Posted on Leave a comment

சென்னைக் கலகமும் சிப்பாய்க் கலகமும் | ஜெயராமன் ரகுநாதன்

சிப்பாய்க்கலகம் சென்னையைத் தொடவே இல்லை என்பதை சுஜாதாவுக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன்!”

சிப்பாய்க்கலகம் சென்னையைத் தொடவில்லை என்பது என் இரண்டாவது மகனுக்குக்கூடத் தெரியும்!”

சாண்டில்யனின் வார்த்தைகளுக்கு சுஜாதாவின் பதில் எழுபதுகளில் ஒரு சின்ன சலசலப்பை உண்டாக்கிய கதை இப்போது வேண்டாம். ஆனால் மேற்சொன்ன சிப்பாய்க்கலகம் சென்னையைத் தொட்டதா இல்லையா என்பது கிடக்கட்டும். இந்தச் சென்னைக்கலகமே ஒரு சுவாரஸ்யமான சமாசாரம்தான்.

நாமெல்லாம் நன்கு அறிந்த 1857 சிப்பாய்க்கலகம் பெரும்பாலும் வடக்கு, மேற்குப் பகுதிகளில் நிகழ்ந்தது. அதன் சிற்சில தாக்கங்கள் மெட்ராசிலும் எதிரொலித்தது என்பதை மறுக்க முடியாது. ஆனால் இதற்கு ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, 1806ம் ஆண்டு இங்கே ஒருகச முசாநிகழ்ந்ததென்னவோ உண்மைதான்.

அப்போதைய மெட்ராஸ் ஆர்மியின் தலைமைக் கமாண்டராக இருந்த ஜெனெரல் சர் ஜான் கிராடாக் (General Sir John Craddock) செய்த காரியத்தினால் விளைந்தது வில்லங்கம். வேலூர்க்கோட்டையில் தன் சிப்பாய்களிடம் ஒரு ஆணையைப் போட்டார். இனி நெற்றியில் விபூதி குங்குமம் இடக்கூடாது, டர்பன் அணியக்கூடாது என்பதே அந்த ஆணை.
ஹிந்துப் படை வீரர்களோடு விட்டாரா? முஸ்லிம் சிப்பாய்களுக்கும் ஆணையிட்டார். தாடி மீசையை மழிக்கவேண்டும், மீசையை ட்ரிம் செய்துகொள்ளவும் வேண்டும், நிச்சயம் ரவுண்டு தொப்பி அணியவேண்டும்.
இவையெல்லாம் இருந்தால்தான் கிழக்கிந்திய கும்பினியின் படை வீரருக்கான அடையாளம் இருக்கும் என்று அவர் நம்பினார்.
கொதித்தெழுந்தனர் ஹிந்து முஸ்லிம் படைவீரர்கள். மதச்சின்னங்களை அழிப்பதோடு இல்லாமல் கிறிஸ்துவ முறைப்படி தொப்பியா!
இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்த இருவத்தோரு பேர் மெட்ராஸ் செயிண்ட் ஜார்ஜ் கோட்டைக்கு அனுப்பப்பட, இங்கே இரண்டு பேருக்கு 90 கசையடிகளும் மீதம் பத்தொன்பது பேருக்கு 50 கசையடிகளும் கொடுக்கப்பட்டன. அதோடு கும்பினியாரிடம் தண்டனிட்டு மன்னிப்பும் கேட்கவைக்கப்பட்டனர்.
இதெல்லாம் சகியாமல் சில படைவீரர்கள் 1806 மே மாதம் கலகம் செய்தனர். ஹிந்து முஸ்லிம் சிப்பாய்கள் 69வது ரெஜிமெண்ட்டைச் சேர்ந்த 14 ஆஃபீஸர்களையும் 115 சாதாரண ஐரோப்பியப் படை வீரர்களையும் கொன்று போட்டனர். முக்கால்வாசி வீரர்கள் பாரக்ஸில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போதே, கலகம் செய்தவர்கள் வேலை தீர்த்துவிட்டனர். தமிழ் வீரம், முதுகில் குத்தும் கோழைத்தனம், மறவர் குலமெல்லாம் அதிகம் பார்க்கவில்லை போலும். கொல்லப்பட்டவர்களில் வேலூர்க் கோட்டையின் கமாண்டர் ஜான் ஃபான்கோர்ட்டும் ஒருவர் (Colonel St. John Fancourt). கலகக்காரர்கள் பொழுது விடியும்போது வேலூர்க் கோட்டையைக் கைப்பற்றி மைசூர் சுல்தான் கொடியை ஏற்றி திப்புசுல்தானின் இரண்டாவது மகனான ஃபதே ஹைதரை (Fateh Hyder) ராஜாவாகப் பிரகடனம் செய்தனர்.

இதெல்லாம் ஒருநாள் கூத்துதான்.

மேஜர் கூப்ஸ் (Major Coops) என்னும் பிரிட்டிஷ் ஆஃபீசர் கோட்டையிலிருந்து தப்பி ஒரே ஓட்டமாக ஓடி ஆற்காட்டில் இருந்த பிரிட்டிஷ் பட்டாலியனில் விஷயத்தை விளக்கினான். ஒன்பதே மணி நேரத்தில் சர் ராபர்ட் ரோலோ கில்லெசெப்பி (Sir Rollo Gillespie) என்னும் கமாண்டரின் தலைமையில் சரசரவென வேலூர்க் கோட்டையை வந்தடைந்தனர். அடுத்து கில்லெசெப்பி செய்த விஷயம் பொன்னெழுத்தில் பொறிக்கப்படவேண்டிய ஜேம்ஸ் பாண்ட் வகை சாகசம்.



கோட்டையின் முக்கியக் கதவு கலகக்காரர்களால் காக்கப்பட்டுக்கிடக்க, இவர் உடும்பு கணக்காக சிலருடன் கோட்டை மதில் மேலேறித் தாக்குதலை ஆரம்பிக்க, சிறிது நேரத்தில் வந்துவிட்ட 69வது ரெஜிமெண்ட் குண்டு வைத்துக் கோட்டைக் கதவைப் பிளக்க, மெட்ராஸ் கேவல்ரியும் 19வது ரெஜிமெண்ட்டும் புகுந்து ரணகளம் செய்தார்கள். கலகக்காரர்கள் எதிர்த்து நிற்க முடியாதபடி அதிரடித் தாக்குதல். கண்ணில் பட்ட நூறு வீரர்களை ஆட்டு மந்தையாய் வெளியே இழுத்து வந்து அத்தனை பேரையும் விசாரணை ஏதுமின்றிச் சுட்டுத்தள்ளினார் கில்லெசெப்பி. மொத்தமாக 350 கலகக்காரர்கள் கொல்லப்பட, இன்னொரு 350 பேர் சிறைபிடிக்கப்பட்டார்கள்.

கில்லெசெப்பி அப்போது சொன்னார், “இன்னும் ஐந்து நிமிடம் தாமதித்திருந்தால் இந்தியாவின் பிரிட்டிஷ் சரித்திரமே மாறியிருக்கும்!”
கலகம் முறியடிக்கப்பட்ட பின்னால் விசாரணை ஒன்று நிகழ்ந்தது. அதில் அளிக்கப்பட்ட தீர்ப்பின்படி, ஆறு கலகக்காரர்கள் பீரங்கி முன் நிற்கவைக்கப்பட்டு வெடித்துச்சிதறடிக்கப்பட்டனர். ஐந்து பேர் ஒரு துப்பாக்கி ஸ்குவாடினால் சுடப்பட, இன்னும் எட்டு பேர் தூக்கிலிடப்பட, அதிர்ஷ்டம் வாய்ந்த கடைசி ஐந்து பேர் நாடு கடத்தப்பட்டனர். கலகத்தால் சுதாரித்துக்கொண்ட கும்பினி மூன்று மெட்ராஸ் ரெஜிமெண்ட்டையும் கலைத்துப்போட்டது. இந்தக் களேபரத்துக்கு ஆரம்பமான உடை விவகாரத்தைத் தொடங்கி வைத்த ஆஃபிசர்களை இங்கிலாந்து மறுபடி அழைத்துக்கொண்டது. வேலூர்க் கோட்டையில் சுகமாகவே சிறைவாசம் செய்துகொண்டிருந்த திப்புசுல்தான் வாரிசுகள் கல்கத்தாவுக்கு மாற்றப்பட்டுவிட்டனர்.

இந்தக் கலகக் கூத்தினால் நன்றாகச் செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்த மெட்ராஸ் கவர்னர் லார்ட் வில்லியம் பெண்டிங்க் (சென்னையின் இன்றைய சிங்காரவேலர் மாளிகையின் முன்னோடியான பெண்டிங்க் பில்டிங்கின் பேர் கொண்டவர்) இங்கிலாந்துக்கு வாபஸ் அழைக்கப்பட்டுவிட்டார்.
இந்த மெட்ராஸ் கலகத்தைப் பற்றிய நேரடிச்செய்தி நமக்குக் கிடைக்க உதவியது லேடி ஃபான்கோர்ட் (Lady Fancourt) எழுதிய டயரிக் குறிப்புகள்தான். இந்தக் கலகத்தை நேரில் கண்டவர். தன் குழந்தைகளுடன் தப்பிய இவரின் கணவர்தான் கலகக்காரர்களால் கொல்லப்பட்ட வேலூர்க் கொட்டையின் கமாண்டர் ஜான் ஃபான்கோர்ட்!

மெட்ராசுக்கு அருகில் நடந்த இந்தக் கலகத்துக்கும், பின்னாளில் சுமார் ஐம்பது வருடங்களுக்குப்பிறகு, அதாவது சுதந்திரப் போராட்டத்தின் முதல் வித்து என்று பெயர் பெற்ற, 1857ம் ஆண்டு மே மாதம் 31ம் தேதி பாரக்பூரில் முதலில் ஆரம்பித்த சிப்பாய்க் கலகத்துக்கும் சில ஒற்றுமைகள் இருக்கின்றன. 1857 சிப்பாய்க்கலகம், வேலூர் அளவுக்குச் சின்னதில்லை, பெரிய அளவில் நடந்த புரட்சி. இதில் புரட்சியாளர்கள் பஹதுர் ஷா சஃபரை இந்தியாவின் சக்கரவர்த்தி என்று சொல்லி, முகலாய ஆட்சி மீண்டும் மலர்ந்துவிட்டது என்று பிரகடனம் செய்தார்கள். நம் வேலூர் ஆசாமிகளும் திப்புவின் இரண்டாவது மகனை அரசராக ஆக்கினார்கள். மதப்பழக்கங்களைச் சீண்டிய விதத்திலேயே இரண்டு கலகமும் தொடங்கின.

இந்தச் சிப்பாய்க் கலகத்தின் விளைவால் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் கவன்மெண்ட் ஆஃப் இந்தியா சட்டம் 1858 இயற்றி இந்தியாவின் அரசுரிமையை முழுவதுமாக மகாராணியின் ஆட்சிக்குக்கீழ் கொண்டு வந்தவிட்டது. ஒரு நல்ல நாள் நல்ல முகூர்த்தத்தில் கிழக்கிந்திய கம்பெனியை இழுத்து மூடச்சொல்லி உத்தரவும் ஆகியது.
இங்கேயும், அந்தக் கலகத்தின் தாக்கத்தில் சில சில்மிஷங்களும் அடக்குமுறைகளும் நடந்தன என்கிறது மெட்ராசின் சரித்திரம்.
1857ம் ஆண்டே ஹைதராபாத்தின் அரண்மனை, சையது ஹுசைன் என்னும் ஆசாமியை நகரி, காளஹஸ்தி, வெங்கடகிரி சமஸ்தானங்களுக்கு அனுப்பி பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராகக் கலகம் செய்யத் தூண்டியது. ஹுசைன் அதோடு நில்லாமல் வட ஆற்காடு, சித்தூரில் எல்லாம் கலகத்தைத் தூண்டிவிட்டுக்கொண்டே போனார். இங்கே திருவல்லிக்கேணியில் ஷாஹிதி மஹால் என்னும் ஆற்காடு மன்னரின் அரண்மனையில் முஸ்லிம் அன்பர்கள் கூட்டம் கூடி அவரை ஹைத்ராபாத் நிஜாமுடன் சேர்ந்து கலகம் செய்யுமாறு வற்புறுத்தினார்கள். சய்யது ஹாமிட் ஜெல்லா என்னும் திருவல்லிக்கேணி வாசி ஒருவர் இந்தியப்படை வீரர்களைத் தூண்டி விடும்படியான பிட் நோட்டிசெல்லாம் விநியோகித்து மாட்டிக்கொண்டு ஏழு ஆண்டுகள் சிறைக்குப்போன கதையும் உண்டு. சேலம், கோயமுத்தூர் மலபாரிலெல்லாம்கூடச் சின்னச்சின்ன கலகம் ஏற்படத் தூண்டுதல்கள் நிகழ்ந்தாலும் அவையெல்லாம் வெகு சுலபமாக அடக்கப்பட்டன.
இதுபோல மீண்டும் நிகழ்ந்தால் என்ன செய்வது என்று யோசித்த பிரிட்டிஷார் The Corps of Madras Volunteer
Guards
என்னும் அமைப்பை உருவாக்கி (ஜூலை 2, 1857) அதில் 100 குதிரைப்படை 700 தரைப்படை வீர்ர்களை நியமித்து மெட்ராசைச் சுற்றி ரோந்து வர ஆரம்பித்தனர். இந்த அமைப்பு தொடர்ந்து, பின்னாளில், கூட்டம் கூடும் இடங்களில் சட்டம் ஒழுங்கைக் கட்டுப்படுத்தவும் உதவியது.

மெட்ராசில் உள்ள பிரிட்டிஷார் ஒன்று கூடி, கலகம் தங்களைப் பாதிக்காதவாறு காத்துவிட்டதற்கு நன்றி தெரிவிப்பதற்காக, காசு போட்டு மெமோரியல் ஹால் ஒன்றைக் கட்டினார்கள். கர்னல் ஜார்ஜ் வின்ஸ்காம் என்பவரால் வடிவமைக்கப்பட்டு கர்னல் ஹார்ஸ்லி என்பவரால் அருமையாகக் கட்டப்பட்ட அந்த இடம்தான் இன்றும் நம் பார்க் டவுனில் கம்பீரமாக நின்றுகொண்டிருக்கிறது.

சுஜாதாவும் சரி சாண்டில்யனும் சரி, சிப்பாய்க்கலகம் சென்னையைத் தொடவே இல்லை என்று சொன்னதை முழுக்க சரி என்று சொல்லமுடியாது, வேண்டுமானால் ஏறக்குறைய சரி என்று சொல்லலாம்.

முக்கியக்குறிப்பு: 1857ன்  மகத்தான விடுதலை எழுச்சியை சிப்பாய்க் கலகம் என்று ஆங்கிலேயர் அழைத்தனர்.  ஆனால் வீரசாவர்க்கர் வெளியாவதற்கு முன்பே பிரிட்டிஷ் அரசால் தடைசெய்யப் பட்ட தனது நூலில்  முதல் சுதந்திரப் போர் என்றே அதனை அடையாளப் படுத்தினார். அந்த நூல் நாடு முழுவதும் தேசபக்தர்களிடையே பெரும் உத்வேகத்தை உருவாக்கியது  (தமிழில் ‘எரிமலை’ என்ற பெயரில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது).  தற்போதைய இந்திய வரலாற்று நூல்கள் அனைத்திலும்  முதல் சுதந்திரப் போர் (First War of Independence) என்ற சொல்லாட்சியே பயன்படுத்தப் படுகிறது.



ஆதாரக் குறிப்புகள்:

1.     Championing
Enterprise by V Sriram
2.     Madras and the 1858 Revolt by S Muthiah



Posted on Leave a comment

நாகர் தலைவன் ராமனும் பார்ப்பன ராவணனும் | அரவிந்தன் நீலகண்டன்

அண்மையில் பா.ரஞ்சித் இயக்கத்தில் ரஜினிகாந்த் என்பவர் நடித்தகாலாஎனும் திரைப்படம் வெளியாகியது. இத்திரைப்படத்தை இக்கட்டுரையாளன் பார்க்கவில்லை. பார்க்கப் போவதும் இல்லை. ஆனால் இத்திரைப்படம் ராமன் நல்லவன் அல்ல என்றும் ராவணன் நல்லவன் என்பதுமான இரட்டையை முன்வைக்கிறது.

இது ஒன்றும் புதிதல்ல. ராமனைக் கீழ்மைப்படுத்தி ராவணனை நல்லவனாகவும் சூழ்ச்சியால் வீழ்த்தப்பட்டவனாகவும் சொல்லும் கதையாடல், காலனியமதமாற்ற சமூகவியல் உக்திகளில் ஒன்றாக தமிழகத்தில் விதைக்கப்பட்டது. எம்.ஆர்.ராதா என்கிற மூன்றாம்தரநகைச்சுவைநடிகர் நடத்தியகீமாயணம்என்கிற நாடகம் இந்தக் கருத்தை அபத்தமான மலினச்சுவை நாடகங்கள் மூலம் மக்களிடையே பரப்பியது. அப்போது முதலமைச்சராக இருந்த காமராஜர் இதனால் மனம் புண்பட்டார். இந்த நாடகம் ஆபாசமான வெறுப்புப் பிரசாரம் என அவர் கருதியதால் அதைத் தடை செய்ய, ’நாடகம் நடத்துவது குறித்த சட்டத்தில்கடுமையான சட்டத் திருத்தம் கொண்டுவரவும் அவர் தயங்கவில்லை.

ராமாயணத்தை இனரீதியிலான காவியமாகப் பார்க்கும் பார்வையை பிரிட்டிஷார் மிக அக்கறையுடன் படித்த தமிழர்களிடம் தூவி வந்தார்கள். குறிப்பாக பிராம்மண சாதிகளை சாராத தமிழர்களிடம் அவர்கள் இப்பிரசாரத்தைச் செய்து வந்தார்கள்.

இதற்கெல்லாம் முன்னரே இங்கு ராவணன் குறித்த ஒரு தெளிவான பார்வை இருந்தது. ராவணன் சிறந்த சிவ பக்தன். அவன் வீணை இசையில் வல்லவனும் கூட. ராவணன் குறித்துக் கொடுக்கப்படும் சித்திரமானது முக்கியமானது. இன்றைக்கும் சிவ பூஜைகளில் ராவணனுக்கு ஒரு பகுதி பலன் அளிக்கப்பட வேண்டுமென்கிற மரபு சிவன் கோவில்களில் உண்டு.
நன்மைதீமை ஆகியவற்றின் போராட்டத்தில் ஒரு மனிதனை அல்லது ஒரு இனக்குழுவை தீமையின் ஒட்டுமொத்த வடிவமாகக் காட்டும் தன்மை நம் காவிய மரபிலோ அல்லது பொது கலாசாரத்திலேயோ இல்லை. இந்துத்துவத்தின் அடிப்படையான தன்மை இது. எனவேதான் ஜிகாதி பயங்கரவாதத்தையும் வஹாபிய இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதப் பரவலையும் எதிர்க்கும் இந்துத்துவர்கள், மேற்கத்திய வலதுசாரிகள் போல ஒட்டுமொத்த இஸ்லாமிய சமுதாயத்தை எதிர்மறையாகச் சித்தரிக்காமல் எப்போதும் டாக்டர் அப்துல் கலாம், ஷாகீத் அஷ்ரப்துல்லா கான், இசை ஞானி பிஸ்மில்லா கான் ஆகியவர்களை அதன் மறுபக்கமாக, இஸ்லாமியருக்கு மட்டுமன்றி ஒட்டுமொத்த இந்திய சமுதாயத்துக்கும் மாதிரியாக, முன்னிறுத்துவதைக் காண முடியும். இதையே நாம் ராவணன், துரியோதனன், கர்ணன் ஆகிய எதிர்மறை நாயகர்களைக் காட்டும் போக்கிலும் காண முடிகிறது. அவர்களிடமும் நல்ல குணங்கள் இருந்தன. தம்மளவில் அவர்கள் மிகச்சிறப்பான பெரிய ஆளுமைகளும் கூட. அப்பெரும் ஆளுமைத்தன்மையே அவர்களின் வீழ்ச்சியின் பெரும் சோகத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுவதாகவும் அமைகிறது. இது காவிய உக்தி மட்டுமல்ல, பெரும்பாலான யதார்த்தச் சூழல்களிலும் சோகமான உண்மை. பெரும் ஆளுமைகளின் வீழ்ச்சிகள்தான் காவியங்களின் கருவுக்கு ஆழம் சேர்ப்பவை. நம் போன்ற சாதாரணர்களுக்கு முக்கியமான பாடம் அளிப்பவை. ‘எவ்வளவு பெரிய ராவணனே பெண்ணை அவள் விருப்பத்துக்கு எதிராகத் தூக்கி வந்து சிறைப்படுத்திய ஒரு குற்றத்தால் வீழ்ந்தானே…’ எனும் பேச்சை இன்றைக்கும் சர்வ சாதாரணமாகக் கடைத்தெருக்களில் கேட்க முடியும். இந்தக் கடைத்தெருப் பேச்சில் இருக்கும் சுய கலாசாரப் புரிதல்கூட இல்லாத கலாசார அறிவின்மையைக் கல்லூரிப் பேராசிரியர்களிடம் உருவாக்கியதில்தான் இருக்கிறது காலனிய உக்தியின் வெற்றி.

விஷயத்துக்கு வருவோம்.


ராமன் ஆரிய வந்தேறிகளின் தலைவன். ராவணனோ திராவிடன். இதில் நவஅம்பேத்கரியவாதிகள் இன்னொரு அதிரடியையும் சேர்ப்பார்கள். திராவிடர்கள் நாகர்கள். யார் சொன்னார்கள்? பாபா சாகேப் அம்பேத்கரே கூறியிருக்கிறார்.

பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் மிக முக்கியமான வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர். ஆரிய படையெடுப்பு இனவாதக் கோட்பாடுகளை எதிர்த்தவர். வலிமையான ஆதாரங்களுடன் அவற்றை உடைத்தெறிந்தவர். ஆனால் அன்றைக்கு ஆசாரவாதிகளை எதிர்க்க அவருக்கு ஒரு வலுவான பாரதிய மாற்று தேவைப்பட்டது. எனவே அவர் வைதிகப் பண்பாட்டின் சமூக தேக்கநிலைக்கு எதிரான ஒரு தரப்பாக நாகர்பௌத்தர் என்கிற ஒன்றை உருவாக்கினார்.

சமூகத் தேக்கநிலை என்பதைப் பிறப்படிப்படையிலான வர்ண முறையின் இறுக்கம் என்றும் அதில் சடங்கு ரீதியாக பிராம்மணர்களின் மேலாதிக்கம் எனவும் கருதலாம். நாகர்கள் இந்தச் சடங்கு ரீதியிலான சமுதாயத்தின் வெளியே இருப்பவர்கள். இதற்கு எதிர்த் தரப்பாக அவர் புத்தரையும் புத்தரது தம்மத்தையும் நிலை நிறுத்தினார். என்ற போதிலும் ஒட்டுமொத்தமாகச் சமுதாயத் தேக்கநிலை என்பது இப்படிப்பட்ட குழு அடையாளங்களைத் தாண்டியது என்பதில் அவர் தெளிவாக இருந்தார். அதில் இனம் சார்ந்த அடையாளப்படுத்துதலை அவர் தவிர்த்தார்: ‘பிராம்மணன் ஆரியன் என்றால் தீண்டப்படத்தகாதவன் (என அடையாளப்படுத்தப்பட்டவனும்) ஆரியனே; பிராம்மணன் திராவிடன் என்றால் தீண்டப்படத்தகாதவன் (என அடையாளப்படுத்தப்பட்டவனும்) திராவிடனே; பிராம்மணன் நாகர் என்றால் தீண்டப்படத்தகாதவன் (என அடையாளப்படுத்தப்பட்டவனும்) நாகரே.
இருப்பினும் ஆரியர் வேறு நாகர் (=திராவிடர்) வேறு எனும் இரட்டை அம்பேத்கரால் முன்வைக்கப்பட்டது. இதே கோட்பாட்டை அம்பேத்கர் ஏற்கெனவே நிராகரித்திருந்தார் என்றபோதிலும் இதை அவர் ஒரு வித பண்பாட்டுப் போராக அணுகினார் எனக் கருத இடமிருக்கிறது. ஆகவே பா.ரஞ்சித் போன்றவர்கள் திராவிட நாகர் ராவணன்ஆரிய ராமன் என்கிற இரட்டைக்குள் விழுவதில் ஆச்சரியமில்லை.

இந்நிலையில் நாகர் என்பவர் யார்? அவர்களுக்கும் ராமனுக்கும் ராவணனுக்கும் கூடவே பௌத்தத்துக்குமான உறவு எப்படிப்பட்டது என்பதை அறிந்து கொள்வது முக்கியமான ஒன்றாக அமையும்.

ராமனின் முன்னோர்களில் ஒருவன் புருகுச்சன். பவுநேயர் எனப்படும் கந்தர்வர்களால் நாகர்கள் கொடுமைப்படுத்தப்பட்டனர். அப்போது அவர்கள் மகா விஷ்ணுவிடம் சென்று தம்மை பாதுகாக்கும்படி கோரினர். அவர் தாம் சூரிய வம்சத்தில் மாந்தாதா எனும் அரசனின் மைந்தனான புருகுச்சன் என்பவனிடம் தாம் ஆவேசித்து நாகர்களை பாதுகாப்பதாகக் கூறினார். புருகுச்சன் நாகர்களுடன் இணைந்து போர் புரிந்து அவர்களை கந்தவர்களின் கொடுங்கோன்மையிலிருந்து விடுவித்தான். நாகர்கள் தம் இளவரசியான நர்மதையை புருகுச்சனுக்கு மணம் செய்தனர். இந்த நிகழ்ச்சிகளைப் பாராயணம் செய்வோருக்கு நாகங்களால் எவ்வித தீங்கும் நேராது என்றும் வரம் அளித்தனர். இந்த நாக இளவரசிக்கும் சூரிய குல மன்னனுக்குமான வழித்தோன்றல்களிலேயே ராமர் தோன்றினார்.
ராவணனுக்கும் நாகர்களுக்கும் கடுமையான விரோதம் இருந்தது என்பதையும் ராமாயணம் குறிப்பிடுகிறது. நாகர்களின் பெரும் நகரமான போகவதி மீது படையெடுத்து அதை சூறையாடினான் ராவணன். அத்துடன் நாகர்களின் இளவரசனான தட்சகனின் மனைவியையும் கவர்ந்து கொண்டான். நாகர்களின் பிதாமகப் பேரரசனான வாசுகியை விரட்டியடித்தான். மேலும் ராமரின் முன்னோர் மட்டுமல்ல, ராமரின் குமரனான குசன் நாக இளவரசியான குமுதவதியை மணந்தான் என்றும் அறிகிறோம்.

இவற்றையெல்லாம் வைத்துப் பார்க்கும்போது ராவணன் நாகர்களின் எதிரி என்பதும் ராமரோ நாகர் மக்களின் நண்பனாகவே விளங்கினார் என்பதும் தெளிவாகும்.

இது ஒருபுறமிருக்க நாகர்களுக்கும் பௌத்தத்துக்குமான உறவு எப்படி இருந்தது என்பதையும் பார்க்கலாம்.

பௌத்தம் அதன் தொடக்கத்தில் நாகர்களை மிகவும் கீழாகப் பார்த்தது. பாலி மொழியில் உள்ள விநய நூல்களில் ஒன்றான மகாவக்கோ (மகாவர்க்க) நூலின்படி புத்தர் பெருமான் கருணையின் வடிவமாகவே இருந்தாலும் கூட நாகர்களுக்கு சங்கத்தில் இணைந்து கொள்ள அனுமதி மறுத்துவிடுகிறார். அவர்களால் தம்மத்தை உணரமுடியாது என்பதே காரணமாம். அவரிடம் ஞானம் பெற வந்த நாகனிடம் பகவான் புத்தர் அவர்களுக்கு இந்த உடலில் தம்மத்தை உணர முடியாது என்று சொல்கிறார். ஆனால், ஒரு நாகன் குறிப்பிட்ட நாட்களில் தொடர்ந்து உபவாசம் இருந்து வர வேண்டும்; அப்படிப்பட்ட நாகன் இறந்த பின்னர் மறு ஜென்மத்தில் உயர்ந்த பிறப்பை அடைந்து அதன் பிறகு சங்கத்தில் இணைந்து தம்மத்தை அறிந்து கொள்ளலாம் என்கிறார் புத்த பகவான். புத்தரை மாரன் தாக்கியபோது அவருக்குக் குடை விரித்துக் காத்தவன் நாக அரசனான முசலிந்தன் என்பான் என்ற போதிலும் நாகர்களுக்கு பௌத்த சங்கத்தில் இடம் கொடுக்கக் கூடாது என்பதில் சாக்கியமுனியான புத்த பகவான் கடுமையாகவே இருந்திருக்கிறார். அந்த நாகன் சென்ற பிறகு புத்த பெருமான் தம் சீடர்களிடம் விளக்கினார். ‘நாகர்கள் மனித வடிவத்தில் இருப்பது ஒருவித கண்கட்டு வித்தையன்றி வேறல்ல. தமக்கு எவ்வித ஆபத்தும் இல்லை என நிச்சயமாக தெரியும் போது கலவையின் போதும் அவர்கள் மீண்டும் தங்கள் சுயவடிவில் மாறிவிடுவார்கள். எனவே பௌத்த துறவிகள் கவனமாக இருக்க வேண்டும்என்று எச்சரிக்கையும் செய்தார்.
இப்பார்வையில் நாகர்கள் புத்த பெருமானின் எதிரிகள் அல்ல. ஆனால் அவர்கள் பௌத்த தம்மத்தை அறிந்து கொள்ளவோ அல்லது சங்கத்தில் இணையவோ தகுதி அற்றவர்கள். எனவே அவர்கள் பௌத்தத்தின் விளிம்பு நிலைகளில் ஏக்கத்துடன் சேவைகளைச் செய்து மறு ஜென்மங்களில் பௌத்தராக மாறி உய்வெய்தலாம்.

இப்பார்வைக்கு வரலாற்றுச் சான்று இருப்பதாக சீன யாத்திரீகரான ஹுயூன் ஸ்வாங் கூறுகிறார். ராமகிராமம் எனும் இடத்தில் உள்ள ஏரி ஒன்றின் அருகில் ஒரு ஸ்தூபி உண்டு. இந்த ஸ்தூபியில் புத்தரின் புனித நினைவுப் பொருள் இருந்தது. அசோக சக்கரவர்த்தி அந்த ஸ்தூபியிலிருந்து அதை எடுத்து அதற்குத் தன் இடத்தில் ஒரு பெரிய ஸ்தூபி கட்ட வேண்டுமென்று விரும்பினார். அப்படி அவர் அதை அகற்றப் போனபோது ஏரியிலிருந்து வெளிப்பட்ட நாகர்கள் அதைத் தடுத்தனர். அப்போது நாகர்கள் அசோகனிடம் உரையாடினர். தாம் செய்த பாவ வினைகளால் தாம் நாகர்களாகப் பிறந்துவிட்டதாகவும் இப்போது இந்த ஸ்தூபியைப் பாதுகாக்கும் திருப்பணியைச் செய்வதால் தம் வினைகள் நீங்கி மறு ஜென்மத்தில் நற்பிறப்பு அடைவதே அவர்கள் வாழ்க்கை நோக்கம் என்றும் கூறினர். எனவே அந்த ஸ்தூபியில் இருக்கும் புனிதப் பொருளை எடுக்காதிருக்கும் படி அசோகரிடம் கூறினர். அசோகர் அதை ஏற்றுக்கொண்டு அந்த ஸ்தூபியை மேலும் நன்றாகக் கட்டி அங்கே இந்த நிகழ்ச்சியைக் கூறும் ஒரு கல்வெட்டையும் பொறித்தார் எனக் கூறுகிறார் ஏழாம் நூற்றாண்டின் சீன யாத்திரீகர்.

மெதுவாக நாகர்களையும் தம்மத்துக்குள்ளும் சங்கத்துக்குள்ளும் கொண்டு வர பௌத்தம் முடிவு செய்தது. புலனின்பங்களில் வீழ்ந்து கிடக்கும் நாக அரசனை இந்திரன் மிரட்ட அவன் சாக்கிய முனியின் தம்மத்தை ஏற்கும் காட்சி அமராவதி நாகார்ஜுன குண்டாவில் காணக்கிடைக்கிறது.
நாகர்களைச் சிறப்பாகக் காட்டும் காவியம் என்னும் முறையில் ஹர்ஷ சக்ரவர்த்தி எழுதிய நாகானந்தா முக்கியமானது. சமஸ்கிருத மொழியில் எழுதப்பட்ட காவியம். கருடனுக்கும் நாகர்களுக்குமான பகை வித்தியாதர இளவரசனான ஜுமுதவாகனனால் தீர்கிறது. ஜீமுதவாகனன் போதிசத்வர்களில் ஒருவன் கருடர்களுக்கும் நாகர்களுக்குமான பகையைத் தீர்க்க தன்னையே அளித்தவன் என்பது ஜாதகக் கதைகளில் வருவது. பௌத்தம் நாகர்களை நேர்மறையாகக் காட்ட ஆரம்பித்த நிலையில் எழுந்த ஜாதகக் கதை இது. இதையே காவியக் கருவாக்கியுள்ள ஹர்ஷர் இதனை வேதபௌத்த தர்மதம்ம இணைப்புக்குப் பயன்படுத்துகிறார். இங்கு நாகர்களை ஹர்ஷர் சிவ பக்தர்களாகக் காட்டுகிறார். இது வரலாற்றிலும் உண்மையான ஒரு விஷயம் என்பதற்குச் சான்றுகள் உள்ளன. பின்னர் காவியமெங்கும் வேத தர்மத்தின் தெய்வங்களையே காவிய மாந்தர் வணங்குகின்றனர். இறுதியில் கருடனுக்குத் தன்னையே பலியாகத் தரும் வித்யாதர இளவரசன், அவனுக்காக உயிர் விடும் அவன் காதலி, அவன் குடும்பத்தினர் ஆகியோருக்கு கௌரியே ஆசிர்வாதம் அளிக்கிறாள்.


இவை அனைத்தையும் ஒருமித்துப் பார்க்கும்போது நாகர்பௌத்தர்பூர்வகுடி என்கிற கதையாடல் எப்படி இந்தியப் பண்பாடு காட்டும் வரலாற்று கலாசார யதார்த்தத்திலிருந்து விலகி உருவாக்கப்பட்ட காலனியக் கட்டுக்கதை என்பது புரியும். இந்தப் போலியான காலனியக் கட்டமைப்பு இருமையைத் தாண்டி நாகர்களை நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.