவிட்டது அரசு. குறிப்பாக பச்சையப்பா கல்வி நிறுவன மாநாட்டில் செட்டி அவர்களின் உரை குறித்த உளவுத்துறை அறிக்கை ‘கேட்போரிடம் கலக உணர்வைத் தூண்டுவதாகவும் ஹிந்துக்களை பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு எதிராகத் திருப்புவதாகவும்’ அமைந்தது எனக் கூறியது.

அதே 1840களில் மற்றொரு முக்கிய நிகழ்வு நடந்தது. திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் அரசு ஆதரவுடன் ஜரூராக மதமாற்றத்தை மிஷினரிகள் நடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். சாதாரண ஹிந்துக்கள், பெரும்பாலும் நாடார் சமுதாயத்தைச் சார்ந்த உழைக்கும் பெருங்குடி மக்கள், இதற்கு எதிர்ப்பு காட்டினர். இது ‘விபூதி இயக்கம்’ என பெயர் பெற்றது. மதம் மாற்ற வருவோர் மீதும் மதம் மாறிட சொல்வோர் மீதும் விபூதியை வலுக்கட்டாயமாக பூசி அவர்கள் தங்கள் எதிர்ப்பைக் காட்டினர். விரைவில் திருநெல்வேலி இந்துக்கள் ‘விபூதி சங்கம்’ என்றே ஒரு அமைப்பைக் கூட ஏற்படுத்தினர். ஆனால் மிஷினரிகளுக்கு இருந்த காவல்துறை செல்வாக்கோ அரசு அதிகாரமோ அவர்களுக்கு இல்லை. இம்மக்களுக்குக் கைகொடுக்க சென்னையில் இருந்த இந்துப் பெருமக்கள் முடிவு செய்தனர். சென்னையில் ‘சதுர்வேத சித்தாந்த சபை’ என்கிற அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. இந்த அமைப்பின் சார்பில் ‘கல்விக் களஞ்சியம் பிரஸ்’ என்கிற பெயரில் ஒரு அச்சகம் உருவாக்கப்பட்டது. (14 சாலைத் தெரு பிள்ளையார் கோவில் அருகில்.) இது உமாபதி முதலியார் என்பவராலும் அவர் சகோதரராலும் தொடங்கப்பட்டது. விபூதி கலகத்தில் கைது செய்யப்பட்டு சென்னைக்குக் கொண்டு வரப்பட்ட இந்துக்களுக்கு ஆதரவாக நீதிமன்றத்தில் வழக்கறிஞர்கள் ஏற்படுத்தி வாதாட, அவர்களுக்கு நிதி உதவி செய்ய, சதுர்வேத சித்தாந்த சபை களம் இறங்கியது. மெட்ராஸ் கோர்ட்டில் நீதிபதியாக இருந்த லெவின் என்பவர், கைது செய்யப்பட்ட ஹிந்துக்கள் குற்றமற்றவர்கள் எனத் தீர்ப்பு வழங்கினார். கவர்னர் இதனால் ஆத்திரமடைந்தார். தான் தனிப்பட்ட முறையில் தலையிட்டு இந்தத் தீர்ப்பை ரத்து செய்தார். மிஷினரிகளுக்கு ஆதரவாகவும் ஹிந்துக்களுக்கு எதிராகவும் தீர்ப்பளித்தார். மீண்டும் களமிறங்கினார் லட்சுமிநரசு செட்டி. முதலியாருடனும் ஸ்ரீனிவாசப் பிள்ளை எனும் தன் தோழருடனும் கூட்டங்கள் நடத்தி இதனைக் கண்டித்தார். ஆயிரக்கணக்காக மக்களின் கையெழுத்துகள் பெறப்பட்டு அரசுக்குக் கண்டனத் தீர்மானம் அனுப்பப்பட்டது.

தன் இதழ் செய்யும் பணிகளை மேலும் ஒரு இயக்கமாக மாற்ற 1849ல் செட்டி அவர்கள் தொடங்கிய அமைப்பு ‘மெட்ராஸ் மகாஜன சங்கம்’. அவரும் அவரது தோழர் ஸ்ரீனிவாச பிள்ளையும் இணைந்து ‘மெட்ராஸ் ஹிந்து லிட்ரரி சொஸைட்டி’ என்கிற அமைப்பை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க முயற்சி செய்து, அது தோற்ற பின்னரே இந்த அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது.

இந்த சொசைட்டியின் வரலாற்றைத் தெரிந்து கொள்வதும் முக்கியமானது. 1833ல் இந்த அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. இதன் முதல் தலைவராக இருந்தவர் காவெலி வெங்கட லட்சுமய்யா என்பவர். இவர் ராயல் ஆசியாட்டிக் ஸொசைட்டியிலும் உறுப்பினராக இருந்தவர். செட்டியும் பிள்ளையும் இந்துக்களுக்காகவும் மதமாற்றத்துக்கு எதிராகவும் பாடுபட்ட இந்த சொஸைட்டியின் முக்கிய ஆதரவாளர்கள். என்னதான் சமுதாயத்தில் மதிக்கப்பட்ட பிரமுகர்கள் இந்த சொஸைட்டியில் இருந்தாலும் அரசு இந்த சொஸைட்டியை எட்டிக்காய் போலவே நடத்தியது. என்னதான் அலங்கார வார்த்தைகள் பிரிட்டிஷ் அரசு இயந்திரத்தினரால் பேசப்பட்டாலும் ஹிந்துக்களின் சுய ஒருங்கிணைப்பு என்று வந்தால் அரசு அதை மிகவும் குரோதத்துடன் நடத்தியது.

பணபலத்திலும் அரசு ஆதரவிலும் மிஷினரிகளுடன் ஒப்பிடுகையில் இந்த சொஸைட்டி ஒரு புல்லுக்கு சமானம். ஆனாலும் இம்மக்கள் தம் சொந்த முயற்சியில் ஒரு கல்விச்சாலையை சென்னையில் ஆரம்பித்தனர். ஆங்கிலம் மட்டுமல்லாமல் தமிழ், தெலுங்கு, சமஸ்கிருதம் ஆகிய மொழிகளும் சுதேச மொழிகளில் அறிவியல் உட்பட இதர பாடங்களும் நடத்தப்பட்டன. இவர்களுக்கு ஒரு கட்டத்தில் கடுமையான நிதி உதவி தேவைப்பட்டபோது அவர்கள் அரசை அணுகினார்கள். பெட்டிஷன் மேல் பெட்டிஷன்கள் அனுப்பப்பட்டன. அரசு பாராமுகமாகவே இருந்தது. இந்துக் கோவில் வருமானங்களை எடுத்துக்கொண்ட காலனிய அரசு, மிஷினரிகளுக்கு சலுகைகளும் நிலங்களும் வழங்கிய அரசு, இந்துக்களின் சுய முயற்சிகளுக்கு எவ்வித ஆதரவும் அளிக்கவில்லை.

இந்த சொசைட்டியின் மனுவைப் படிக்கும்போது இவர்கள் எந்த அளவுக்குத் தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் விஷயங்களை அணுகியிருக்கிறார்கள் என்பது அதிசயமாக இருக்கிறது. ‘விஞ்ஞான அறிவை எம் இளைஞர்களுக்கு ஆங்கிலத்திலும் கீழைத் தேச மொழிகளிலும் கற்பிக்க’ தாம் இந்தக் கல்விச்சாலையை ஆரம்பித்ததாக அந்தக் கோரிக்கை மனு சொல்கிறது. இதில் அதிசயம் என்னவென்றால் லண்டனிலுள்ள ராயல் ஏசியாடிக் சொஸைட்டியில் உள்ள பாரதச் சார்பு உறுப்பினர்களை இந்த சொசைட்டியினர் அணுகி அவர்களிடமிருந்து ஆதரவுக் கடிதங்களைப் பெற்று அதனை காலனிய அரசுக்கு அனுப்பியுள்ளனர். அரசாங்கம் பிற தொண்டு நிறுவனங்களுக்கு (கிறிஸ்தவ) செய்யும் அடிப்படை சலுகையைக்கூட இவர்களுக்கு அளிக்கவில்லை. வெறும் 235 ரூபாய் மட்டுமே கையிருப்பு உள்ள நிலையில் அரசின் எவ்வித ஆதரவும் இன்றி அரசிடம் மீண்டும் மீண்டும் மன்றாடினர் இம்மக்கள். இறுதியில் இந்த சொஸைட்டி செயலிழந்து நின்றது.

லட்சுமிநரசு செட்டியின் பார்வை ஒரு முழுமையான சமுதாயப் பார்வை. மிஷினரி ஆக்கிரமிப்பு, கோவில் நிலங்கள் இழப்பு ஆகியவற்றையும் வரி வசூலில் செய்யப்படும் கொடுமைகளையும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய பிரச்சினையாக அவரால் பார்க்க முடிந்தது. எனவே மிஷினரி-காலனிய மதமாற்றத்துக்கு எதிராகப் போராடிய அதே வேகத்துடன் விவசாயிகளை வரிவசூலிப்புக்காக சித்திரவதை செய்வதையும் எதிர்த்துக் களமிறங்கியது மகாஜனசபை. 1852ல் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட மனுவில் விவசாயிகளுக்கு எதிரான கொடுமைகளை மகாஜனசபை ஆவணப்படுத்தியது:

தங்களுக்கு மனு சமர்ப்பிப்போரின் இந்தத் துயரமானது அதீத வரிவசூலினாலும் அதனுடன் இணைந்து செய்யப்படும் கொடுஞ்செயல்களாலும் ஏற்படுகிறது. கம்பெனியாரின் நீதிமன்றங்களில் முறையிடப்படும் குறைகள் காலதாமதத்தினாலும் திறமையின்மையினாலும் தீர்க்கப்படுவதில்லை; முக்கியத் தேவைகளாக மனுதாரர் கருதுபவை சாலைகள், பாலங்கள், நீர்ப் பாசனத் தேவைகள், மக்களுக்கான கல்விச் சேவை, அரசுச் செலவு கட்டுப்படுத்தப்படுதல், உள்ளூர் அரசு அமைப்புகளை வலுப்படுத்தி மக்களுக்கு சந்தோஷத்தையும் தேசத்துக்கு வளத்தையும் அளிக்கும் ஒரு ஆட்சி.’

பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஆட்சி என்பது பிரிட்டிஷ் ஆட்சிதான். ஆனால் மக்கள் கோரிக்கைகள் எழும்போது பொறுப்பைத் தட்டி தவிர்க்க அது ஒரு முகமூடி. செட்டி இதை நன்றாகவே புரிந்துகொண்டார். எனவே ஆட்சிப் பொறுப்பு நேரடியாக பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு மாற்றப்பட வேண்டுமென அவர் கூறினார். பாரத மக்களின் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிப்பதிலிருந்து பிரிட்டன் அப்போதுதான் தப்ப முடியாது.

இந்த மனு சமர்ப்பிக்கப்பட்ட அதே ஆண்டு பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் ஹிந்து மக்களிடம் பரிவெண்ணம் கொண்டவருமான டான்பி ஸெய்மௌர் என்பவர் இந்தியா வந்தார். லட்சுமிநரசு அவரைத் தம் வீட்டில் தங்க வைத்தார். அவரை லட்சுமிநரசு தஞ்சை விவசாயப் பகுதிகள் முழுக்க அழைத்துச் சென்று அங்கு நடைபெறும் வரிவசூல் கொடுமைகளையும் ஏழை விவசாயிகள் படும் கொடுமைகளையும் காட்டினார். அத்துடன் நில்லாமல் ஜனவரி 24 1853ல் பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு ‘இங்கு நடைபெறும் சித்திரவதைகள் குறித்து ஆராய ஒரு கமிஷன் நியமிக்கப்பட வேண்டு’மென்று எழுதினார் லட்சுமிநரசு.

ஜூலை 1854ல் ஸெய்மௌர் இந்த விஷயத்தை பிரிட்டிஷ் ‘ஹவுஸ் ஆஃப் காமன்ஸ்’-ல் பேசினார். தான் நேரடியாகக் கண்டவற்றை சாட்சியம் அளித்தார். கும்பெனியாரின் வரி வசூலிப்புக் கொடுமைகளால் எளிய விவசாயிகள், உழவர்கள் சித்திரவதைக்கு ஆளாக்கப்படுகின்றனர். இதன் விளைவாக சித்திரவதை குற்றச்சாட்டை ஆராய ஒரு கமிஷனை பிரிட்டிஷ் அரசு தென்னிந்தியாவுக்கு, குறிப்பாக தஞ்சை பகுதிக்கு அனுப்பியது. ‘சித்திரவதை கமிஷன்’ எனப் பிரபலமாக அறியப்பட்ட இந்த கமிஷன் இந்தப் பகுதிகளில் உள்ள விவசாயிகளையும் வேளாண் தொழிலாளர்களையும் சந்தித்து உண்மையைக் கண்டறியும் பணியுடன் தமிழகம் வந்தது. இது ஒருபுறம் நடக்கும்போதே லட்சுமிநரசு செட்டி விவசாயிகள் சார்பில் மற்றொரு மனுவை ஆயிரக்கணக்கான கையெழுத்துக்களுடன் பிரிட்டிஷ் மேல்சபைக்கு அனுப்பினார். 1856 ஏப்ரல் 14 அன்று அது ‘ஹவுஸ் ஆஃப் லார்ட்ஸ்’-ல் முன்வைக்கப்பட்டு விவாதிக்கப்பட்டது. அதே சமயம் ‘சித்திரவதை கமிஷன்’ தன் அறிக்கையை சமர்ப்பித்தது. வேறு வழியில்லாமல் பிரிட்டிஷ் அரசு காலனிய வரிவசூலில் நடக்கும் கொடுமைகளை வெளிப்படையாக ஏற்றுக்கொள்ள வைக்கப்பட்டது.

நவீன ஜனநாயக முறைமைகளையும் அத்துடன் பிரிட்டிஷ் அரசு இயந்திரத்தின் செயல்பாட்டையும் மிக நன்றாக உள்வாங்கி, அதையே பாரத தேசநன்மைக்காகப் பயன்படுத்தி வெற்றியடைந்திருந்தார் திண்ணைப் பள்ளிகளில் கல்வி பயின்ற லட்சுமிநரசு செட்டி.

அவர் மீது எப்போதுமே காவல்துறையின் கண்காணிப்பு இருந்து வந்தது. காவல்துறை சூப்பிரெண்டின் அறிக்கை, லட்சுமிநரசு செட்டி அவர்களின் உரை வீச்சு மக்களை மிகவும் உணர்ச்சிகரமாக மாற்றியது என்பதைக் கூறுகிறது – குறிப்பாக ‘சமுதாயத்தின் கீழடுக்குகளில் இருக்கும் மக்களை, அந்த அறியாதவர்களை (அரசுக்கு எதிராக) உஷாராக்கியது’ என்கிறது. ஏதோ அரசுக்கு எதிராக அன்றைய கிளப்புகளில் அமர்ந்துகொண்டு பெட்டிஷன் போடுகிற ரகமாக செட்டி அவர்கள் செயல்படவில்லை. மாறாக அதிகார உயர் பீடங்களுடன் மோதுகிற அதே நேரத்தில் அவரது போராட்டத்தை அவர் சமுதாயத்தின் அனைத்துத் தள மக்களுக்கும் கொண்டு சென்றவர் செட்டி.

விவசாயிகளுக்கு எதிரான கொடுமைகளை போராடிய அதே காலகட்டத்தில், சிறிதும் சளைக்காமல், விழிப்புணர்வுடன், மிஷினரிகளின் மதமாற்ற முயற்சிகள் கல்வி அமைப்புகளில் நடப்பதையும் எதிர்த்து அவர் போராடினார். 1853ல் கவர்னர் பைபிளை மீண்டும் கல்விச்சாலைகளில் கொண்டு வர முயற்சி செய்தார். ஆனால் லட்சுமிநரசுவின் மெட்ராஸ் மகாஜன சங்கம் அதை முறியடித்தது. இந்த அமைப்பின் கடைசி மனு 1859ல் இந்திய அரசு செயலரான ஸ்டேன்லிக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. இதில் கோவில் நிலங்களின் இழப்பு குறித்து கூறப்பட்டது. கல்விச் சாலைகளில் பைபிள் திணிக்கப்படுவதையும் பொதுவாக இந்துக்களுக்கு எதிரான ஒரு சூழ்நிலை உருவாக்கப்படுவதையும் கண்டித்தது. மெட்ராஸ் பிரசிடென்ஸி கல்லூரியில் சமஸ்கிருதமும் சுதேசி மொழிகளும் சொல்லிக் கொடுக்க பீட்டர் பெர்ஸிவல் என்பார் நியமிக்கப்படுவதைக் கடுமையாக எதிர்த்தது. ஏனென்றால் அவர் இந்துக்கள் மீது வெறுப்பைக் கக்கும் மிஷினரி, அவருக்கு தமிழில் அறிவு தொடக்கநிலை அறிவுதான், சமஸ்கிருதம் கற்றுக் கொடுக்க கிஞ்சித்தும் அருகதை அற்றவர், அவரது நூலில் ஔவையாரின் செய்யுள்களைத் திரித்து மோசடி செய்தவர் என்பதையெல்லாம் சுட்டிக்காட்டிய அந்த மனுவில் கணிசமாக முஸ்லீம் மக்களின் கையெழுத்துக்களை செட்டி அவர்களால் பெற முடிந்தது என்பது முக்கியமான விஷயம்.

பெண்கல்வியில் மிகவும் அக்கறை காட்டிவர் செட்டி அவர்கள். தன் செல்வத்தில் கணிசமான பங்கை பெண்களுக்கான கல்வி சாலைகளை நிறுவ செலவளித்தவர் அவர். அந்த காலகட்டத்திலேயே விதவைகள் மறுமணத்துக்காக பிரசாரம் செய்தவர்.

லட்சுமிநரசு செட்டி ஒட்டுமொத்த தென்னகத்தின் நலனைத் தம் பார்வையில் கொண்டிருந்தார். மைசூர் போரின்போது பிரிட்டிஷ் அரசு ஹைதராபாத் நிஜாமுடன் ஒரு ரகசிய ஒப்பந்தம் செய்திருந்தது. திப்புவைத் தோற்கடிக்க நிஜாம் உதவினால், பின்னர் மைசூர் ராஜ்ஜியத்தை அதன் உண்மை ராஜாவிடம் கொடுக்கத் தேவையில்லாத நிலை வந்தால், பிரிட்டிஷாரும் நிஜாமும் பங்கு போட்டுக் கொள்ளலாம் என்பது அது. போருக்குப் பல ஆண்டுகளுக்கு பின்னரும் மைசூர் அரச வம்சத்திடம் பொறுப்பை முழுமையாக அளிக்காமல் பிரிட்டிஷ் அரசு ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது. செட்டி இதனைக் கவனித்தார். மிகுந்த ராஜ தந்திரத்துடன் அவர் ஒரு விஷயம் செய்தார். மைசூர் கிருஷ்ண ராஜ உடையாரிடம் ஒரு நெருங்கிய உறவினர் பையனை இளவரசனாகத் தத்தெடுக்கச் சொன்னார். பின்னர் ஹைதராபாத் நிஜாமின் பிரதம அமைச்சர் சர் சாலர் ஜங் மூலமாக பிரிட்டிஷாரிடம் அவர்கள் வாக்குறுதியை நினைவூட்டி அழுத்தம் தரச் சொன்னார். ஏற்கெனவே வட இந்தியாவில் பல நெருக்கடிகளை சந்தித்துக் கொண்டிருந்த பிரிட்டிஷார் இந்நிலையில் மைசூர் மகாராஜாவைப் பகைத்து இன்னொரு எதிரியை தென்னிந்தியாவில் உருவாக்க விரும்பவில்லை. விளைவாக கிழக்கிந்திய கம்பெனியார் மைசூரை அதன் மகாராஜாவிடமே அளிக்க வேண்டியதாயிற்று.

பிரிட்டிஷார் அவரைப் பெரும் ஆபத்தாகப் பார்த்தார்கள். அவரது பொது உரைகள் போலீஸ் உளவுத்துறையினரால் கவனிக்கப்பட்டன. 1857க்குப் பிறகு ஒரு பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டது. அரசியல் விழிப்புணர்வு கொண்ட இந்தியர்களிடம் சமரசம் செய்து கொள்வது நல்லது எனக் கருதப்பட்டது. எனவே 1861ல் அவரை அரசே கௌரவித்தது. 1863ல் மெட்ராஸ் சட்டசபை கவுன்ஸிலில் அவர் உறுப்பினராக்கப்பட்டார். ஆனால் இதற்கிடையில் செட்டி வறுமைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தார். 1846ல் தபால் மூலமாக மட்டும் 10,809 பிரதிகள் விற்ற ‘மதியம்’, 1853ல் 4794 ஆகக் குறைந்து, இறுதியில் வெறும் 150க்கும் கீழே சென்றபோது அதை அவர் நிறுத்த வேண்டி வந்தது. ஆதரிக்க ஆளில்லை.

1868ல் செட்டி அவர்கள் பணத்தின் வறுமையிலும் தேசபக்த செழிப்புடனும் இறந்தார். தேசத்தையும் தேச தர்மத்தையும் காப்பதே அவரது வாழ்க்கையின் முழு போராட்டமாக அமைந்தது. தேசத்தின் விவசாயிகள், நிலங்களின் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்கும் ஹிந்து தர்ம பாதுகாப்புக்குமான தொடர்பினை முதன்முதலாக ஜனநாயக யுகத்தில் வலியுறுத்தி எழுந்த குரல் சென்னையிலிருந்து எழுந்தது. அவரது வாழ்க்கையை நினைவில் கொள்வது நம் கடமை. ஆம். வீர சாவர்க்கருக்கு முன்னோடியாக எழுந்த ஹிந்துத்துவ குரல் சென்னையிலிருந்து எழுந்தது.

தேவை வலிமையான எதிர்க்கட்சியல்ல, தார்மிகமான எதிர்க்கட்சி | அரவிந்தன் நீலகண்டன்


2019 தேர்தல் மீண்டும் பாஜகவை ஆட்சியில் அமர்த்தியிருக்கிறது. மீண்டும் காங்கிரஸ் கட்சிக்குப் பலத்த அடியைக் கொடுத்திருக்கிறது. சொல்லிவைத்தாற் போல ஏறக்குறைய எல்லா அறிவுசீவிகளும் ராகுல் காண்டியின் தோல்விக்கு அவரது அதி சாத்வீக குணமே காரணம் என்பது போலப் பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். ‘போரிடும் ஆக்கிரமிப்புத் தன்மை அவரிடம் இல்லை. அவர் மிகவும் சாந்தமாக புத்தரும் காந்தியும் இணைந்த ஒரு வார்ப்பாக இருக்கிறார். மாறாக நரேந்திர மோதி மூர்க்க குணம் கொண்டவர். எனவேதான் வெற்றி பெறுகிறார். இப்படி ஒரு சித்திரத்தை உருவாக்கிப் பரப்ப ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

ஆனால் உண்மையில் ராகுல் காண்டி என்கிற ராவுல் வின்ஸி (அல்லது ராவுல் வின்ஸி என்கிற ராகுல் காண்டி) புத்தரும் காந்தியும் இணைந்ததோர் சாத்வீக அமைதி ஜீவியா? இன்றைய அரசியலின் அதிகார ஆதிக்க விளையாட்டில் ஈடுபட முடியாத ஒரு அமைதிப்புறாவா? 2004ல் அவர் அரசியலில் பிரவேசித்தது முதல் அவர் செயல்படும் விதத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தால் சில உண்மைகள் புரியும்.

2004ல் அடல் பிகாரி வாஜ்பாய் அவர்கள் தலைமையிலான பாஜக – தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அதிர்ச்சி தோல்வியைத் தழுவியது. நாடாளுமன்றத்தின் அதிக அளவு உறுப்பினர்கள் கொண்டதென்றாலும் சிறுபான்மை அரசாக காங்கிரஸ் அரசேற்றது. டாக்டர். மன்மோகன் சிங் பிரதமராக்கப்பட்டார். ஆனால் உண்மை அதிகாரம் ஆண்டானியோ மைனோ என்கிற சோனியா காந்தியின் கையில் இருந்தது. ராகுல் இளம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர். ஆனால் அவர் அமைச்சரவையில் பங்கேற்கவில்லை. முந்தைய பாஜக அரசு உருவாக்கியிருந்த பொருளாதாரக் கட்டுமானம் மன்மோகன் சிங் அரசுக்குச் சிறப்பாகவே உதவியது. 2009ல் காங்கிரஸ் இன்னும் அதிக உறுப்பினர்களுடன் மீண்டும் ஆளும் கட்சியானது. ஆனாலும் 270 எண்ணிக்கையைத் தாண்டவில்லை.

2004 தேர்தலில் ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணிக்கும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணிக்குமான தொகுதி வேறுபாடு  ஏழுதான் (145: 138). ஆனால் 2009ல் அது 90 ஆக விரிவடைந்தது (ஐமுகூ: 206 தேஜகூ: 116). டாக்டர். மன்மோகன் சிங், இந்த வெற்றிக்குக் காரணம் இளம்தலைவரான ராகுல்தான் என அறிவித்தார். 2014ம் ஆண்டில் ராகுல் பத்தாண்டுகள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்துவிட்டிருந்தார்.

2014 தேர்தலுக்கு முன்னர் அர்னாப் கோஸ்வாமியுடனான நேர்முகம் ஒளிபரப்பானது. அதில் பதில் சொல்ல ராகுல் தட்டுத் தடுமாறியதாகப் பலர் நினைக்கலாம். ராகுல் தயங்கியது உண்மைதான். ஆனால் அவர் அளித்த சில பதில்கள் முக்கியமானவை. இந்த நாட்டின் அமைப்பு அடக்குமுறைத்தன்மை கொண்டது என்றார். இந்த நாட்டில் இருக்கும் அமைப்பு (system) தன் பாட்டியையும் தந்தையையும் கொன்றதாக அவர் சொன்னார். அவர்கள் இந்த அமைப்பினை மாற்ற கடுமையாகப் போராடி அந்தப் போராட்டத்தில் இறந்தார்கள் என்றார். இந்தப் போராட்டத்தில் அவரது பாட்டி கைதாகியதையும் அவர் கண்டாராம். எனவே அவருக்கு எந்த அச்சமும் இல்லை என்றார்.

அது என்ன அமைப்பு?

வரலாற்றைச் சற்றே பின்னோக்கிப் பார்த்தால் ராஜீவும் சரி இந்திராவும் சரி, பலியானது அவர்கள் தங்கள் அரசியல் லாபங்களுக்காக உருவாக்கிய சுயநல அமைப்புகளால்தான். இந்தத் தேசத்தின் இயற்கையான அமைப்பை உடைத்து அதனால் ஏற்படும் மானுட சோகங்களைத் தங்கள் அரசியல் ஆதாயத்துக்கான வாக்கு வேட்டைக் களங்களாக மாற்றும் முயற்சி திருப்பி அடித்ததில் இந்திரா பலியானார்.

ராஜீவோ 1984ல் சீக்கியப் படுகொலைகளை நியாயப்படுத்தியவர். சீக்கியர்களுக்கும் இதர இந்துக்களுக்குமிடையிலான பாரம்பரிய உறவைப் பலவீனப்படுத்துவதை முதலில் தொடங்கியவர்கள் பிரிட்டிஷார் என்றால், அதனைப் பின்னால் தொடர்ந்தது நேருவியர்கள் எனலாம். நேருவின் ‘டிஸ்கவரி ஆஃப் இந்தியா எனும் நூல் இந்தியாவின் வரலாற்றைச் சொல்வது. இந்நூலில் குரு தேஜ் பகதூரின் தியாகம் குறித்தோ அல்லது குரு கோவிந்த சிம்மரின் தியாகம் குறித்தோ ஒரு குறிப்பு கூட இராது. இந்தியத் தேசியத்தை முன்னெடுத்த தமிழ்நாட்டு பாரதிக்கும் வங்காளத்து தாகூருக்கும் குரு தேஜ்பகதூரும் குரு கோவிந்த சிம்மரும் முக்கியமானவர்கள். ஆனால் நேரு, தன்னை காஷ்மீர பண்டித வழித்தோன்றல் என முன்வைத்து பண்டிட் எனும் சாதிப் பெயரை முன்னால் போட்டுக்கொண்ட பண்டிட் சவகர்லால் நேருவுக்குத் தனது இந்திய வரலாற்றில், காஷ்மீரில் மத சுதந்திரத்தைக் காக்கத் தன்னுயிரைத் தியாகம் செய்த குரு தேஜ்பகதூர் குறித்து எழுத மறந்து போனது தற்செயலல்ல.

பின்னர் வந்த நேருவிய வரலாற்றாசிரியர்களின் கரங்களில் இந்திய வரலாற்றை எழுதும் திருப்பணி போய்ச் சேர்ந்தது. நேருவியர்கள் என்போர் க்ரிப்டோ மார்க்ஸியர்கள். கடும் மார்க்சியர்களுக்கு நேருவியர்கள் முன்னோடிகள். நேருவிய மார்க்ஸிய வரலாற்றாசிரியரான சதீஷ் சந்திரா நம் மாணவர்களுக்கான பள்ளிப் பாடப் புத்தகங்களில் குரு தேஜ்பகதூரின் பலிதானத்தை சீக்கியர்களின் உட்பூசல் விவகாரம் எனக் கொச்சைப்படுத்தினார்.

இதை அடியொட்டியே இந்திரா ஃபெரோஸ் காண்டி சீக்கியர்களை முடிந்தவரை அவமானப்படுத்தினார். ஆசியாட் விளையாட்டுகள் நடந்தபோது சீக்கியர்கள் பெரிய அளவில் பகிரங்கமாக பாரபட்சமாக நடத்தப்பட்டு அவமானப்படுத்தப்பட்டார்கள். திருமதி ஃபெரோஸ் காண்டி என்கிற இந்திரா பிரியதர்சனி நேரு ஒரே நேரத்தில் சீக்கியர்களுக்கு எதிரான நேருவிய வெறுப்பை டெல்லியின் காற்றில் நச்சாகப் பரவவிட்டபடியே மற்றொரு பக்கம் சீக்கிய பயங்கரவாதிகள் உருவாவதற்கான களத்தைக் கட்டமைத்தார். இன்னொரு விஷமத்தனமான காரியத்தையும் இந்திரா ஃபெரோஸ் காண்டி செய்தார். பஞ்சாபில் இந்து சீக்கிய விரோதத்தை உருவாக்க பாகிஸ்தானிய ஆதரவு காலிஸ்தானி அமைப்புக்குத் தடையாக இருந்தது ஆர்.எஸ்.எஸ். எனவே அவர்கள் ஆர்.எஸ்.எஸ் ஷாகாக்களை குறிவைத்து படுகொலைகளை நடத்தினர். திருமதி ஃபெரோஸ் காண்டி இந்திய அரசின் உளவுத்துறை மூலமாக ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸை அணுகி சீக்கியர்களுக்கு எதிராக ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸூக்கு ஆயுதங்கள் கொடுப்பதாக ஆசை காட்டினார். ஆர்.எஸ்.எஸ் இந்த வலையில் விழவில்லை.


இப்படிப் பல நாடகங்களை ஆடி அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட வெறுப்பிலும் வன்முறையிலும் இறந்தவர் திருமதி ஃபெரோஸ் காண்டி.

ராசீவ் காண்டியும் லேசுப்பட்டவரல்ல. ஃபோபர்ஸ் ஊழல் வெளியே தெரிந்தது. இந்தியப் பிரதமருக்கான பாதுகாப்புக்கு இத்தாலியப் பாதுகாப்புச் சிறப்புக் குழுவை ராசீவ் காண்டி கொண்டு வந்தார். இந்த அமைப்பினர் அதீத திமிருடன் நடந்துகொண்டு இந்திய அதிகாரிகளை அவமானப்படுத்துவர். இந்த மோதல் முற்றிய பிறகு வேறுவழியில்லாமல் மாமியார் நாட்டுச் சிறப்புப் பாதுகாப்புக் குழுவை இத்தாலிக்கு அனுப்பி வைத்தார் ராசீவ். காஷ்மீரில் சிறுபான்மை இந்துக்களுக்குப் பாதுகாப்பாக இருந்த கவர்னர் ஜக்மோகனை திரும்ப அழைத்து ஜிகாதிகளின் மூலம் அங்குள்ள இந்துக்களை ஒட்டுமொத்தமாகத் துடைப்பதில் தன்னுடைய நேருவிய பங்கை செவ்வனே ஆற்றியவர் ராசீன் காண்டி. இலங்கை பிரச்சினையில் சரியான ஆலோசனை இல்லாமல் இந்திய ராணுவத்தைப் பலிகடாவாக்கியதன் விளைவாக ஏற்பட்ட வெறுப்பு அவரை மட்டுமல்லாமல் அவருடன் ஆனால் எந்த குற்றமும் செய்யாத அப்பாவி தமிழர்களையும் பலிகொண்டது.

இப்போது ‘இந்தியாவின் அமைப்பு தன் பாட்டியையும் தந்தையும் பலி கொண்டதாக ராவுல் வின்ஸி என்கிற ராவுல் காண்டி எதைச் சொல்கிறார் எனச் சிந்திக்க வேண்டும்.

வீர சாவர்க்கர் குறித்து ராவுல் வின்ஸி/காண்டி பேசியவை ஆபாசத்தின் உச்சம். திருமதி ஃபெரோஸ் காண்டி கூடச் செய்யாத அரசியல் ஆபாசத்தை ராகுல் காண்டி அரங்கேற்றினார். பிரிட்டிஷ்காரன் கேட்டவுடன் எப்படி எழுத வேண்டும் எங்கே கையெழுத்திட வேண்டும் என்று கேட்டு சாவர்க்கர் கையெழுத்திட்டதாகச் சிறுபிள்ளைத்தனமாக மேடையில் நடித்துக் காட்டினார் நேருவிய வம்சத்தின் இளவரசர். இந்தக் காணொளி யூட்யூபில் காணக்கிடைக்கிறது. மகாத்மா காந்தியைக் கொன்ற கோட்ஸேயை ஏதோ சில உதிரிகளும் கூடி கூடிப் போனால் ஒரு நாடாளுமன்ற வேட்பாளரும் பாராட்டியபோது துள்ளிக் குதித்தன ஊடகங்கள். சாத்வியைப் பொருத்தவரையில் அவர் பட்ட சித்திரவதைகள் அவரை அப்படிப் பேச வைத்திருக்கலாம். ஆனால் உடனடியாக பாஜக தலைமை அவரை மன்னிப்பு கேட்க வைத்தது. ஆனால் ராகுல் வீர சாவர்க்கர் மீது வைத்த விமர்சனம் காங்கிரஸாரால் கண்டிக்கப்படவேயில்லை.

ராகுல் தன்னை சிவ பக்தர் என்பதாகத் தேர்தல் நேரங்களில் ஒரு வேடம் போடுகிறார். ஆனால் 2004-2014 ஆண்டுகளில் அவருடைய திருவாயாலே ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லியிருக்கிறார் – ஸ்பெயினின் இரவு விடுதிகளுக்கு – நைட் கிளப்புகளுக்கு – சென்றால் அங்கே திரைகளில் அமிதாப் பச்சனை காணலாம். (‘You go to a nightclub somewhere in Spain and theres Amitabh Bachchan on the screen there, dancing around. Thats the power of India.) – இவர்தான் இந்தியாவின் நேருவிய இளவரசர். ஆனால் திடீரென்று 2014க்குப் பிறகு ராகுல் சிவ பக்தராகிவிட்டார். குறிப்பாக குஜராத் தேர்தலின்போது எந்த சோமநாத் கோவிலுக்கு ராஜேந்திர பிரசாத் செல்வதை ‘பண்டிட் சவகர்லால் நேரு விரும்பவில்லையோ அதே கோவிலில் ஓட்டுகளுக்காக சிவபக்த வேடம் தரித்து நின்றார் அதே சவகர்லால் நேருவின் வாரிசு ராகுல்.

பண்டிட் சவகர்லால் நேரு தொடங்கி திருமதி ஃபெரோஸ் காண்டி வழியாக ஆண்டானியோ மைனோ என்கிற சோனியா காண்டி, ராவுல் வின்ஸி அவரது சகோதரி திருமதி ராபர்ட் வாட்ரா வரை இணைக்கும் ஒரு மையச் சரடாக இருப்பது தாங்கள் இந்தியாவை ஆள உரிமை பெற்ற ஜனநாயக அரச பரம்பரை என்பது.

ஆனால் பாரதம் ஜனநாயகத்தன்மை உடையது. நந்த மகா வம்சத்தால் பாரதத்துக்குப் பாதுகாப்பளிக்க முடியாதபோது மயில்களைப் பராமரிக்கும் குலத்தைச் சார்ந்த மவுரிய சிறுவன் சக்ரவர்த்தியானான். பாரம்பரிய க்ஷத்திரியர்களின் குலங்கள் பரம்பரை ஆட்சிகளுக்கே உரிய பலவீனத்தை அடையும்போது ஹரிஹர புக்கர்களும் வீர சிவாஜிகளும் எழுந்தனர். லோகமான்ய திலகரும் மகாத்மா காந்தியும் வீர சாவர்க்கரும் பாரதத்தின் ஜனநாயகத்தன்மைக்குச் சாட்சிகள்.

இன்றைக்கு ராஷ்ட்ரிய ஸ்வயம் சேவக சங்கம் நேருவிய பரம்பரை பாசிச அரச குலத்துக்கு எதிராக எழுந்து நிற்கும் சாணக்கிய-சந்திரகுப்த இயக்கம். அண்மையில் என்.டி.ராமராவ் அவர்களின் வாழ்க்கையைத் திரைப்படமாக்கியிருந்தனர். திருமதி ஃபெரோஸ் காண்டி பிரதமராக இருந்தபோது ஆந்திராவில் நிகழ்த்திய ஜனநாயகப் படுகொலை அதன் மையம். ஆந்திராவிலிருந்து எம்.எல்.ஏக்களை டெல்லிக்கே அழைத்துச்சென்று ஜனாதிபதியின் முன் காட்ட ரயிலில் செல்லும்போது நேருவிய நாஸி குண்டர்கள் கொலை வெறியுடன் அவர்களைத் தாக்குகிறார்கள். அப்போது அங்கு பிரசன்னமாகிறார்கள் ஆர்.எஸ்.எஸ் ஸ்வயம் சேவக்குகள். ஜனநாயகம் எப்போதெல்லாம் இந்தியாவில் நேருவிய பாஸிஸ்ட்களாலும் இன்ன பிற தேச விரோத சக்திகளாலும் தாக்கப்படுகிறதோ அப்போதெல்லாம் அங்கே ஸ்வயம் சேவகர்கள் தேசத்தின் ஜனநாயக ஆத்மாவைக் காக்க களமிறங்குகிறார்கள். அது எமர்ஜென்ஸியானாலும் சரி, நம் மீது சுமத்தப்படும் இளவரசரானாலும் சரி.

நேருவியர்களின் உள்ளார்ந்த இந்தியர் மீதான கீழ்த்தர எண்ணமும் பரம்பரை மேலாதிக்கச் சிந்தனையும், எப்படியாவது பதவியை மீண்டும் பிடிக்கவேண்டுமென்கிற வெறியை அவர்களுக்கு அளிக்கின்றன. ராவுல் வின்ஸி-காண்டி அதற்காக எல்லாவித பிரித்தாளும் சூழ்ச்சிகளையும் 2014-2019 கடைப்பிடித்தார். ராஜஸ்தானில் கர்ணி சேனா, குஜராத்தில் படேல்களுடனும் போலி-தலித்களுடனும் சாதி ரீதியான சமுதாயப் பிளவை உருவாக்குதல், தமிழ்நாட்டில் தொல்.திருமாவளவனின் ‘சனாதன ஒழிப்பு எனும் வெறுப்புப் பிரசாரத்துக்கு ஆதரவு, கேரளாவில் முஸ்லீம் லீக்குடன் கொஞ்சிக் குலாவல், பி.எஃப்.ஐ-எஸ்.டி.பி.ஐ போன்ற வெளிப்படையான பயங்கரவாத அமைப்புகளுடன் பகிரங்க உறவு என அவர் எடுக்காத பிளவுபடுத்தும் அடவுகளே இல்லை. ஆனால் 2019ல் இந்திய ஜனநாயகம் அந்தப் பிளவுகள் அத்தனையையும் முறியடித்து, சமுதாய சமரச ஒற்றுமையின் வலிமையை மூஞ்சியில் அறைந்தாற் போல, பட்டத்து இளவரசனாக வலம் வந்த இந்திய நேருவின் வழி வந்த இத்தாலிய பாஸிஸ்ட்டின் பேரனுக்குக் காட்டியது.

ராகுல் வின்ஸி பதிலடி கொடுக்க முடிவு செய்தார். பாரதத்தின் குடியரசுத் தலைவரின் முதல் பாராளுமன்ற உரையின்போது அதை முழுமையாக அசட்டை செய்து தன் செல்போனை நோண்டிக்கொண்டிருந்தார். ஒட்டுமொத்த காங்கிரஸ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் அடிமை அறிவுசீவிகளும் பாததூசியின் தாசானு தாசர்களான இலக்கியக் கலைஞர்களும் இதை எவ்விதக் கேள்வியும் இல்லாமல் ஆதரிப்பார்கள் என ராவுலுக்குத் தெரியும். இந்திய ராணுவத்தை சர்வதேச யோகா தினமன்று கேவலப்படுத்தினார். இதையும் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் என்கிற பெயரைச் சுமந்து கொண்டிருக்கும் கட்சியின் எந்த உறுப்பினராலும் தட்டிக் கேட்க முடியாதென்பது வின்ஸிக்குத் தெரியும். எந்த இத்தாலிய மாஃபியா கும்பலில் மேலிருக்கும் குடும்பத்தைத் தட்டிக் கேட்பது நடந்திருக்கிறது?

ஆனால் ஒரு நல்ல ஜனநாயகத்துக்குத் தேவை ஒரு தார்மிகமான எதிர்க்கட்சி. பாசிசப் பரம்பரைக்குத் தன்னை ஒப்புக் கொடுத்திருக்கும் வரை காங்கிரஸ் அந்தத் தார்மிக எதிர்க்கட்சியாக மாற முடியாது. அது இன்று ஒரு நச்சு மிருகம். இந்நிலையில் காங்கிரஸ் ஒரு எதிர்க்கட்சியாகக் கூட நூறு உறுப்பினர்களைத் தாண்டுவது தேசத்துக்கு நன்றல்ல. மாறாக பாசிசப் பரம்பரையிலிருந்து தன்னை விடுவித்து ஒரு தார்மிக தேசபக்த எதிர்க்கட்சியாக காங்கிரஸ் மாற வேண்டும். மன்மோகன் சிங் பாணியில் ஒரு பலிகடாவை கட்சித் தலைவராகப் போட்டு ‘குடும்பம் பின் இருக்கை ஓட்டுநராகத் தேசத்தை ஏமாற்றவும் கூடாது. இதற்கு ஒரே வழி சவகருலால் நேருவின் குடும்பத்தினரை அடுத்த பத்தாண்டுகளுக்கு காங்கிரஸின் அடிப்படை உறுப்பினர் பதவியிலிருந்தே விலக்கி வைப்பதுதான். அதை காங்கிரஸ் செய்தால், பழைய இந்திய தேசிய காங்கிரஸாக, மகாத்மாவின் காங்கிரஸாக அது மீண்டும் பொலிவு பெறும்.

தமிழகத்தில் தாமரை மலருமா? | அரவிந்தன் நீலகண்டன்



தமிழ்நாட்டில் பாஜக ஆட்சி ஏற்படுமா என்கிற ஒரு வாசகரின் கேள்விக்கு, பல தலைமுறைகளுக்குப் பிறகு ஒரு விஷயம் நடக்குமா நடக்காதா எனச் சொல்லத் தமக்கு முடியாது எனப் பதில் சொல்லியிருந்தார் ‘சோ ராமசாமி.
இந்தியா முழுக்க அலை அடித்துப் பெரும் வெற்றி பெற்ற பாஜக தமிழ்நாட்டிலும் கேரளாவிலும் ஏன் தோல்வி அடைந்தது?
கேரளாவில் சபரிமலை விவகாரம் பெரும் புயலாக வீசியபோது ஒரு நுண்ணிய பிரசாரம் அவிழ்த்து விடப்பட்டது. ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பு சபரிமலையில் பெண்கள் செல்வதை ஆதரிக்கிறது என்றும், அதற்குப் பின்னால் ஒரு வலதுசாரி சதி இருக்கிறது என்றும் அந்தப் பிரசாரம் கூறியது. சபரிமலை விவகாரத்தில் களத்தில் சங்க அமைப்புகளே இடதுசாரி அரசின் அடக்குமுறையை எதிர்த்து வேலை செய்தன. ஆனால் அதன் அரசியல் அறுவடை பாஜகவிற்குக் கிடைக்கவில்லை. என்றபோதிலும் இந்துக்கள் பல இடங்களில் சிறுபான்மையாகவே ஆகியிருக்கிற கேரளாவில் ஏற்கெனவே சட்டசபையில் தாமரை மலர்ந்திருக்கிறது. அடுத்த சட்டசபைத் தேர்தலில் பாஜக நிச்சயமாகக் கூடுதல் இடங்களைக் கைப்பற்றும் என்பதற்கான வாய்ப்பே அதிகம் உள்ளது.
இனி தமிழ்நாடு.
தமிழ்நாட்டில் என்று பாஜக 2014ல் மத்திய அரசை அமைத்ததோ அன்றே அதற்கு எதிரான பிரசாரம் பல தளங்களில் முடுக்கிவிடப்பட்டது. தமிழ்நாட்டில் கிறிஸ்தவப் பிரசார அமைப்புகள் இதற்காக மிகக் கடுமையாகச் செயல்பட்டன. கிறிஸ்தவப் பிரசார அமைப்புகள் எனக் கூறியவுடன் தெருவில் நின்று பிரசுரம் விநியோகிக்கிற, அல்லது ‘நோயாளிகளை சொஸ்தப்படுத்துகிறோம் என்று கூவுகிற அல்லேலுயாக்கள் நமது நினைவுக்கு வரலாம். ஆனால் அமைதியாக வெளியே தெரியாமல் செயல்படும் கிறிஸ்தவ ஊடக மையங்கள் உள்ளன. அவை தமிழ்நாட்டின் முக்கிய எழுத்தாளர்கள் தொடங்கி நாடக-சினிமா கலைஞர்களை, வெளியே மதச்சார்பின்மை போலத் தெரியும் விஷயங்கள் மூலமாக உள்ளே இழுத்து, அவர்களைக் கடுமையான இந்து வெறுப்பு மனநிலைக்குக் கொண்டுசெல்கிறார்கள். இதில் இந்தப் பிரசாரத்தை உண்மை என நம்பிவிடுகிறவர்கள் உண்டு என்றால், இப்படி ஒரு நிலைப்பாடு எடுப்பதால் அதனால் பல தளங்களில் லாபம் கிடைக்கும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுகிற இலக்கியவாதிகள், சினிமாக்காரர்கள், பத்திரிகையாளர்கள் ஏராளம்.
1998ல் கோவை குண்டுவெடிப்பில் கைது செய்யப்பட்ட அப்துல்நாசர் மதானியை விடுதலை செய்யவேண்டும் என்கிற விண்ணப்பத்தில் கையெழுத்திட்ட ஊடகவியலாளர்கள், இலக்கியவாதிகளின் பெயர் வரிசையைப் பாருங்கள். மேடையில் கம்ப ராமாயணத்தை மேலோட்டமாகப் பேசியே பெயர்பெற்ற இலக்கிய ஆசாமி, கோவை குண்டுவெடிப்புக்காகச் சிறையில் இருந்த மதானியை விடுதலை செய்ய கையெழுத்திட யோசிக்க மாட்டார். யோகானந்தரின் சுயசரிதையை உருவித் தன்னை சாயாத பாபாவாகக் காட்டுகிற நடிகர் கோவை குண்டுவெடிப்பில் இஸ்லாமியர்களுக்குத் தொடர்பிருக்க முடியாது என்று தமக்கு அமெரிக்காவிலேயே செய்தி வந்ததாகச் சொல்லுவார். இதற்கெல்லாம் பின்னால் இருக்கும் காரணம், ஹிந்து சமுதாயத்தின் மீது அக்கறை கொள்வதே ஒருவித எதிர்மறைச் செயல் என்பது போன்ற பிம்பத்தை தமிழ்நாட்டில் பரவவிட்டதே. அந்தக் காரியத்தைக் கமுக்கமாகச் செய்தவர்கள் கிறிஸ்தவ இறையியல் அமைப்புகள். மதுரை இறையியல் கல்லூரிக்கு அழைக்கப்படுவது என்பது நீங்கள் இலக்கியவாதியா இல்லையா என்பதைத் தீர்வு செய்யும் ஒரு முக்கிய மைல்கல். ‘என்னை ஹரிஜன் என அழைக்க நீ யாரடா நாயே எனக் காந்தியைக் கேட்கும் பாடலை இந்த இறையியல் கல்லூரியில் தங்கும் விடுதி மாணவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கப்படுவதை ஒரு மூத்த இலக்கியவாதி வெளிப்படுத்தினார். ஆனால் காந்தி என்பவர் இந்துத்துவர்களை அடிக்க மட்டுமே பயன்படுத்தப்படவேண்டிய ஒரு தடி என்பது அனைத்து முற்போக்குகளுக்கும் தெரிந்த பாலபாடம்.
இன்று இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத அமைப்புகளும் கிறிஸ்தவ அமைப்புகளின் இதே செயல்முறையைச் செய்ய ஆரம்பித்துள்ளன. உதாரணமாக ஜாமாயத் இ இஸ்லாமி எனும் அமைப்பை எடுத்துக் கொள்வோம். இந்த அமைப்பு இந்தியா, பாகிஸ்தான், பங்களாதேஷ் ஆகியவற்றில் பரவியுள்ள அமைப்பு. அந்தந்த நாட்டின் ஜமாயத் இ இஸ்லாமி அடுத்த நாட்டு அமைப்புடன் தொடர்பற்றது எனக் கூறினாலும்கூட, அது ஒரு சட்ட வசதி ஏற்பாடு என்பதை அந்த அமைப்பினர் அறிவர். அவர்களிடையே கருத்தியல் ஏற்பும் உண்டு. முடிந்தவரை ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவும் உண்டு. 1971ல் அன்று கிழக்கு பாகிஸ்தானாக இருந்த பங்களாதேஷில் வங்காளிகளுக்கு, குறிப்பாக இந்துக்களுக்கு, எதிரான இனப்படுகொலையைச் செய்ததில் அமைப்பு சார்ந்தே அங்குள்ள ஜமாயத் இ இஸ்லாமிக்குப் பங்கு இருந்திருக்கிறது. தென்னிந்தியாவில் ஜமாயத் இ இஸ்லாமியின் ‘மத்யமம் என்கிற ஊடக அமைப்பில் பங்கேற்காத முற்போக்கு இடதுசாரி, இந்து ஞானமரபு எழுத்தாளர்களே இல்லை. இவர்களில் எவருக்கும் இந்த அமைப்பின் தாய் அமைப்பான ‘ஜமாயத் இ இஸ்லாமி குறித்து எவ்வித மனசாட்சி குறுகுறுப்பும் ஏற்படவில்லை.
தமிழ்நாட்டில் ஒட்டுமொத்த எழுத்தாள ஊடக மாஃபியா கும்பலும் திருமாவளவன் என்கிற சாதி வெறி பிடித்த ஒரு அரசியல்வாதியைத் தூக்கித் தலையில் வைத்துக் கொண்டாடுகிறது. அதற்கு ஒரே காரணம்தான். திருமாவளவன் மிகக் கீழ்த்தரமாக இந்து மதத்தை வசைபாடி இந்து எதிர்ப்பு மனநிலையைத் தன் சாதியைச் சார்ந்த மக்களிடம் கொண்டு சென்று சேர்க்கிறார். அவரைப் பாராட்டுவதன் மூலம் தாங்கள் சார்ந்திருக்கும் இலக்கிய-சினிமா துறையின் நிழல் அதிகாரிகளான கிறிஸ்தவ சர்வதேச அமைப்புகளிடம் குறிப்பிடத்தக்க அதிகார இதர பிற நன்மைகளை இவர்கள் பெற முடியும். தன்னை முற்போக்காக, சாதி மனநிலைகளைக் கடந்தவனாகக் காட்டிக் கொள்ள முடியும். உண்மையில் திருமாவளவனை ஆதரிக்கும் ஒவ்வொருவரையும் உன்னிப்பாகக் கவனியுங்கள். அடிப்படையில் அவர்கள் உள்ளுக்குள் சாதி வெறியர்கள். இன்றைக்கு மேடைக்கு மேடை ஆபாசமாக இந்து மதத்தைப் பேசிவரும் பழ.கருப்பையா தன் சுயசாதிக்குள் சாதி மீறித் திருமணம் செய்தவர்களைத் தள்ளி வைக்கவேண்டும் என்று பேசிய ஒரு வெறியர். இதைப் போலவே சாதி மனப்பான்மை, சாதி குணங்கள் என்று தனிப்பட்ட உரையாடல்களில் பேசிய பலர் திருமாவளவனின் ஆதரவாளர்கள். திருமாவளவனின் சாதிவெறி சாதி அரசியலை, அது இந்து மதத்தை வசைபாடுகிறது என்கிற ஒரே காரணத்துக்காக ஆதரிக்கக் கூடிய இந்த அறிவுசீவி மாஃபியா கும்பல், கிறிஸ்தவம் தமிழ்நாட்டில் பரப்பியிருக்கக் கூடிய எயிட்ஸ் நோய்.
எயிட்ஸைப் பரப்பும் சில விசயங்கள் எளிதில் எங்கும் நிலை கொண்டிருப்பதைப் போல, தமிழ்நாட்டில் இந்தக் கருத்தியல் எயிட்ஸ் பரப்புவோர், ஊடகங்களின் அனைத்து இருண்ட மூலைகளிலும் நின்று தங்களைத் தாங்களே விற்க தாங்களே இடைத்தரகர்களாகவும் இருக்கிறார்கள் என்பது தமிழ்நாட்டின் நவீன பின்நவீன இலக்கியச் சிறப்பு. எனவே சொந்த வாழ்க்கையில் ராகவேந்திரரை வணங்குகிற நடிகருக்குத் திரையில் ராமரையும் ராம பக்தரையும் மோசமாகக் காட்ட எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. அது அவர் உரிமை.
ஆனால்… அதே நடிகரை, தமிழ்நாட்டு பாஜக இன்றைக்கும் தன் மீட்பராக நினைப்பதுதான் வேதனை.
ஒரு விஷயத்தைத் தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளுவோம். இன்றைக்குப் பிரபலமாக இருப்போரில் நூற்றுக்கு 98 சதவிகிதத்தினர் தமிழ்நாட்டில் கிறிஸ்தவ அமைப்புகளின் பிரசாரத்தையே (நேரடி கிறிஸ்தவப் பிரசாரத்தை அல்ல) தெரிந்தோ தெரியாமலோ, ஆனால் நிச்சயமான சொந்த லாபங்களுக்காக, மேற்கொள்ளக் கூடியவர்கள்தான். அப்படிப்பட்டவர்கள் மட்டுமே மேலே வர முடியும். அப்படிப்பட்டவர்களின் பார்வையும் மதிப்பீடுகளும் மட்டுமே பரிசளிக்கப்படும்.
எனவே இங்கிருந்து மக்களுக்குப் பிரசாரம் செல்கிறது. இந்தச் செயல்பாடு எப்போதுமே மேலிருந்து கீழாகச் செல்லும் செயல்பாடு. ஆனால் விளிம்புநிலை மக்கள் அரசியல் என்றே வெளியே சொல்லப்படும். அதை நீங்கள் கேள்வி கேட்டால் நீங்கள் விளிம்புநிலை மக்களின் விரோதிகள் ஆகிவிடுவீர்கள். ஆனால் இந்த விளிம்புநிலை மக்கள் அரசியலின் ஆபாசம், கட்டைப்பஞ்சாயத்து முதல் பெண்களை ஆபாசமாகக் கேலி செய்வது என இருக்கும். இதையெல்லாம் தட்டிக் கேட்டால் நீங்கள் சாதியவாதிகள் ஆகிவிடுவீர்கள். கட்டைப்பஞ்சாயத்துக்கே காந்திய முலாம் பூசும் வாக்கு சாமர்த்தியம் கொண்டவர்கள் கிறிஸ்தவ இறையியல் மையங்களால் வாடகைக்கு எடுக்கப்பட்ட எழுத்துக்கூலிகள். ‘இன்றைக்கு காந்தி இருந்திருந்தால் அந்த பொக்கை வாய் பாரிஸ்டர் மாட்டிறைச்சி சாப்பிட்டு சாராயத்தில் வாய் கொப்பளித்திருப்பார் தெரியுமா எனப் பேசக் கூடிய வித்தார எத்தர்கள்.
ஜல்லிக்கட்டில் ஆரம்பித்து இன்றைக்கு வரை எந்த விஷயத்தையும் அதி-உணர்ச்சிபூர்வமாக ஆக்கி, அதை நரேந்திரரின் அரசுக்கு எதிராகத் திருப்பிவிடும் வெகுஜன விளையாட்டு தமிழ்நாட்டில் இந்த மூளைகளிலிருந்து அடுத்த கட்டமாக நடக்கிறது.
இந்தச் சூழலில்தான் தமிழ்நாட்டை வென்றெடுக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் தாமரை மலர்வது உண்மையில் மிக எளிது. கரும்பாறை என்பதாகக் காட்சியளிக்கும் ஒரு மண்ணுருண்டையை உடைக்க வேண்டியது மட்டுமே அதற்கான வேலை. அதைச் செய்ய இங்கே ஒரு செயலின்மை உள்ளது. இந்தச் செயலின்மைக்காக தமிழ்நாட்டின் எதிர்காலம் பாழாகப் போகிறது.
பிரிட்டிஷ் காலனியாதிக்க ஆதரவுடனும் கிறிஸ்தவ சபை ஆதரவுடனும் திராவிடப் பிரசாரமும் அரசியலும் இங்கு பேயாக வீசியபோது, எவ்வித அமைப்பு ரீதியான பக்கபலமும் இல்லாமல் இந்துத்துவம் பதிலடி கொடுத்தது. திருமுருக கிருபானந்த வாரியார் தம் உரைகளுக்கு நடுவே அவர்களை விமர்சித்தார். அதற்காக அவர் தாக்கப்பட்டார். தேவர் முதல் கோபாலகிருஷ்ணன் வரை தம் திரைப்படங்கள் மூலம் திராவிட இயக்கத்தை எதிர்கொண்டார்கள். இதில் இயக்குநர் சிகரம் என அறியப்பட்ட கே.எஸ்.கோபால கிருஷ்ணனின் திரைப்படங்கள் சமுதாய ஒற்றுமை, சாதி வேறுபாடு களைதல் ஆகியவற்றைப் புராண கதையாடல்களுடன் இணைத்தன. இன்றைக்கு அவை அதீத நாடக பாணியாகப் படலாம். ஆனால் அவரது சில உத்திகள் சிறப்பானவை.
உதாரணமாக அவரது வெற்றிப்படமான தசாவதாரம் (1976) திரைப்படத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அத்திரைப்படம் காமராஜருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. எமர்ஜென்ஸி அமலில் இருந்தபோது அதுவே ஒரு துணிகர செயல். ஆமை அவதாரத்துக்கு எடுத்துக்கொண்ட கதையில் ‘அதிகார போதையால் இந்திரன் அறிவிழந்ததாகச் சொல்லப்படும் வரிகள் எமர்ஜென்ஸிக்கு எதிராகச் சொல்லப்பட்டு சென்சாருக்குத் தப்பியவை. இங்கு இவை கூட முக்கியமல்ல. உண்மை வாழ்க்கையில் திராவிட இயக்கப் பிரசார நடிகரான எம்.ஆர்.ராதா என்பவரை இரணியகசிபுவாக்கி, இரணியனின் வாதங்களுக்கெல்லாம் பிரகலாதனை பதில் சொல்ல வைத்திருப்பார் கோபாலகிருஷ்ணன். அன்றைக்கு இது திரை பிம்பத்தையும் உண்மை அரசியல் நிலைப்பாட்டையும் நுண்ணிய விதமாக இணைத்துச் செய்யப்பட்ட இந்து தர்ம பிரசாரமே. மக்களின் ஆழ்மனதில் ஒரு குழந்தையாலேயே திராவிட இயக்கத்தின் ‘பகுத்தறிவு கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லமுடியும் என்பதைப் பதிய வைத்தார் கோபாலகிருஷ்ணன். இன்றைய பார்வையில் அவரது திரைப்படங்கள் பல குறைகள் கொண்டதாக இருக்கலாம். ஆனால் தசாவதாரம் வெற்றிப்படம்.
இத்தகைய ஊடக உக்திகளை, அமைப்பாக இன்று வளரும் இந்துத்துவ சக்திகள் கைக் கொள்ளவேண்டும். அப்படியே அல்ல. அவற்றின் அடிப்படைகளிலிருந்து பரிணமித்து முன்னகர வேண்டும். தமிழ்நாட்டைப் பீடித்திருக்கும் இருள் நோயின் வெளிப்பாடுகள் இரண்டு: திராவிட நாசியிசமும், தலித் அரசியல் என்கிற பெயரில் நடக்கும் பாசிச அரசியலும். இவை இரண்டையும் அனைத்துத் தளங்களிலும் நாம் எதிர்க்கவேண்டும்.
மிகக் குறைந்தபட்சமாக தமிழ்நாட்டின் இந்துத்துவப் பாரம்பரியத்தை நாம் மீட்டெடுக்க வேண்டும். சுவாமி சகஜானந்தர், அவரது குருவான கரப்பாத்திரி சுவாமிகள், ஐயா வைகுண்டர், ராமலிங்க வள்ளலார், சுவாமி சித்பவானந்தர் ஆகியோரை மக்களிடம் கொண்டு செல்ல வேண்டும். நமக்கென ஒரு ஊடக மையம் தேவை. ம.வெங்கடேசன், டாக்டர்.கிருஷ்ணசாமி, தடா பெரியசாமி, அர்ஜூன் சம்பத் ஆகியோரைக் கொண்ட ஒரு மையக் குழு உருவாக்கப்பட்டு அதன் மூலம் மக்களைப் பெரிய அளவில் சென்றடைய வேண்டும். இப்படி ஒரு குழு உருவாக்கப்பட்டு அது அமைதியாகக் களத்தில் செயல்பட்டாலே போதுமானது.
அதன் தாக்கம் தமிழ்நாட்டில் சதா சர்வகாலமும் ஊற்றெடுக்கும் இந்துத்துவப் பிரவாகத்தை உருவாக்கி, அடைத்து வைத்திருக்கும் மண்ணுருண்டையை உடைத்துவிடும்.

தேவையா இந்துத்துவ அறிவியக்கம்? | அரவிந்தன் நீலகண்டன்



அண்மையில் இணைய இதழான சொல்வனத்தில் எழுத்தாளர் அம்பை சிறப்பிதழில் அவரது வாழ்க்கையில் நடந்த இரு விஷயங்களைக் குறிப்பிட்டிருந்தேன். இரண்டுமே அவர் என்னிடம் உரையாடல்களின்போது சொன்னவை. ஒன்று: அவர் டெல்லியில் உள்ள கல்லூரி விரிவுரையாளர் சேவைக்கான நேர்காணலுக்காகச் சென்றிருக்கிறார். அதில் அவரிடம் விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களின் பெயர்களைப் பட்டியலிடச் சொல்கிறார்கள். அன்று அம்பைக்கு ‘அரசியல் சரித்தன்மை’ தெரியாது. அவர் சொல்லும் பெயர்களில் ஒன்று சாவர்க்கர். அவருக்கு அந்த வேலை கிடைக்கவில்லை. அவர் அதை இந்த பதிலுடன் இணைத்துப் பார்க்கவில்லை. ஏதோ வேலை கிடைக்கவில்லை, அவ்வளவுதான். ஆனால் பின்னாட்களில் அவரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கப்படுகிறது. ‘ஏன் சாவர்க்கரின் பெயரைச் சொன்னீர்கள்? நீங்கள் வித்யார்த்தி பரிஷத்தா என்கிற ஐயம் அன்றைக்கு உங்கள் மீது ஏற்பட்டது.’ சாவர்க்கர் பெயரை சொன்னது அவரை நேர்காணல் செய்த முக்கிய இடதுசாரி பேராசிரியர்களுக்கு உடனடி ஒவ்வாமையை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.
பின்னாட்களில் அவர் ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலை மாணவி என்பதும் அவர் இந்துத்துவ இயக்கத் தொடர்புகள் ஏதுமற்றவர் என்பதைத் தெள்ளத்தெளிவாக தெரிந்த பின்னருமே இந்திய வரலாற்று ஆராய்ச்சி அமைப்பு (ICHR, Indian Council for Historical Research) இல் வேலை கிடைக்கிறது. அங்கு ஆராய்ச்சிகளுக்கு நிதி ஒதுக்குவது குறித்த முடிவுகள் எடுக்கப்படும் கூட்டங்களில் அம்பை அமரக்கூடிய வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைக்கிறது. அவரால் முடிவுகள் எடுக்க முடியாது. ஆனால் அந்தக் கூட்டங்களுக்கு அவர் சாட்சி. அங்கு நடந்த விஷயங்களை அவர் தார்மீகமாக வெளியில் சொல்ல முடியாது. ஆனால் ஒட்டுமொத்தமாக அதன் போக்கை அவரால் சொல்ல முடியும். அதற்கு தார்மீகத் தடை எதுவும் இல்லை. அவர் அதை ஒரே வரியில் சொல்கிறார்: ‘மார்க்சியப் பார்வை இல்லாத ஆராய்ச்சிகள் பெருமளவில் ஏற்கப்படுவதில்லை. அங்கு தெள்ளத்தெளிவாக மார்க்சிய சார்பு இருந்தது.’
இவை இரண்டுமே அம்பை முக்கியமானவை எனக் கருதவில்லை. போகிற போக்கில் உரையாடலில் சொல்லிச் சென்ற விஷயம். ஆனால் இவற்றைத் தரவுகளாகப் பயன்படுத்தலாமா எனக் கேட்டபோது சரி எனச் சொன்னார்.
ICHR என்பது இந்திய வரலாற்று ஆராய்ச்சிக்காக இந்தியக் குடிமக்களின் வரிப்பணத்தில் இயங்கும் அமைப்பு. 1970களிலேயே அல்லது அதற்கும் முன்பாகவே இவை இடதுசாரிகளின் ஆதிக்கத்துக்குள் வந்துவிட்டிருந்தன. நேருவிய மார்க்சியர்கள், மார்க்சிய இஸ்லாமியர்கள் (அல்லது இஸ்லாமிய மார்க்ஸியர்கள்) என இருவகையான அறிஞர்கள் இருந்தனர். இவர்களே தலைநகரிலிருந்து எப்படிப்பட்ட விதத்தில் இந்திய வரலாறு எழுதப்பட வேண்டுமென்று முடிவு செய்தார்கள். எப்படிப்பட்ட விதத்தில் இந்திய வரலாறு எழுதப்படுவதற்கு மட்டுமே இந்திய அரசின் நிதி உதவியும், இந்திய அரசு இயந்திரமும் பயன்படுத்தப்படும் என்பதை முடிவு செய்தார்கள். சாவர்க்கரின் பெயரைச் சொல்வது கூட உங்களுக்கு அரசாங்க வேலைகளை இழக்க செய்யும் என்கிறபடியிலான மிகக் கடுமையான ஆனால் கண்ணுக்குத் தெரியாத சங்கிலிகள் உருவாக்கப்பட்டிருந்தன. 1990கள் வரை அரசாங்க வேலை என்பது மட்டுமே நிரந்தரமான வருவாய்க்கான வழி என இருந்த நிலையில் இந்த கண்ணுக்குத் தெரியாத நிர்ப்பந்தங்கள் எத்தனை வலிமையானவை எனச் சொல்லத் தேவையில்லை. வேலை தேடும் இளைஞனுக்கு ஏறக்குறைய நெற்றிப்பொட்டில் வேலை வாய்ப்புத் துப்பாக்கியை வைத்து ‘இடதுசாரி சித்தாந்தத்தை ஏற்கிறாயா, இல்லாவிட்டால் வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தில் சாகிறாயா’ எனக் கேட்பதுதான் இது.
இது பாசிசம் இல்லை என்றால் வேறெது பாசிசம்? இன்னும் சொன்னால் இது பாசிசத்தின் அடுத்த நிலை. பெனிட்டோ முஸோலினி நேருவியர்களைப் பார்த்து ‘அட என் செல்லங்களா’ எனச் சொல்லியிருப்பார். ‘நானாவது இந்திரா போல தெரு ரவுடித்தனமான அடக்குமுறைகளை மட்டும்தான் செயல்படுத்தினேன். நேருவிய பாசிஸ்ட்களான நீங்களோ அடுத்த தளத்துக்கு போய் அறிவு நிலை பாசிசத்தை அல்லவா அமைப்பு ரீதியாகச் செயல்படுத்திவிட்டீர்கள்’ என உச்சி மோந்து மெச்சியிருப்பார் நம்மூர் ரொமிலா தாப்பர்களையும் இர்பான் ஹபீப்களையும்.
இந்த நிலையில்தான் இன்றைக்கு கேள்வி எழுகிறது. எங்கே இந்துத்துவ அறிவியக்கம்? ‘இந்த இந்துத்துவர்களுக்கு சிந்தனையாளர்களைக் கண்டாலே ஆகாது. ஏனென்றால் இவர்களுக்கு சிந்தனை சுதந்திரம் பிடிக்காது. இவர்கள் ஒரு ரொமிலா தாப்பரை உருவாக்கியிருக்கிறார்களா? இவர்களால் ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம் போல ஒரு அமைப்பை உருவாக்க முடியுமா? முடியாது. இவர்களுக்குச் சிந்திக்க தெரியாது. கூச்சல் போடத்தான் தெரியும். பாசிஸ்ட்கள். வெத்தலையோ பான்பராக்கோ குதப்பிக் கொண்டு கடப்பாறை எடுத்துக்கொண்டு ஜெய்ஸ்ரீ ராம் என கோஷம் போட மட்டுமே தெரிந்தவர்கள். நாங்கள்? நாங்கள் அறிவு ஜீவிகள். இந்திய பண்பாட்டை ஆக்ஸ்போர்ட்டிலும் காம்ப்ரிட்ஜிலும் சென்று கற்றவர்கள்.’ ஆம், ரொமிலா தாப்பர் முதல் சகரிகா கோஷ் வரை இந்திய வரலாற்றைக் கற்க இங்கிலாந்து சென்ற அறிஞர் பெருமக்கள்தான். எனவே ‘இங்குள்ள பண்பாட்டு மையம் தொடங்கி விளிம்பு நிலை மக்கள் வரை குளிர் பதனூட்டப்பட்ட அறைகளிலிருந்து முற்போக்கு பத்வா அளிக்க நாங்களே தகுதியானவர்கள். சமானிய பாமரரான நீங்கள் அதையே உங்கள் வரலாறாகவும் சமுதாய யதார்த்தமாகவும் ஏற்க வேண்டும்.’
இடதுசாரிகள் போல மக்கள் வரிப்பணத்தை உறிஞ்சி அமைப்பு அதிகாரங்களைக் கைப்பற்றி உருவாக்கப்பட்ட இந்துத்துவ அறிவியக்கம் என்று ஒன்று இல்லைதான். அதில் சந்தேகமே இல்லை. ஆனால் இந்துத்துவ உயிரியக்கம் என்று ஒன்று என்றென்றுமாக இருக்கிறது. அதில் ஒரு பாகமாக வாழ்கிறது அறிவியக்கம். பாரத மரபில் உயிருக்கும் அறிவுக்கும் பிரிவு எதுவும் இல்லை. தொல்காப்பிய சூத்திரம் அறிவையே, அறிதலையே உயிரினங்களின் அடிப்படையாக்கி அளித்தது. ப்ரபோத விதிதம் – எவ்வித அறிதலும் பிரம்மத்தின் வெளிப்பாடு, அதுவே உயிரியக்கம் என்பது உபநிடதம்.
இதன் தொடர்ச்சியே மாபெரும் அத்வைத ஞானியான வித்யாரண்யரிடமிருந்து விஜயநகரம் உருவாவது. குரு கோவிந்த சிம்ஹனைப் போல சரித்திர ஞானமும் சாஸ்திர ஞானமும் கொண்டவரிடமிருந்தே காலசா உருவானது. ராமகிருஷ்ண-விவேகானந்த மரபிலிருந்து சூல்கொண்ட செயல்முறை வேதாந்தம் டாக்டர் ஹெட்கேவார்-குருஜி கோல்வல்கரால் ராஷ்ட்ரீய ஸ்வயம் சேவக சங்கமாயிற்று. சங்க கங்கையின் ஞான பிரவாகத்தில் இந்த தேசத்தின் அறிவியக்கம் எப்போதும் போல் இந்த தேசத்தின் உயிரியக்கத்தின் பிரிக்கமுடியாத கூறாகவே உள்ளது.
ஒரு சிறிய சோதனையைச் செய்யுங்கள். உங்களுக்குக் கிடைக்கும் இன்றைய இலக்கிய அறிவுஜீவி இதழ்களை, கட்டுரைகளை, ஆசிரியர்களை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அவர்களின் அனைத்து இந்தியத்தன்மை கொண்ட மேல்பூச்சுகளுக்குள்ளும் நீங்கள் அவர்களின் மேற்கத்திய பிச்சைப்பேறுகளைக் கண்டு கொள்ளலாம்.
ஒரு எடுத்துக்காட்டு. இங்கு ‘தலித்’துகளின் வாழ்க்கையைத் தாது வருடப் பஞ்சத்தின்போது சித்திரப்படுத்தும் ஒரு நாவலை எடுத்துக் கொள்வோம். மிகக் கவனமாக அதில் மிஷினரிகள் வேறு, காலனிய அதிகாரிகள் வேறு என்கிற வேறுபாடு சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும். கிறிஸ்தவ இறையியல் மேற்கத்திய நாடுகளில் ஏற்றெடுத்துள்ள ஒரு தூய்மைப்படுத்தல் இது. என்னதான் மிஷினரி சுவர்களுக்குள் சுதேச அமெரிக்கக் குடிகளும் ஆப்பிரிக்க இன மக்களும் கொடுமைகளை அனுபவித்திருந்தாலும் அவற்றை எல்லாம் இன்றைக்கு மிக அமைதியாக ஆனால் நிச்சயமாக மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் மிஷனரி வரலாற்றெழுத்தர்கள். மிஷனரிகள் வேறு காலனியாதிக்கம் வேறு. இதையே நீங்கள் நாவலில் காண முடியும். என்னதான் மிஷினரிகள் பஞ்சங்கள் மூலம் இந்துக்கள் தன் மதிப்பு இழந்து மிஷினரி பிரச்சாரங்களுக்குச் செவி மடுத்தார்கள் எனப் பஞ்சங்களை மனிதத்தன்மை கொஞ்சமும் இன்றிப் புகழ்ந்தாலும் நம்மூர் நாவலில் ஒரு தூய கிறிஸ்தவன் காலனியத்துக்கு அப்பாலாக பஞ்சங்களில் மடியும் நம்மூர் மக்களுக்காக இரங்குவான். நம்மூரிலோ பஞ்சங்களில் மடிபவர்கள் தலித்துகளாக மட்டுமே இருக்க நம்மூர் ‘மேல்சாதியினரோ’ பிரிட்டிஷ் அதிகார வர்க்கத்துடன் தங்களை இணைத்துக் கொள்வர். இது உண்மையில் மேற்கத்திய நியோ காலனியம் பிச்சை போட்ட ஒரு பார்வை. சரித்திரத் தரவுகள் சொல்வது வேறு. எல்லா சாதியினரும் பஞ்சத்தால் கஷ்டப்பட்டார்கள். தக்காண மராட்டியத்தின் வசுதேவ பல்வந்த் பட்கே முதல் தஞ்சை மாவட்ட சைவ ஆதீனங்கள் வரை பஞ்சத்தை எதிர்த்து தங்களாலான சேவைகளைச் செய்தார்கள். கிறிஸ்துவின் ஊழியர்களுக்கோ இவை ஒன்றும் அவ்வளவு உவப்பானதாக அமையவில்லை.
ஆனால் நாவல் மேற்கத்தியப் பண்பாட்டின் மானுட நேசத்தையும் கிறிஸ்தவத்தின் எளியோர் மீதான அன்பையும் இந்தியர்களின் மானுடமற்ற சாதியக் கொடுமையுடன் வேறுபடுத்திக் காட்டுவதாக அமையும். அதாவது 2010களில் தமிழில் வரும் படைப்புக்கும் 19ம் நூற்றாண்டு மிஷினரி பிரச்சார மூன்றாந்தர இலக்கியத்துக்கும் வேறுபாடு நகாசு வேலைகளில் இருக்கிறதே அன்றி அதன் உள்ளீட்டில் இல்லை.
இப்படி பொதுமைப்படுத்துவதையும் பாரதத்தை எதிர்மறையாக சித்தரிப்பதையும் கடுமையாக எதிர்த்தவர்களில் காந்தியும் ஒருவர். அவரது முன்னோடி விவேகானந்தர். காதரீன் மேயோவை இலை நடுவில் வைத்துவிட்டு காந்தியை உறுகாய் போல் வைத்து அதே காந்தியை காரியமானது கறிவேப்பிலை என ஒதுக்கும் ஒரு சிந்தனை இன்றைக்கு உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இவர்கள்தான் கேட்கிறார்கள், ‘எங்கே இந்துத்துவ சிந்தனை மரபு?’
பாரத சிந்தனை மரபென்பது இன்றைக்கு இந்துத்துவ இயக்கத்தில் மட்டுமே நீரோட்டமாக இருந்து வருகிறது. தீனதயாள் உபாத்யாயா, தத்தோ பந்த் தெங்கடி, தரம்பால், ஜெயின் சகோதரிகள் (மீனாட்சி & சந்தியா), சீதாராம் கோயல், ராம் ஸ்வரூப் என நீளும் இந்த சிந்தனை மரபு மக்கள் வரிப்பணத்தில், அரசமைப்பு அதிகாரத்தில் உருவானதல்ல. ஆனால் அவற்றின் தெளிவும் ஆழமும் சுய வேர்ப் பிடிப்பும் கொண்ட சிந்தனைக்கு சமானமான ஒரு பத்தி கூட இத்தனை ஆண்டுகளில் ஒட்டுமொத்த ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழக ஆராய்ச்சிகளிலிருந்து எழுந்ததில்லை. தீன தயாள் உபாத்யாயா ஆராய்ச்சி மையத்தின் தலைமையிலிருந்த காலம் சென்ற நானாஜி தேஷ்முக் சித்ரகூடத்தின் கிராமங்களை வழக்குகளில்லாத கிராமங்களாக மாற்றினார். மிகச் சிறந்த சிந்தனையாளர்தான். ஆனால் அவரது சிந்தனை என்பது வெளிப்பட்டதென்னவோ அவரின் செயல்பாடுகளில். அவரது வாழ்க்கையே அவரது சிந்தனை.

நானாஜி தேஷ்முக்
சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் திருப்பூரில் ஜீவா என்கிற சூழலியல் ‘போராளி’ ஒருவரின் உரையைக் கேட்டேன். இந்த ஜீவா என்பவர் தமிழ்நாட்டின் முதன்மைச் சூழலியல் சிந்தனையாளரென எழுத்தாளர் அதிகார வர்க்கத்தால் முன்னிறுத்தப்படுபவர். ‘விதையில்லாத திராட்சையை தின்னுற நீ? அப்ப உனக்கு விதையில்லாமல் போயிடும். உனக்கு ஆண்மை போயிடும்’ என்று ஆவேச ஆட்டம் ஆடுவதுதான் அவரது ‘உரை’யாக இருந்தது. இப்படிப்பட்டவர்கள் சிந்தனைச் சிற்பிகள். ஆனால் இன்றைய தேதியில் மிக முக்கியமான சூழலியல் மாற்றங்களை தமிழ்நாட்டில் கொண்டு வந்திருக்கும் அமைப்பு விவேகானந்த கேந்திரத்தின் இயற்கை வள அபிவிருத்தி திட்டம் என்கிற நார்டெப். இவர்கள் மிகக் குறைவான அரசு ஆதரவுடன் தமிழ்நாட்டில் ஆற்றியிருக்கும் பணிகள் அபரிமிதமானவை. ஆனால் என்ன, இவர்களால் இப்படி ஜீவா போல முட்டாள்தனமாக ‘சூழலியல் சீமான் தனமாக’ பேச முடியாது. இவர்களின் செயல்பாடுகளே இவர்களின் அறிவியக்கம். புளியங்குடி அந்தோனி சாமியின் புழக்கடை பயோகேஸ் கலன் அதை சொல்லும்.
ராம் ஸ்வரூப் 1970களில் 80களில் எழுதிய நூல்களைப் படியுங்கள். இன்றைக்கு மேற்கத்திய நாடுகளில் நடக்கும் மத அனுபவங்களின் நியூரோ அடிப்படைகள் குறித்த ஆராய்ச்சிக்கான சட்டகத்தை நீங்கள் அவரிடம் காணலாம். ஏன் இந்தியாவில் இந்த ஆராய்ச்சிகள் நடக்கவில்லை? பதஞ்சலியும் திருமூலரும் பிறந்த மண்ணில் சமய அனுபவங்களின் நரம்பியல் அடிப்படைகள் குறித்து ஏன் ஒரு ஆராய்ச்சியும் இல்லை? ஏனென்றால் அது நேருவிய மார்க்சிய பத்வாக்களால் அறிவுலகத்தில் விலக்கப்பட்டதாயிருக்கிறது.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், பாரதத்தின் அறிவியல்-அறிவியக்க முன்னேற்றத்தில் ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழக பாணி அறிவு ஜீவிகள் மிகப்பெரும் தடைக்கற்கள். அவர்கள் அறிவுலகில் கோலோச்சுவதற்காக இந்திய தேசமே கட்டுண்டு கிடக்கச் செய்தார்கள். இவர்களின் நேருவிய பாசிசத்தின் பளிங்கு மாளிகைகளுக்குக் கீழே பாதாளச் சிறைகளில் பாரதிய சிந்தனை மரபைச் சிறைப்படுத்த யத்தனித்தார்கள். அதைத்தான் உடைத்திருக்கிறது இந்துத்துவம். இந்துத்துவம் இவர்களின் அதிகார மாளிகைகளை அச்சுறுத்துகிறது. பரிபூரண சிந்தனைச் சுதந்திரத்தின் முதல் கீற்றை நேருவிய-மார்க்சிய இருளில் ஆழ்த்தப்பட்ட தேசத்தின் ஆன்மாவுக்கு அளிக்கிறது.
இருளிலேயே இருந்து பழகி சுகித்த சாக்கடைவாசிகளுக்கு அந்த ஒளியின் துளி நஞ்செனக் கசப்பதில் ஆச்சரியமென்ன?

நியூஸிலாந்து மசூதிப் படுகொலை | அரவிந்தன் நீலகண்டன்

அண்மையில் (மார்ச் 15, 2019) நியூஸிலாந்தில் க்ரைஸ்ட்சர்ச் என்கிற இடத்தில் இரு கிறிஸ்தவ வெறியர்கள், மசூதிகளில் தொழுகை செய்து கொண்டிருக்கும் முஸ்லிம்கள் நாற்பது பேரைக் கொன்று குவித்தனர். இச்செய்கை பொதுவாக விரிவான கண்டனங்களைப் பெற்றது. ஆனால் ஒரு சிலர் இதை ஆதரித்து சில ட்வீட்களைச் செய்திருக்கிறார்கள். அவர்களுள் சிலர் தங்களை இந்துத்துவர்களாகக் கருதுகிறார்கள்.


அண்மைக்காலங்களாக இஸ்லாமியப் பயங்கரவாதிகள் மேற்கத்திய நாடுகளில் பல பயங்கரவாதச் செயல்களை நிகழ்த்தி வருகிறார்கள். பாரிஸ் தொடங்கி அமெரிக்க நகரங்கள் வரை பல அவர்களின் கொடுஞ்செயல்களுக்கு ஆளாக்கியுள்ளன. அமெரிக்காவில் ஓரினச் சேர்க்கையாளர் கூடும் கேளிக்கை மையமொன்றில் இஸ்லாமியப் பயங்கரவாதிகள் உள்நுழைந்து பலரைக் கொன்று குவித்தனர். மேற்கத்திய நாடுகள் அண்மையில் சில பத்தாண்டுகளாகத்தான் இப்படிப்பட்ட மனிதத்தன்மையற்ற ஜிகாத்தை சந்திக்கின்றன.

இந்தியா இப்படிப்பட்ட கொடுங்கொலை ஜிகாத்தை கடந்த ஏழு நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக சந்தித்து வருகிறது. சோமநாத புரம் படுகொலை தொடங்கி கோவை குண்டு வெடிப்பு என்று புல்வாமா வரை நாம் தொடர்ந்து இப்பயங்கரவாதத்தைச் சந்தித்து வருகிறோம். இங்கு இந்து முஸ்லிம் மதக்கலவரங்கள் வெடித்துள்ளன. ஆனால் இன்றுவரை எந்த மசூதிக்குள்ளும் ஆயுதமேந்திய இந்துக்கள் சென்று இஸ்லாமியரைக் கொன்று குவித்ததில்லை. மாறாக அக்க்ஷயதாம் முதல் காசி கோவில், ஜம்மு ரகுநாதர் கோவில் என இந்து ஆலயங்களுக்குள் நுழைந்து இஸ்லாமிய ஜிகாதிகள் அப்பாவி இந்துக்களைக் கொன்று குவித்துள்ளார்கள்.

அப்போதெல்லாம் மேற்கத்திய நாடுகளில் அந்தத் தாக்குதல்கள் பெரிய கண்டனங்களைப் பெறவில்லை. ஏன்? மும்பையில் நூற்றுக்கணக்கான இந்தியர்களை ஜிகாதி பயங்கரவாதிகள் சுட்டுக்கொன்று குவித்தபோது அமெரிக்காவின் முன்னணி தார்மீகவியல் போதிக்கும் பேராசிரியையான மார்த்தா நஸ்பம் ஏறக்குறைய அதனை நியாயப்படுத்துவது போல நியூயார்க் டைம்ஸில் எழுதினார். 2002ல் இந்து முஸ்லிம் கலவரத்தின்போது முஸ்லிம்களுக்கு ஏற்பட்ட அனைத்துக் கஷ்டங்களையும் பட்டியல் இட்டார். மற்றொரு அமெரிக்க லிபரல் ஜிம் லீச், மும்பை தாக்குதல் காட்டுமிராண்டித்தனம் எனs சொன்னவர், சொன்ன கையோடு ஆகவே இதை ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்டவர்கள் செய்தார்கள் எனக் கருதக்கூடாது, இதை முடிந்தவரை தேசியப் பார்வையில்லாமல் அணுகவேண்டும் என்று சொன்னார். இந்தத் தாக்குதலை நிகழ்த்தியவர்கள் இந்தியர்களையும் அமெரிக்க இஸ்ரேலியர்களையும் தாக்கியதில் ஒரு நியாயத்தைக்கூடப் பார்த்திருக்கலாம், ஆனால் இதைத் தேசியத்தன்மையுடன் அணுகக் கூடாது என்று சொன்னார்.

இந்த லிபரல் அமைதிப்புறா பார்வைகள் ஏன் இந்துக்களும் யூதர்களும் படுகொலைச்செய்யப்படும்போது பொங்குவதில்லை, ஆனால் இஸ்லாமியர்கள் அப்படிப் படுகொலை செய்யப்படும்போது பொங்குகின்றன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

கொஞ்சம் உங்கள் அண்டை வீட்டு லிபரல் ஃபெமினிஸ்டையோ அல்லது இடதுசாரி பேராசிரியரையோ கேளுங்கள். எப்போதெல்லாம் அவர்கள் பாலஸ்தீனியர்களுக்காகப் பொங்கினார்கள் என்று. அவர்கள் ஏறக்குறைய ஒரு காலண்டரையே உங்களிடம் தூக்கித் தருவார்கள். வருஷத்தில் முந்நூற்றைம்பது நாட்களில், முடிந்தால் அறுநூறு நாட்கள் பொங்கியிருப்பார்கள். சரி திபெத்தியர்களுக்காகவோ அல்லது யாஸிதிகளுக்காகவோ ஏதாவது ஒருநாள் ஒரு நிமிட மௌன அஞ்சலியாவது செலுத்தியிருக்கிறீர்களா எனக் கேளுங்கள். அந்தக் கேள்வியிலிருந்தே அவர்கள் உங்களை ஒரு இந்துத்துவ பாசிச அற்பப் பதர் எனக் கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள்.

இடதுசாரிகள் உலகின் மிக மோசமான வெறுப்புணர்வு பரப்பிகள். ஹிட்லர் காலத்திற்குப் பின்னர் யூத வெறுப்பு வெளிப்படையாகச் செய்ய முடியாத ஒன்று. காலனியக் காலத்துக்குப் பிறகு இந்து மதத்தின் மீது மிஷிநரிகள் செய்தது போல வெறுப்புச் சேற்றை வெளிப்படையாக வாரியிறைக்க முடியாது. எனவே முன்னதைத் தொடர்ந்து செய்ய பாலஸ்தீனிய பிரச்சினை. பின்னதைச் செய்ய ‘சாதியம் பிராமணீயம்’ என்கிற முகமூடி. ஆனால் வெளிப்படுத்தப்படும் வெறுப்பென்னவோ ஒன்றுதான்.

அது அன்னியமானவற்றின் மீதான, நம்மிலிருந்து வேறுபடுபவர்கள் மீதான வெறுப்பு. பன்மைகளையெல்லாம் அழித்தொழிக்கவேண்டும் என்கிற வெறுப்பு.

இந்துத்துவர்களின் நிலைப்பாடு என்ன?

அவர்கள் பன்மையைப் போற்றுகிறவர்கள். அவர்களின் இருப்பை நியாயப்படுத்துவதே பன்மைத்தன்மைதான். அதுவே இந்துத்துவத்தின் அடிநாதம். அவர்கள் எதிர்ப்பது பன்மையை அழிக்கும் ஒற்றைப்படைத்தன்மையான எதையும்.

ஆம். ராமரா அல்லாவா என்பதல்ல இந்துக்களுக்கும் இஸ்லாமியவாதிகளுக்குமான பிரச்சினை. பன்மைக் கடவுளர்களை வணங்கலாம் என்கிற நிலைபாட்டுக்கும் அல்லாவை மட்டுமே வணங்கவேண்டும் என்கிற நிலைபாட்டுக்குமான பிரச்சினைதான் இந்து முஸ்லிம் பிரச்சினை. இது பன்மையைப் பேணும் ஆன்மிகப் பண்பாட்டுக்கும் ஒற்றை மத நம்பிக்கையை மட்டுமே கொண்ட ஒரு விரிவாதிக்கத்துக்குமான பிரச்சினை. இந்த அடிப்படை வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

இப்போது க்ரைஸ்ட்சர்ச் படுகொலைக்கு வருவோம்.

க்ரைஸ்ட்சர்ச் படுகொலை என்பது ஏசு மட்டுமே என்கிறவர்களால் அல்லா மட்டுமே என்கிறவர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட படுகொலை. இதே போன்ற படுகொலைகளை அல்லா மட்டுமே என்கிறவர்கள் ஏசு மட்டுமே என்கிறவர்கள் மீது பாகிஸ்தான் தொடங்கி ஆப்பிரிக்கா வரை அவர்கள் எங்கே ஆட்சியதிகாரத்துடன் இருக்கிறார்களோ அங்கெல்லாம் நிகழ்த்தியிருக்கிறார்கள்.

குமரி மாவட்டத்தில் சற்றேறக்குறைய இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அருள்பாலித்த அவதார புருஷர் ஐயா வைகுண்டர் இப்படிப்பட்ட மதங்கள் எப்படிப்பட்ட விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பதை முன்னறிவித்திருக்கிறார்:

“நான் பெரிது நீ பெரிது நிச்சயங்கள் பார்ப்போ மென்று
வான் பெரிதென்றறியாமல் மாள்வார் வீண் வேதமுள்ளோர்
ஒரு வேதந் தொப்பி உலகமெல்லாம் போடுவென்பான்
மறுத்தொரு வேதஞ் சிலுவை வையமெல்லாம் போடுவென்பான்
அத்தறுதி வேதமொன்று அவன் சவுக்கம் போடுவென்பான்

குற்றமுரைப்பான் கொடுவேதக் காரனவன்
ஒருத்தருக்கொருத்தர் உனக்கெனக் கென்றேதான்
உறுதியழிந்து ஒன்றிலுங் கை காணாமல்
குறுகி வழிமுட்டி குறை நோவு கொண்டுடைந்து
மறுகித்தவித்து மடிவார் வீண்வேதமுள்ளோர்”

விளக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. எளிதான தமிழில்தான் அமைந்திருக்கிறது. வான் என்று ஐயா வைகுண்டர் சொல்வது சிதாகாசம். அதை அறிந்தவன் என் மதம் பெரிது உன் மதம் பெரிது என்று சண்டை போடமாட்டான். உலகமெல்லாம் தொப்பி (இஸ்லாம்) அணிய வைப்போம் என்கிறார் ஒரு மதத்தவர். மற்றொருவரோ கிறிஸ்தவம்தாம் வையகமெல்லாம் இருக்க வேண்டும் என்கிறார். கத்தோலிக்கரோ அவர்களின் சவுக்கத்துக்கே (பாதிரி அங்கி) உலகம் கட்டுப்பட வேண்டுமென்று நினைக்கின்றனர். இதன் விளைவாக ஒருவரையொருவர் குற்றம் உரைப்பார்கள் என்கிறார் ஐயா வைகுண்டர். இறுதியில் ஒருவரை ஒருவர் ஒழித்துக்கொண்டு மடிவார்கள் என்கிறார். இது மிகவும் முக்கியமான அவதானிப்பு. வெறும் பிரசாரம் என்று மதமாற்றப் பிரசாரத்தை அனுமதித்தால் அதனை மறுத்து அடுத்தவனும் பிரசாரம் பண்ணுவான். பிரசாரப் போர்கள் இன்றியமையாமல் எழும். இறுதியில் அது வன்முறையாக, போராக, பயங்கரவாதமாக வெடிக்கும். இன்று க்ரைஸ்சர்ச்சிலும் நேற்று பாகிஸ்தானிலும் இதர ஆப்பிரிக்க இஸ்லாமிய நாடுகளில் கிறிஸ்தவர் மீது அவிழ்த்துவிடப்படும் வன்முறையும் இப்படிப்பட்ட வன்முறைதான்.

ஆனால் இந்துக்கள் மீதான ஜிகாத் வேறுவிதமானது. இங்கு இந்துக்களின் அடிப்படை பண்பாட்டுப் பன்மை பேணுதல் மீதுதான் ஜிகாதும் மதமாற்றப் போரும் நடத்தப்படுகின்றன. இந்த பன்மை பேணுதல் என்பது இன்றைய ஜிகாதியத் தோழர்களான மார்க்ஸிய ஸ்டாலினிஸ்ட்களுக்கும், நாளைய ஸ்டாலினிஸ்ட்களான இன்றைய நேருவியர்களுக்கும், நாளைய நேருவியர்களான இன்றைய காந்தியர்களுக்கும், இவர்களுடன் இந்துமதத்தை ஒழிக்கும் வரை பயணிக்கத் தயாராகும் கிறிஸ்தவ மதமாற்ற அமைப்புகளுக்குமே பிரச்சினையான விஷயம்தான். பன்மை என்பது ஒற்றைப்படைத்தன்மையின் எதிரி. ஒரு புத்தகம், ஒரே தேவகுமாரன், ஒரே மீட்பர், ஒரே இறுதி நபி என்கிற நிலைபாடுள்ள எவருக்கும் இந்துமதம் அழிக்கப்பட வேண்டியதுதான். அதை நேற்று காலனியம் செய்திருந்தால் நம் பங்கு பாதிரி இன்று விதந்தோதியிருப்பார் இல்லையென்றால் செத்தொழிந்துவிட்ட இந்துக்களுக்காகக் கண்ணீர் சிந்தியிருப்பார். என்ன கெட்டுப்போயிற்று, எல்லா இந்துக் கோவில்களும்தான் மியூஸியங்களாக சர்ச் கட்டுப்பாட்டில் இருந்திருக்குமே. ஆனால் அது நடக்காததால் இன்றைக்கு அவர் இந்தியாவுக்குள் மட்டும் ஜிகாதிகளை ஆதரிக்கவேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறார். சங்கைக்குரிய போப் அவர்கள் யூதர்களுக்கு எதிராக பாலஸ்தீனியர்களை ஆதரிப்பது போல.

அப்படி என்றால் க்ரைஸ்ட்சர்ச் படுகொலையில் இந்துக்கள் கவலைப்பட, கண்டனம் செய்ய என்ன இருக்கிறது?

எந்த மனிதனிலும் இறைவனே இருக்கிறார் என்பதுதான் இந்து சமயத்தின் அடிப்படை. கிறிஸ்தவரோ இஸ்லாமியரோ ஏன் மார்க்சியரோ அல்லது நேருவிய நாசியோ, அவரிலும் இறைவன் இருக்கிறார். அவருக்கு ஒரு துன்பம் வரும்போது அவருக்கு உதவுவது இறைவழிபாட்டுக்கு இணையானது. அவருக்கு துன்பம் வரும்போது அவர் துன்பத்தில் அக்கறையின்மை காட்டுவதுகூடட் தவறானது. இறைக்குற்றமே. இயற்கை பேரிடரிலோ அல்லது ஏழ்மை நிலையிலோ உள்ள கிறிஸ்தவரல்லாதவருக்கு ஒரு கிறிஸ்தவ மிசிநரி உதவும்போது அதை அவர் மதமாற்ற நோக்கத்துடன் செய்கிறார். ஆனால் ஒரு ஆர்எஸ்எஸ்காரர் இந்துவுக்கோ இந்து அல்லாதவருக்கோ உதவும்போது அதை இறைவழிபாடாகச் செய்கிறார். அப்படித்தான் செய்யவேண்டும், அப்படி மட்டும்தான் செய்யவேண்டும் என்று கூறியவர் பரம பூஜனீய குருஜி மாதவ சதாசிவ கோல்வல்கர்.

மேற்கத்திய கிறிஸ்தவ உலகம் ‘ஆரிய’ என்கிற நம் வார்த்தைக்கு இனவாதப் பொருள் கொடுத்தது. அதன்பின் ஒன்றரை நூற்றாண்டுகள் அந்தப் பொருள் கொண்ட ஒரு அரசியல் இனவெறி சித்தாந்தம் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டது. அந்த ஆபாசத்தின் உச்சம்தான் நாசி கட்சி. நாசிகளிடம் மட்டும் ஆரிய இனவாதக் கோட்பாடு இருக்கவில்லை. கத்தோலிக்க இறையியல் ஆவணங்களிலும் நாம் அதைக் காணலாம். ஆனால் இந்த மேற்கத்திய கிறிஸ்தவ ஆரியக் கோட்பாட்டின் அடிப்படை: ‘உன்னிலிருந்து வேறுபட்டவன், உன்னில் கீழானவன் உனக்கு ஆபத்தானவன். அவனை அழி அல்லது அவனை உன் வழிக்கு மாற்று.’

க்ரைஸ்ட்சர்ச் படுகொலையிலும் ஜிகாதி படுகொலைகளிலும் நாம் பார்ப்பது இந்த ஐரோப்பிய அரேபிய ஆரியக் கோட்பாடு.

இந்துக்களிடம் ஒரு ‘ஆரிய’ கோட்பாடு உண்டு. அது என்ன என்று பார்ப்பதற்கு முன்னர் ஒரு கதை.

ஒரு வேடனைப் புலி துரத்தியது. புலிக்குப் பயந்து மரத்தின் மீது ஏறினான் வேடன். அங்கே இருந்தது ஒரு கரடி. புலி கரடியிடம் வேடனைத் தன்னிடம் தள்ளச் சொன்னது. ‘அவன் நம் இனங்களை வேட்டையாடுபவன். நம் எதிரி. அவனை என்னிடம் தள்ளு’. கரடி சொன்னது: ‘இந்த மரம் என் வீடு. இவன் இப்போது என் அதிதி. நான் செய்யமாட்டேன்.’ கொஞ்ச நேரத்தில் கரடி தூங்கிவிட்டது. வேடனிடம் புலி பேசியது. ‘என்ன இருந்தாலும் கரடி ஒரு விலங்கு. அது நான் போனதும் உன்னை முழுதாக உண்ணத்தான் இப்போது உண்ணவில்லை. அதை என்னிடம் தள்ளிவிடு. நான் அதை உண்டு பசியாறிப் போய்விடுவேன். உனக்கும் என்னால் ஆபத்து இல்லை. கரடியாலும் உனக்கு ஆபத்து இல்லை.’ வேடன் இசைந்தான். கரடியைக் கீழே தள்ளிவிட்டான். மரத்திலேயே வாழ்ந்து பழகிய கரடி எளிதில் தாக்குப் பிடித்து கீழே விழாமல் தப்பிவிட்டது. இப்போது புலி கரடியிடம் சொன்னது, ‘பார்த்தாயா அந்த மனிதன் எவ்வளவு வஞ்சகன். இப்போது உன்னையே கொல்ல அவன் தயங்கவில்லை. அவனை என்னிடம் தள்ளிவிடு.’ கரடி சொன்னது, ‘என் தர்மத்தை நான் மாற்ற முடியாது. அவன் என் அதிதி. அவனை நான் கொல்லவோ அல்லது கைவிடவோ முடியாது.’

இந்தக் கதை வான்மீகி ராமாயணத்தில் வருகிறது.

ராமர் வென்றுவிட்டார். மகிழ்ச்சியான செய்தியை அசோகவனத்தில் அனுமன் வந்து அன்னையிடம் சொல்கிறார். அப்படியே சுற்றிப் பார்க்கிறார். சீதைக்கு காவல் இருந்த அரக்கிகள், ராவணன் உத்தரவின் பேரில் சீதையை இம்சித்தவர்கள். அவர்களைத் தண்டிக்க சீதையிடம் அனுமதி கேட்கிறார் அனுமான். அதற்கு சீதை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. ‘அவர்கள் அவர்களுக்கு இடப்பட்ட கட்டளையின்படிதான் நடந்தார்கள். யார்தான் தவறு செய்யவில்லை?’ என்றெல்லாம் சொல்லி, பிறகு, அனுமனுக்கு இக்கதையை சொல்கிறாள் அன்னை. அவள் சொல்கிறாள்:

‘கார்யம் கருணம் ஆர்யேண ந கஸ்சின் ந அபராத்யதி’

ஆரியரை வரையறை செய்யும் குணம் கருணை. யார்தான் நம்மில் குற்றமற்றவர். இங்கு அன்னை சொல்லும் கருணை, அனைவரிடமும் காட்டப்படும் கருணை.

ஆனால் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். ராவணனிடம் அன்னை கருணை காட்டவில்லை. ராவணனின் சேனைகளிடம் அன்னை கருணை காட்டவில்லை. அவள் கருணை அரக்கியரிடம். அவர்கள் சூழ்நிலைக் கைதிகள். புல்வாமா படுகொலையைச் செய்த பயங்கரவாதிகளை சர்ஜிக்கல் தாக்குதல் மூலம் அழிப்பது கடமை. அதற்காக அந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களையெல்லாம் அடிப்போம் அழிப்போம் என்பது கீழ்மை. ஐரோப்பிய அரேபியத்தின் ஆரியத்தன்மை பிற மனிதரைவிடத் தான் உயர்ந்தவரென்பது. அன்னை சீதையின் இந்து ஆரியத்தன்மை மனிதரிலும் மனிதர் தம்மைவிடக் கீழ் என நினைக்கும் உயிர்களிடத்திலும்கூட வெளிப்படும் கருணையினை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

ஜமாத் இ இஸ்லாமி அல்லது தவ்ஹீத் ஜமாத் போன்ற ஒரு அமைப்பின் அல்லது ஜாகிர் நாயக் போன்ற ஒருவனின் பிரசாரத்துக்கு ஆட்படும் ஒரு முஸ்லிம் இறுதியில் ஜெய்ஷ்-இ-முகமதுவில் ஐக்கியமாவான் என்பது உண்மை. ஆனால் ஜெய்ஷ் இ முகமது அமைப்பைத் தாக்கி அழித்த அதே ராணுவ உக்தி ஜமாத் இ இஸ்லாமியிடமோ அல்லது ஸாகிர் நாயக்குடனோ செல்லாது. இங்கு தேவை அந்தப் பிரசாரத்தை எதிர்கொண்டழிப்பது அவர்களின் பெட்ரோ டாலர் குழாய்களை அழிப்பது. நரேந்திர மோதி அதைத்தான் செய்கிறார். ஒவ்வொரு இந்துத்துவனும் அதையே செய்யவேண்டும்.

க்ரைஸ்ட்சர்ச் படுகொலை கண்டிக்கப்படவேண்டும். இப்படிப்பட்ட படுகொலைகள் இல்லாமல் ஆக, ‘நான் மட்டுமே உண்மை’ என்கிற மதமாற்ற மதங்கள், தர்மத்தின் உண்மை முடிவிலிப் பன்மை என்பதை உணரவேண்டும். அதுமட்டுமே இப்படிப்பட்ட படுகொலைகள் இல்லாமலாக ஒரே வழி.

கனம் நீதிபதி அவர்களே, ஒளியிலிருந்து இருட்டுக்கு இட்டுச் செல்லாதீர்கள் | அரவிந்தன் நீலகண்டன், தமிழில்: மைத்ரேயன்



கேந்திரிய வித்யாலயா பள்ளிகளில் ‘அஸதோ மா சத்கமய’ என்ற பாடல் பாடப்படுவதை, மதச்சார்பின்மை என்ற பெயரில் எதிர்க்கிறார்கள். இது, மதமாற்றத்தைக் குறிக்கோளாகக் கொண்ட மதத்தினர், பல தெய்வங்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் பாரத அறிவுப் பாரம்பரியத்தின்மீது கொண்டுள்ள வெறுப்பேயன்றி வேறில்லை.


ஜே.பி.எஸ். ஹால்டேன் (1892-1964) ஒரு பல்துறை வல்லுநர். உயிரியலாளர்களில் மிகச் சிறந்தவர். இன்று புது டார்வினியம் என்று அறியப்படும் மெண்டலிய மரபியலையும் டார்வினியத்தின் பரிணாமக் கோட்பாட்டையும் இணைத்த சிந்தனை வழியை உருவாக்கிய முன்னோடிகளில் ஒருவர்.

அவர் ஒரு கட்டத்தில் மார்க்சியராகவும் இருந்தவர். நொந்துபோய்தான் மார்க்சியத்திலிருந்து வெளி வந்தார். அறிவியல் ரீதியாகப் பொய்யான புது லாமார்க்கியத்தை சோவியத் குழுமம் மிக முனைந்து பரப்ப முற்பட்டதும், முரண் சமயக் கோட்பாடுகளை ஒடுக்குவதற்கான குற்ற விசாரணை முறைகளையொத்த மார்க்சிய விசாரணை முறைகளை மரபியலாளர்கள் மீது ஸ்டாலின் அவிழ்த்து விட்டதும், ஹால்டேனை அதிர்ச்சியடையச் செய்து மார்க்சியத்திலிருந்து அவரை வெளியேறச் செய்தது.

அவர் இந்தியாவிற்கு வந்து, பண்டைய பாரத தரிசனங்கள் மீது தனக்கிருந்த ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்தலானார். அதே சமயம் இந்தியர்கள் அடைந்திருந்த பெரும் சரிவைப் பற்றி, குறிப்பிட்டுச் சொன்னால், விமர்சன வழி சிந்தனை முறைகளில் அவர்கள் அடைந்திருந்த தாழ்ச்சி பற்றிய தன் வருத்தத்தையும் வெளிப்படுத்தினார். ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸுக்கு அவர் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றில் ஹால்டேன் இப்படி எழுதினார்:

“இந்து சமயம் அறிவியல் நோக்கை முன்வைக்கிறது; இது அறிவியலை அணுகுவதில் இந்தியர்களுக்குப் பெரும் வலுவைக் கொடுக்கிறது. காயத்ரி மந்திரத்தை உச்சாடனம் செய்வது, நமக்கு பூமி, காற்று, ஆகாயம் ஆகியன பெரும் சிறப்புள்ளன என்பதையும், அவற்றைப் பற்றி நம் முழுச் சக்திக்கு எட்டியவரை சிந்திப்பது நம் கடமை என்பதையும் நினைவூட்டுகிறது. இம்மந்திரத்தை உச்சாடனம் செய்வோரில் நூறில் ஒருவர் இதைச் செய்தாலுமே அறிவியலில் இந்தியா உலகத் தலைமைக்குச் செல்லும்.”

Science And The Enquiring Mind, த ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ், மே 18, 1956.

அவர் இந்தக் கூற்றை உரைத்த சுமார் எழுபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, உபநிஷத்துகளில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட, மானுடத்தை இருளிலிருந்து வெளிச்சத்துக்கும் பொய்மையிலிருந்து நிஜத்துக்கும் நகர உந்தும் சிறப்பான ஸ்லோகமானது மதச்சார்பின்மையைக் குலைக்கிறதா என்று ஆராய இந்திய உச்ச நீதி மன்றம் ஒரு சிறப்பு அமர்வுக்கு உத்தரவிட்டிருக்கிறது. இதை அறிந்தால் ஹால்டேனின் எதிர்வினை என்னவாக இருக்கும் என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது. வழக்கைத் தொடுத்தவர், மேற்படி ஸ்லோகத்தை, குறுகிய குழுவாதம், வறட்டு வாதம் மற்றும் மதப் பிரார்த்தனை என்று வாதிடுகிறார்.

இதிலுள்ள சிக்கல், இந்து தர்மத்தின் எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கிய ஆழ்ந்த தன்மையும், நாட்டில் அதிவேகமாகப் பெருகிவரும் பண்பாட்டு அறிவின்மையும்தான்.

இந்து தர்மமானது, மதமாற்றம் செய்யும் மற்ற மதங்கள் போன்றதல்ல; அது பலவிதமான மதம் மற்றும் தத்துவ இழைகளோடு இணக்கமான, பிரபஞ்சத்தைப் பார்க்கும் ஒரு நோக்கு என்று ஹால்டேனே கூறியிருக்கிறார். இருளிலிருந்து ஒளிக்கும், பொய்மையிலிருந்து உண்மைக்கும் பயணிக்குமாறு கூறும் ஸ்லோகம் மதச்சார்பின்மைக்கு எதிரானது என்று நாம் சொல்லத் தலைப்பட்டால், நாளை பரிணாமக் கொள்கையைக் கூட மதச்சார்பின்மைக்கு எதிரானது என்று வாதிடும் நிலைக்கு நாம் வந்துவிடுவோம். ஆராய்ந்து பார்த்தால் அந்த ஸ்லோகம், இஸ்லாமிய-கிறித்துவ அடிப்படை நம்பிக்கையான ‘அனைத்தையும் படைத்தது ஒரு சிருஷ்டி கர்த்தர்’ என்பதை மறுக்கிறது. மாறாக, வேதாந்த அடிப்படை கொண்டதும், மேற்கத்திய தத்துவ மரபில் ஸ்பினோசாவால் முன்வைக்கப்பட்டதுமான ஆளுமை அற்ற நிர்க்குண இறையைத்தானே முன்வைக்கிறது?

ஏற்கெனவே மதச் சொற்களான கிறிஸ்துவுக்கு முன், கிறிஸ்துவுக்குப் பின் என்பனவற்றுக்குப் பதிலாக, உலகெங்கும் தற்போது பயன்படும் மதச்சார்பற்றச் சொற்களான , ‘பொது ஆண்டுக்கு முன்’, ‘பொது ஆண்டு’ ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தும் முறையை தமிழ்நாட்டில் அரசியல் கட்சிகள் தடுத்து நிறுத்தின. காரணம்—கொஞ்சம் சுதாரித்துக்கொள்ளுங்கள்—அவை மதச்சார்பின்மைக்கு எதிரானவையாம்.

தொலைநோக்குக் கொண்டவரான சீதாராம் கோயல், இந்த வகை ‘மதச்சார்பின்மை’ இந்தியாவின் வக்கிரமான அரசியல் பயன்பாடு என்று முன்பே சொல்லி இருந்தார். இன்று இத்தகைய மதச்சார்பின்மை என்பது, இந்து தர்மம் என்றழைக்கப்படும் இந்தியாவின் பல இறைமைக் கோட்பாடுகளுக்கும் பன்முக அறிவுப் பாரம்பரியங்களுக்கும் எதிராக, மதமாற்ற முனைப்புக் கொண்ட மதங்கள் காட்டும் மூர்க்கமான வெறுப்பே அன்றி வேறில்லை.

அறிவுத் திரட்டிலும், ஆன்மிகத் தேடலிலும் இப்படிப்பட்ட பல வகையான, பல நோக்குகள் கொண்ட பாரம்பரியங்களுக்குப் புகலிடமாக இருப்பதோடு அவற்றைக் காத்துப் பேணுவதால்தான் ஒரு தேசமாகவும், நாகரிகமாகவும் பாரதம் உயிர்த்து நிற்கிறது—இதைத்தான் பலவகையான தத்துவ மரபுகளுக்கும், ஆன்மிகப் பார்வைகளுக்கும் ஒத்திசையக் கூடியது என்று ஹால்டேன் கூறினார். நவீன இந்தியாவுக்குக் கால்கோளிட்டவர்களிடம் பல குறைகள் இருந்தாலும் இந்து தேசத்தின்பால் ஆற்ற வேண்டிய இந்தக் கடமை இந்திய தேச-அரசுக்கு இருப்பது உள்ளுணர்வில் தெரிந்திருக்கிறது. இந்தியக் கடற்படை ஒரு வேத ஸ்லோகத்தையும், இந்திய விமானப் படை கீதையிலிருந்து ஒரு ஸ்லோகத்தையும், தாம் கடைப்பிடிக்கும் பொன்மொழிச் சொற்களாக (மோட்டோ) ஏன் கொண்டிருக்கின்றன என்பதையும், இந்தத் தேசம் தனது சின்னத்தில் உபநிஷத ஸ்லோகத்திலிருந்து ‘சத்யமேவ ஜயதே’ என்பதையும் ஏன் கொண்டுள்ளது என்பதையும் இது விளக்கும்.

இந்தியக் கல்வி ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சி மையக் குழு, தன் சின்னத்தில் ஈசாவாஸ்ய உபநிஷத்திலிருந்து ஒரு ஸ்லோகத்தைக் கொண்டிருக்கிறது. பிரச்சினைகள் எழக் காரணம், வேண்டுமென்றோ, அல்லது பிழையாகவோ, இந்தியா ஓர் இந்து நாடாக இருப்பதையும், இந்திய அரசு சமயச் சார்பற்ற அரசாக இருக்க வேண்டியதையும் இணைத்துப்போட்டுக் குழப்பிக் கொள்வதுதான்.

இந்தியாவின் அரசு சமயச் சார்பற்ற ஓர் அரசாக இருக்க வேண்டியது குறித்து எந்த மாறுபட்டக் கருத்தும் இருக்க முடியாது என்பது போலவே, இந்து என்ற சொல்லின் மிகுந்த ஆழமும் விரிவும் உள்ள பொருள் பெறும் முறையில் இந்தியா ஓர் இந்து தேசம் என்பது குறித்தும் மாறுபட்டக் கருத்து இருக்க முடியாது.

இன்று நாம் எதிர்கொள்கிற பிரச்சினையின் வேர் இந்த இரு விஷயங்களிடையே உள்ள வேறுபாடுகளைத் தெளிவாக இல்லாமல் மங்கவைத்துவிட்ட அரசியல் உணர்வில் நேர்ந்துள்ள இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான அடையாளக் குழப்பம்தான். இதனாலேயே, உச்சநீதிமன்றம் கூட அதன் தரத்துக்கு ஏற்றபடி துச்சமாகக் கருதி உடனடியாக நிராகரித்திருக்க வேண்டிய ஒரு விண்ணப்பத்தைப் பரிசீலனைக்கு அனுமதித்து, அதைப் பற்றித் தீர்மானிக்க ஒரு சிறப்புக் குழுவையும் உருவாக்கி இருக்கிற நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது.
நம் கல்வித் திட்டங்களில் அவசரமாகத் தேவைப்படுவது ஏதேனும் உண்டென்றால் அது வேத தரிசனங்கள், வேதாந்தம், சாங்கியம், வேத முறைகளின் சத்காரியவாதம், ஜைனத்தின் ஸ்யாத்வாதம் (1), பௌத்தத்தின் ப்ரதித்யசமுத்பாதம் (2) ஆகியவை , அறிவியல், கலையியல் மேலும் மானுட ஆய்வியல் துறைகளில் போதனை முறைகளில் அறிவார்ந்த முறையில் சேர்க்கப்பட்டுப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதுதான்.
நவீன கால இந்தியக் குடியரசின் வரலாற்றில் துவக்கத்திலேயே இந்தத் தேவையின் தீவிரம் நன்கு உணரப்பட்டிருந்தது. இயற்பியல் துறையில் பிரசித்தி பெற்றவரும் கல்வியாளர்களில் முன்னிலையில் இருந்தவருமான பேராசிரியர் தௌலத் சிங் கோத்தாரியின் தலைமையில் 1966ம் ஆண்டு கல்வி ஆய்வுக் குழு, அன்று மத்திய அரசில் கல்வி மந்திரியாக இருந்த மொஹம்மத் கரீம் சாக்ளாவிடம் சமர்ப்பித்த அறிக்கை கல்வியின் இந்த அம்சம் குறித்துக் கூறியது இது:

“நம் படிப்பினைகளைச் சரிவரப் பெற்றோமானால், அறிவியலானது நமது பண்பாடு மற்றும் ஆன்மிக மதிப்பீடுகளின்பால் நமக்கிருக்கும் பொறுப்பை நலிவாக்காமல், வலுவாக்க உதவுவதாக அதைப் பயன்படுத்துவது நமக்குச் சாத்தியமாகும். வாழ்வின் அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைப் பற்றி பண்டைய ஞானிகள் பெற்றிருந்த உள்ளொளி, சில வழிகளில் தனிச் சிறப்புடையது; அது “உலகின் நிகழ்வுகள் பற்றிய மிக ஆழமான உள்ளறிவின் அரிய எடுத்துக் காட்டாகும்.” அந்த உள்ளொளிக்கு இன்றைக்கேற்ற மறு விளக்கத்தைப் பெற்று, அதைப் புதிய உயர் தளங்களுக்கு ஏற்றுவது நம் இலக்காகவும், நம் கடமையாகவும் இருக்க வேண்டும்.”

மேலே மேற்கோளில் தடித்த எழுத்துகளில் உள்ள வாக்கியம் அறிவியலாளர் ஷ்ரோடிங்கரின் நன்கறியப்பட்ட, நம் காலத்து அறிவியலின் போக்கையே மாற்றி அமைத்த நூலான ‘வாட் ஈஸ் லைஃப்?’ என்ற புத்தகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டிருந்தது. இதன் பிறகு, அந்த ஆய்வுக் குழு தன் அறிக்கையில், கேன உபநிஷத்தின் முதல் பாடலிலிருந்து மேற்கோள் காட்டி, அதை விரித்துரைக்கிறது. ஆய்வுக்குழு இந்த இடத்தில், ஜவஹர்லால் நேருவையும் மேற்கோள் காட்டுகிறது, அவர் சொல்கிறபடி, நாம் அறிவியலுக்குப் புறம்பாகச் செயல்பட முடியாதென்றாலும், “பன்னெடுங்காலமாக இந்தியா எந்த அத்தியாவசியமான கொள்கைகளைக் கடைப்பிடித்ததோ அவற்றையும் நாம் பொய்யாக்க முடியாது.” இந்தியாவை வெறுப்போரில் மிகக் கெடுமதி படைத்தவரை விட்டு விட்டால், வேறு எவரும், உபநிஷத்துகள் “பன்னெடுங்காலமாக இந்தியா எந்த அத்தியாவசியமான கொள்கைகளைக் கடைப்பிடித்ததோ” அவற்றையே பிரதிபலிக்கின்றன என்பதை மறுக்க முடியாது.

இந்திய நாகரிகத்தின் இந்தத் தனிச் சிறப்பை இந்தியா அதன் அறிவியல் பாடத் திட்டங்களில் பயன்படுத்தி அவற்றை மேலெடுத்துச் சென்றிருக்கும் என்று எவரும் எதிர்பார்த்திருப்பார்கள். பொறுங்கள்—இது வேத காலத்திலேயே விமானங்கள் இருந்தன; மகாபாரதத்திலேயே அணு ஆயுதம் தரித்த ஏவுகணைகள் இருந்தன என்பனவற்றையோ, அல்லது டார்வினியத்தை எதிர்க்கும் மூடத்தனமான கருத்துகளையோ அல்லது போலி குருமார்களின் சிஷ்யர்களால் ‘அபார சக்திகள்’ என விதந்தோதப்படும் மாயாஜாலத் தந்திரங்களையோ பற்றியது அல்ல. இன்று நாம் காண்கிற இந்த வகை மன நோய்கள், இன்றைய கல்வி முறையில் பொதிந்துள்ள பண்பாட்டு அறியாமையால் உண்டாகும் தாழ்வு மனோபாவத்தால் விளைபவை.

இங்கு கூறப்படுவது புதுக் கண்டுபிடிப்புகளை அடைவதற்குத் தேவையான திடகாத்திரமான உளவியலை உருவாக்குவது பற்றியது; வாழ்வின் அனைத்துப் போக்குகளிலும் நித்தியமான மதிப்பீடுகள் கொண்ட அறிவியலை அடைவது பற்றியது. இந்த நாகரிகம் ஏற்கெனவே, வேதாந்தத்தின் மதிப்பீடுகள் எப்படி அன்று ஒரு ஜகதீஷ் சந்திரபோஸையும் ஜ்யார்ஜ் சுதர்ஷனையும் இன்று நம்மிடையே உள்ள மஞ்சுல் பார்கவா மற்றும் சுபாஷ் கக்கையும் படைக்க முடியும் என்பதை நிரூபித்திருக்கிறது. இருப்பினும், இந்த நாகரிகத்தின் இத்தகைய விளைவுகள், இந்த அமைப்பின் விளைவுகளாக இருந்ததை விட, இதற்கு விதிவிலக்குகள் போலவே தெரியவருகின்றன. உபநிஷத்துகளின் மதிப்பீடுகளையும், புத்தர் மற்றும் சங்கரரின் ஆன்மிகத்தையும் நம் கல்வி முறையில் இணைத்து ஓர் அமைப்பை உருவாக்கி இருந்தோமானால், என்னென்ன வகையான அற்புத மலர்கள் இந்தத் தேச மண்ணில் மலர்ந்திருக்கும்!

ஒரு நோக்கில், உச்ச நீதி மன்றம் ஓர் அரிய வாய்ப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது எனலாம், அதாவது அதை நல்லபடியாகப் பயன்படுத்துவதை அது தேர்ந்தெடுத்தால். உபநிஷத்துகள், “அஸதோமா சத்கமய” என்பன போன்ற பாடல்கள் மூலம் எதை வெளிப்படுத்துகின்றனவோ அதுதான் இந்தியாவின் ஆன்மாவும் சாரமும் என்று அறுதித் தீர்மானமாக அது முடிவு சொல்லக் கூடும். இவற்றை நாம் இழந்தோமானால் இந்தத் தேசம் என்பதன் சாரத்தையே நாம் இழப்போம். அந்த ஆன்மாவை இழந்தால், இந்தத் தேசிய-அரசின் அனைத்து நிறுவனங்களும், கருவிகளும் ஆன்மா இல்லாத வெற்று உடலாகத்தான் நிற்கும்.

* * *
குறிப்பு: இக்கட்டுரையின் மூல ஆங்கில மொழி வடிவம், ஸ்வராஜ்யா என்ற ஆங்கில அச்சுப் பத்திரிகையில் ஜனவரி 30, 2019 அன்றுவெளியானது. அதன் விவரம்:

‘Your Highness, Lead Us Not From Light To Darkness’ by Aravindan Neelakandan.
Swarajya Magazine, January 30, 2019.

மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்புகள்:

(1) ஸ்யாதவாதம் என்ற ஜைனச் சிந்தனை முறைக்கு ஒரு விளக்கம் இங்கே கிட்டும். http://jainworld.com/book/antiquityofjainism/ch10b.asp

நவீன யுகத்தின் ஆய்வுகளுக்கு உறுதுணையாக இருக்கும் ஒரு துறையான புள்ளியியலில், நிகழ்தகவு ஆய்வு எனப்படும் Probability analysis என்பதற்கு உதவக் கூடிய சில கோட்பாடுகள் ஸ்யாதவாதம் எனப்படும் இந்த ஜைனத் தத்துவ முறையில் இருப்பதாக, இந்தியப் புள்ளியியல் துறையின் முன்னோடிகளில் ஒருவராகக் கருதப்படும் பி.ஸி. மஹலநோபிஸ் ஒரு கட்டுரையில் குறிக்கிறார். அது குறித்து மேல் விவரங்கள் இங்கே கிட்டும்: https://indiaphilosophy.wordpress.com/tag/syadvad/

(2) விக்கிபீடியாவில் பௌத்தக் கோட்பாடுகளுக்கு நிறைய விளக்கங்கள் கிட்டும். என்றாலும் வலை உலகில் கிட்டும் விளக்கங்களில் பலவும் இந்திய பௌத்தத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவையாக இருக்க வாய்ப்பு அதிகம். திபெத்தியரின் பௌத்தம் பல வேறுபாடுகளோடு காணப்படும் என்பதை நாம் அறிவோம். ப்ரதித்யசமுத்பாதத்தை ஒரு திபெத்திய ஆய்வாளர் விளக்குவதை இங்கே பார்க்கலாம்: https://journals.ub.uni-heidelberg.de/index.php/jiabs/article/download/8678/2585

பௌத்தம் பெருமளவு விளக்கங்களைக் கொடுக்கப் பயன்படுத்திய பாலி மொழியில் இதே கோட்பாட்டின் பெயர்: ‘படிச்சசஸமுப்பாத’! (पटिच्चसमुप्पाद)